(Extra 9 - ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ၇)

ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့၏ ဇနီးသည် အပြင်ထွက်လေ့မရှိခြင်းမှာ အလွန်လှပလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု လူအများ ပြောဆိုကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

သူအရင်က မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူတို့လို မိသားစုမှ လူများသည် အလှအပပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယနေ့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်စိပွင့်သွားရသည်။ သူသာ မမှားလျှင် ဤဇနီးသည်သည် သူနှင့် ရွယ်တူလောက် ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ့သားသမီးများနှင့် ရွယ်တူလောက်ပင် ထင်ရသည်။

သူမသည် အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသည်။ ဒါ ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့ ချစ်သူအသစ်လေးများ ဖြစ်နေမလား။

မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား?

စုရှီက သူမအကြောင်း ထုတ်မပြောသော်လည်း ရှဲ့ကျန်း မှာ နိုင်ငံပိုင် သတင်းများတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပါဖူးသဖြင့် သူတို့စုံတွဲကို မှတ်မိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ Jမြို့တွင် အာဏာရှိသူ မည်သူမဆို သူဘယ်သူလဲဆိုတာ သိကြသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာက သူတို့ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသော်လည်း သိပ်ကိစ္စ မရှိလှပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် လက်မြှောက်ကာ မှန်ကောင်တာအောက်ရှိ လက်စွပ်များကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါလေးတွေ ထုပ်ပေးပါ၊ စာတိုက်က လမ်းတစ်ဖက်မှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ ငွေလွှဲဖို့ ဒီကနေပဲ ဖြည့်လိုက်ပါ့မယ်"

ဆိုင်ရှင်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး လက်စွပ်ထည့်ရန် ကတ္တီပါဘူးအသေးလေး တစ်ခုကို အမြန်ရှာကာ ရှဲ့ကျန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငွေပေးချေမှု အတည်ပြုပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ"

ဆိုင်ရှင်က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်လိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်စွပ်များကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျွန်တော် လုံးဝ သံသယမရှိပါဘူးဗျာ၊ လူကြီးမင်းတို့ ဝတ်ကြည့်ကြပါဦး၊ တော်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ မတော်ဘူးဆိုရင် ပြန်ပြင်ပေးမယ့်လူ ကျွန်တော် ရှာပေးပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူသည် စုရှီကို ကြည့်ကာ လက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး သိုးကျောင်းသား အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျက်သရေရှိ ဇနီးသည် ဟုတ်တယ် မှတ်လား?"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုရှီ ရယ်မောလိုက်မိပြီး ပြုံးလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဆိုင်ရှင်၏ စကားတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်လိုက်သည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် ဇနီးသည်၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး အသက် ၂၀ ကျော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဇနီးအသစ် ရထားသည်ဟု အထင်ခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ သဝန်တိုတတ်သော စိတ်သဘောထားကို ခွင့်လွှတ်ပေးရတော့မည်။ သူသည် အတင်းပြောတတ်သော ဆိုင်ရှင်ကို အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ကျုပ်မိန်းမ!"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အကြည့်ကြောင့် ချွေးပြန်နေသော ဆိုင်ရှင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဘူးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်စွပ်နှစ်ကွင်းအနက် သေးငယ်သော လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူပြီး ကတ္တီပါဘူးကို မှန်ကောင်တာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူသည် ဇနီးသည်၏ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော်လည်း ခမ်းနားသော အမူအရာဖြင့် သေသပ်လှပသော လက်စွပ်ကို စုရှီ၏ လက်သန်းကြွယ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ စွပ်ပေးလိုက်သည်။

နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသော ခရမ်းရောင် လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏လက်မဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဇနီးသည်ကို ကြည့်ပြီး ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကွက်တိပဲ"

စုရှီလည်း ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာထားတွင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ချိုမြိန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းသည်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်နေသော လက်စွပ်ကို ဘူးထဲမှ ထုတ်ယူကာ အလားတူ အမူအရာဖြင့် သူ၏လက်ချောင်းတွင် စွပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒါက ရိုးရှင်းသော အပြုအမူတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုရှီ သည် အလွန်မြင့်မြတ်သော အရာတစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် လက်စွပ်ကို အနည်းငယ် ပြန်ပြင်ပြီးစွပ်လိုက်ရာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ၏လက်ဘေးတွင် ယှဉ်လိုက်ရာ မြင့်မြတ်ဆန်းကြယ်သော ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းသည် ငွေသားနှင့် လိမ်ယှက်နေပြီး သူတို့စုံတွဲကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ နွယ်ပင်နှင့် သစ်ပင်တို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ သောကြာရှည်ကြာမည့် ချိုမြိန်မှုမျိုး ရှိနေသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ခပ်ပါးပါး ပြုံးပြလိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကွက်တိပဲ"

ဆိုင်ရှင်မှာ သူရှိနေသည်ကို မသိသာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးနဲ့ သူ့ခမျာ ခွေးစာကျွေးတာကို အဝခံလိုက်ရပြီ။

သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က ရွယ်တူတွေ ဖြစ်ပါလျက် ဘာကြောင့်များ ဒီလို အီစိမ့်နေတဲ့ အပြုအမူတွေ လုပ်နေကြတာလဲ၊ သူကတော့ အိုနေပြီဖြစ်တဲ့ ဦးလေးကြီး တစ်ယောက်လို ဘေးကနေ ရယ်နေရတာလဲ။

သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

တကယ်တော့ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အကြာတွင် ဆိုင်ရှင် နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားကောင်း နားလည်သွားနိုင်သည်။ ဒါကို လူတွေက "မျက်နှာချောသူများအတွက် နွေဦးကာလ" ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

လက်စွပ်များ ဝယ်ပြီးနောက် သူတို့စုံတွဲသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရန် ရုပ်ရှင်ရုံသို့ သွားကြသည်။

ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်လာချိန်တွင် ည ၁၁ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ညစာစားရန် မည်သည့်ဆိုင်သို့ သွားရမည်ကို တိုင်ပင်နေစဉ် ရှဲ့ကျန်း၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အသံမြည်စက် (အသံမြည်သည့် စာတိုပေးပို့စက်) မြည်လာခဲ့သည်။

သူသည် အသံမြည်စက်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ခေါင်းစားနေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ ကျွင့်ဇီက ယွီအာ့ဟူထုန့် လမ်းကြားထဲက သူ့ခြံဝင်းမှာ ညစာလာစားဖို့ ခေါ်နေတယ်၊ ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတယ်တဲ့"

"ကောင်းတာပေါ့၊ ကီလိုမီတာ နည်းနည်းပဲ ဝေးတာပဲဟာ"

စုရှီတွင် ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် နေ့ဝက်ခန့် ဒိတ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် မဆုံတွေ့ရသည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဇနီးသည် သဘောတူသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းက ဘာမျှ ထပ်မငြင်းတော့ပေ။ သူမလက်ကို ဆွဲပြီး ကားဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ သူတို့စုံတွဲသည် ကျန်းကျွင့်၏ ခြံဝင်းရှေ့တွင် ကားကို ချောမွေ့စွာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်းတံခါးကြီး အတွင်းဘက်မှ ပွင့်လာပြီး စုရှီ မျှော်လင့်မထားသော လူတစ်ယောက် တံခါးနောက်မှ ထွက်လာသည်။

သူမသည် အသက် ၄၀ အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သော ရှီလင်းလင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှီလင်းလင်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စုရှီဆီသို့ ပြေးလာပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့ကိုတွေ့တော့ အံ့သြသွားလား ယောင်းမ"

စုရှီ တကယ်ပင် အံ့သြသွားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အံ့သြတာပေါ့၊ တကယ် အံ့သြသွားတာ၊ နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

မိသားစုနှစ်ခုလုံး J မြို့တွင် နေထိုင်လာကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ချိန်ဇယားများကြောင့် တွေ့ဆုံရန် အချိန်သိပ်မရခဲ့ကြပေ။ ကလေးများ ကျောင်းစတက်ပြီးနောက် ရှီလင်းလင်းလည်း သူမ၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်သော ဘွဲ့ရတစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ အံ့သြသွားမှုကို ကျေနပ်သွားသဖြင့် ရှီလင်းလင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနေ့က ငါ နန်မိုနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်၊ သူက နင်တို့နှစ်ယောက် အားလပ်ရက် ရထားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ငါလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အားနေတာနဲ့ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ရခဲတာမို့ နင့်ကို Surprise လာလုပ်တာလေ"

စကားပြောရင်း သူမသည် စုရှီကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

စုရှီလည်း သူမခေါ်ရာ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။

"နင်က သိပ်ကဲတာပဲ၊ ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ၊ တကယ်လို့ ဒီနေ့ ငါမအားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရှီလင်းလင်းက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိပါတယ်၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ဒိတ်လုပ်မလို့ဆိုတာ သိလို့ ငါ မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် မနက်က နင့်ကို လာမရှာဘဲ အောင့်ထားလိုက်တာ"

အသက်အရွယ် ရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ စနောက်မှုကြောင့် စုရှီ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမ၏ ကလေးများပင် အိမ်ထောင်ပြုမည့်အကြောင်း ပြောနေကြပြီဖြစ်ရာ သူမက ခင်ပွန်းသည်နှင့် ဒိတ်လုပ်နေသေးသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် ရှီလင်းလင်းက သူမသူငယ်ချင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိ ဂရုမစိုက်ပေ။ တံခါးနားသို့ ရောက်သောအခါ သူမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘယ်သူတွေ ရောက်နေသေးလဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

စုရှီ အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေလဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတစ်စုကြီး တံခါးအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြသည်။ ကျန်းကျွင့်နှင့် ဇနီးသည်အပြင် ဖန့်ရှင်းနှင့် ဖန့်ယွင်ယွင်တို့ပါ ရှိနေကြပြီး စုရှီ မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်သော ယွမ်ယွမ်ပင်လျှင် လူအုပ်ကြားထဲမှ ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။

J မြို့သို့ ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း စုရှီ တွေ့ဆုံခဲ့သော မိတ်ဆွေကောင်း အနည်းငယ်လည်း ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် စုရှီ အတွက် တကယ့်ကို ကြီးမားသော တုန်လှုပ်အံ့သြမှု ဖြစ်စေသည်။

သူမ ရုတ်တရက် မျက်ရည်ဝဲလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဘာတွေလုပ်ကြတာလဲ၊ ဒီ surpriseက များလွန်းတယ်၊ ငါ ရင်တောင် မဆိုင်နိုင်တော့ဘူး"

ယွမ်ယွမ်သည် စုရှီကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ရှီလင်းလင်းက တစ်ဖက်၊ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက တစ်ဖက် ခြံရံလျက် အမျိုးသမီးအုပ်စုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူမ ပြောရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"ဒါ လင်းလင်းရဲ့ အကြံလေ၊ နင် မမှတ်မိဘူးလား၊ နင့်ရဲ့ အသက် ၄၀ ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်တော့မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့လည်း မအားသလို နင်လည်း အားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့အားလုံး တိုင်ပင်ပြီး ဒီနေ့ နင့်မွေးနေ့ကို ကြိုလုပ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ ပျော်ရဲ့လား"

ပျော်လား ဟုတ်လား။ ပျော်တာပေါ့၊ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိအောင်ကို ပျော်ရွှင်ရသည်။

မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စုရှီသည် သူငယ်ချင်းများ ဝိုင်းရံကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံယူလိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးသမီး ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ခန့် တက်ကြွစွာ စကားများ ပြောဆိုနေကြပြီး ရယ်သံများ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မေ့လျော့ခံရခြင်းကို ယဉ်ပါးနေပြီဖြစ်သော အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများ၏ နောက်မှ အလိုက်တသိ လိုက်ပါလာကြသည်။

ယခုအခါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ကျန်းကျွင့်သည် သူငယ်ချင်းများ ရှေ့တွင် သူ၏ ပုံမှန်ဟန်ပန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ရှဲ့ကျန်း၏ ပခုံးကို ဖက်ပြီး ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ တော်တော် စဉ်းစားပေးထားတယ် မဟုတ်လား"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်သည် ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့ ဤသို့သာ ဆက်ဆံလာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရှဲ့ကျန်းသည် ကျန်းကျွင့်၏လက်ကို တွန်းဖယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်ပြောခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက လေးနက်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အရမ်းစဉ်းစားပေးတာပဲ၊ ကျေးဇူးပဲ ကျွင့်ဇီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အလွန်အကျွံ ပြောဆိုမှုကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့နေသော ကျန်းကျွင့်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှမ်းမကြည့်တော့ပေ။

ထိုအစား သူ၏အကြည့်များသည် သူငယ်ချင်းများ ဝိုင်းရံနေပြီး တောက်ပလွတ်လပ်စွာ ပြုံးရွှင်နေသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ရင်း နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးကြောင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပါးများသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မင်းကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားရတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ။

ရှေ့နားတွင် ရောက်နေသော စုရှီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသား၏ ကြင်နာမှုများပြည့်နေသည့် အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။

စုရှီ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားကို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ကျန်းဟု အမည်ရသော ဤအမျိုးသား တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်သော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။

ဒီဘဝမှာ ရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံရတာက ကျွန်မအတွက် ပျော်ရွှင်မှုတွေ အများကြီး ယူဆောင်လာပေးခဲ့တယ်။

[ပြီးပါပြီ]