နံနက်ခင်းလေးတစ်ခု

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"သူကလည်း ဝမ်မိသားစုက သမီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မျက်နှာမည်းကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူက သခင်မဝမ်ရဲ့ တူမအရင်းခေါက်ခေါက်ပဲ။"

"သခင်မဝမ်က သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ လန့်သွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လူအားလုံး သခင်မငယ်ဝမ်၏ ကုတင်ဘေးတွင် တန်းစီရပ်နေကြပြီး မသေမချာဖြစ်နေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒီကိစ္စကို လက်ခံနိုင်ဖို့ အချိန်ယူရဦးမည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လိုက်သလဲ။"

အချိန်အတော်ကြာမှ နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးနေမိသည်။ သခင်မဝမ်က သခင်မငယ်ဝမ်ကို ဘာလို့သတ်တာလဲ။ ရှဲ့အန်းယိကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် ရှဲ့သခင်မကြီးကြောင့်လား။

"အရှင်မင်းကြီး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းဘေးမှ နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"အလောင်းကို သယ်သွားမယ်။ သခင်မဝမ်ကို သွားရှာကြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းပွတ်လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် ကုတင်ပျဉ်ပြားကိုဖြုတ်ပြီး သခင်မငယ်ဝမ်ကို တင်ကာ ထမ်းသွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲတွင် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော အနေအထားအတိုင်း ရှိနေသည်။ အဝတ်အစားများကို စင်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားသည်။ ခြင်ထောင်တစ်ဝက် ချထားပြီး စောင်ကို လှန်ထားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ငှက်သိုက်ဟင်းရည် တစ်ဝက်ကျန်နေသေးသည်။

"သခင်မငယ်ဝမ် သေသွားပြီဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး။"

အားမော့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဟုတ်တယ်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုစာကလေး မပြောရင် ငါလည်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ရှောင်ယောင်း သခင်မငယ်ဝမ်အတွက် လက်စားချေပေးမှာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လို လက်စားချေရမှာလဲ။ သခင်မငယ်ဝမ်ကလည်း ရှဲ့သခင်မကြီးကို သတ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒီအကြွေးက ရှင်းရခက်တယ်။"

သခင်မငယ်ဝမ်က သခင်မကြီးကို သတ်တယ်။ သခင်မဝမ်က သခင်မကြီးအတွက် သခင်မငယ်ဝမ်ကို ပြန်သတ်တယ်။ ဒါဆို သခင်မဝမ်က လူကောင်းဖြစ်သွားပြီလား။ အားမော့ ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။ လူသားတွေက ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြံဝင်းထဲရောက်သောအခါ တံခါးပိနေသော အစေခံနှင့် အပျိုတော်များကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မငယ်ဝမ် အခန်းထဲမှာ သေနေတာကို မင်းတို့က ဘာမှမဖြစ်သလို နေနေကြတာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အဖွဲ့သားများ အခန်းထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်ကတည်းက အစေခံနှင့် အပျိုတော်များ သူတို့အခြေအနေ မကောင်းတော့မှန်း သိလိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သောအခါ ကြောက်လွန်းလို့ စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းတို့က သခင်မငယ်ဝမ်ကို ပြုစုတဲ့သူတွေလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

ခေါင်မိုးပေါ်မှ စာကလေးထီးက အော်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က သခင်မဝမ်ရဲ့ အခန်းကလူတွေ။"

"ခေါ်သွား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး နဂါးအစောင့်တပ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် အစေခံနှင့် အပျိုတော်များကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင်ရပ်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်မှ စာကလေးထီးကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

စာကလေးထီးက "ရှောင်ယောင်း၊ ငါလည်း အခုမှ သိတာ။ မနေ့ညက ငါတို့အားလုံး အားမော့တို့ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ကိုက်တာပဲ ကြည့်နေကြတာလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါသာဆိုရင်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးကိုပဲ ကြည့်မှာ။ ဘယ်သူက လူသတ်တာကို အားရပါးရ ကြည့်နေချင်မှာလဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တုန်းကဆိုရင်တော့ နေ့တိုင်း လူသေတွေ မြင်နေရတာပေါ့။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ကနေ စကားပြောနေတာကို ကြားပေမယ့် ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲဆိုတာ မမေးရဲကြပေ။ သူတို့အရှင်မင်းကြီးက တစ်ယောက်တည်း စကားပြောတတ်တာကို သူတို့ ကျင့်သားရနေပြီ။

သခင်မငယ်ဝမ်၏အလောင်းကို ခြံဝင်းထဲ သယ်လာသောအခါ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစေခံနှင့် အပျိုတော် အများအပြား ထပ်မံမေ့လဲသွားကြသည်။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများသည် သခင်မငယ်ဝမ်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် သခင်မဝမ်ရှေ့သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်သည်။

"ဒါ သခင်မငယ်ဝမ် မလား။"

အကြီးအကဲလီ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အနောက်မှ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ မြင်နေရတာပဲဟာ။ ဘာလို့ မေးနေသေးလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီမိန်းကလေးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်မလား။"

အကြီးအကဲလီက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဒီလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထားပေးတာလား။ ဘယ်သူသတ်လိုက်တာလဲ။"

အကြီးအကဲလီ မေးစရာမလိုဘဲ အားလုံးသိကြသည်။ သခင်မငယ်ဝမ် အသတ်ခံလိုက်ရတာ သေချာတယ်။

"လူသွေး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက သခင်မဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။"

သခင်မဝမ် ခေါင်းခါရုံကလွဲပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ပေ။

"အထက်က မကောင်းတော့ အောက်ကလည်း မကောင်းတော့ဘူးပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်မဝမ်က တူမအရင်းခေါက်ခေါက်ကိုတောင် သတ်ရက်တယ်ဆိုမှတော့ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေ ညီအစ်မအချင်းချင်း ဒုက္ခပေးတာ မဆန်းပါဘူး။ ရှဲ့မိသားစုရဲ့မျိုးရိုးက ဒီလိုပဲလေ။

လိုကျစ်ကွေ့၏စကားကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။

"သခင်မငယ်ဝမ်က မနေ့က သေတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ဆွဲခေါ်လာသော အစေခံနှင့် အပျိုတော်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါ အခန်းထဲဝင်မယ်လုပ်တော့ သူတို့က တားကြသေးတယ်။ တံခါးစောင့်တာ တော်တော်တာဝန်ကျေကြတာပဲ။ သခင်မ၊ ဒါ ခင်ဗျားလူတွေလေ။ ဘာပြောချင်သေးလဲ။"

သခင်မဝမ် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလေသည်။ "ခင်ဗျား ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သူက မယားငယ်တစ်ယောက်ပါပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ သခင်မရဲ့ တူမအရင်းခေါက်ခေါက်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က "သူက အပြစ်ကြီးတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်နဲ့ ကွပ်မျက်လိုက်တာပါ။"

သခင်မငယ်ဝမ်ကို သတ်တဲ့လူက အိမ်ဦးနတ်ဖြစ်တဲ့ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ယခုအချိန်တွင် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်နေပြီး သွေးဖိအားတွေ တက်နေပေမယ့် ဦးနှောက်ကတော့ ကြည်လင်နေဆဲပင်။

"သူ ဘာအပြစ်ကျူးလွန်လို့လဲ။"

အကြီးအကဲလီက မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ကို မေ့နေပြီလား။"

"အိမ်တွင်းရေးပါ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သဘောပါပဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီး ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး။"

အကြီးအကဲလီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အကြီးအကဲလီကို လက်ခါပြလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး၊ လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားရအောင်။"

သူမက ဒီအဘိုးကြီးကို မသတ်နိုင်ဘူးလေ။ အမိန့်တော်ဆိုတာ လေလည်သလိုပါပဲ။

အကြီးအကဲလီ လက်တွေ့အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် ဒေါသထွက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ နန်းတော်ပြန်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "သခင်မငယ်ဝမ် သေသွားပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ပဉ္စမသခင်မလေးကို အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ထားခဲ့ရမှာ စိတ်မချဘူး။"

ယင်းဖုန်းရဲ့ သဘောထားကို မသိရသေးခင် ဒီအလှလေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်ထားရမယ်။

ထိုအချိန်တွင် အပျိုစင်ဆောင်တံခါး ပွင့်လာပြန်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တံခါးမှ ထွက်လာသော ရှဲ့သော်ယင်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"နင့်ဆံပင်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးသည် ခေါင်းတုံးတုံးထားပြီး အပျိုစင်ဆောင်မှ ထွက်လာကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး၊ သမီး မိုက်မဲခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားရဲ့ရှေ့မှောက်မှာ တစ်သက်လုံးနေပြီး အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပါရစေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့သူက ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လိုကျစ်ကွေ့က လက်ကိုဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အလကားပါပဲ။ သူ ဆံပင်ရိတ်လိုက်ပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာ ဘုရားရဲ့ရှေ့မှောက်မှာ နေမယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။"

"သူ သီလရှင်ဝတ်တော့မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

အလှလေးက သီလရှင်ဝတ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ သာ့ဖုန်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဆံပင်ရိတ်လိုက်ပေမယ့် ပြန်ရှည်လာမှာပဲလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး "ခန္ဓာကိုယ်၊ ဆံပင်၊ အရေပြားဆိုတာ မိဘတွေ ပေးထားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားသည်။ ဆံပင်ညှပ်တာက အဲဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စလား။

"အလကားပါပဲ။"

ဘေးနားမှ ဟုကော်ကုန်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေး သီလရှင်ဝတ်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အနောက်မှ ယင်းဖုန်းကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်နေသည်။

"ကံဆိုးလိုက်တာ။"

အကြီးအကဲလီ ခေါင်းခါပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

"အမတ်မင်း၊ ဒီမိန်းကလေးအတွက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ကျောင်းတိုက်လေးတစ်ခု ရှာပေးလိုက်ပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့က အကြီးအကဲလီကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမိန်းကလေးက သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။"

အကြီးအကဲလီ ခေါင်းညိတ်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏အကူအညီတောင်းခံမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါဆို ပြီးပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းဖုန်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း?"

ယင်းဖုန်းသည် ခါးကိုင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြန်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ငါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်လို့ ရသေးတယ်နော်။"

ဥပမာ... ရှဲ့ပဉ္စမသခင်မလေးရဲ့ ဆံပင်တွေ ချက်ချင်း ပြန်ရှည်လာအောင် လုပ်ပေးတာမျိုးပေါ့။

ယင်းဖုန်း ခါးကိုင်းလျက်သားရှိနေပြီး စကားမပြောပေ။

ကောင်းပြီလေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းက ငြင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ နန်းတော်ပြန်ကြတာပေါ့။

"မင်း ငါနဲ့လိုက်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှဲ့သော်ယင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော အစေခံမလေးကို မေးလိုက်သည်။

အစေခံမလေးသည် သူမ၏သခင်မလေးကို ကြည့်လိုက်၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်နှင့် ခေါင်းခါပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမ လိုက်သွားရင် သခင်မလေးကို ပြုစုမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။"

"သွားလိုက်ပါ။"

ရှဲ့သော်ယင်းက အစေခံမလေးကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ပြုစုလိုက်ပါ။"

အစေခံမလေး ရှဲ့သော်ယင်းကိုကြည့်ပြီး ငိုချင်လာသည်။

ရှဲ့သော်ယင်းက အစေခံမလေးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် စောစောကမှ ငါ့အစား ကျေးဇူးရှင်ကို ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။"

"ဒါဆို သွားကြစို့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဆက်ကြည့်နေရင် စိတ်ညစ်ရုံပဲ ရှိမယ်။ မကြည့်တော့ဘူး။

အစေခံမလေးသည် သုံးလှမ်းတစ်ခါ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ယင်းဖုန်းနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ယင်းဖုန်းသည် ရှဲ့သော်ယင်းဘေးမှ ဖြတ်သွားသော်လည်း တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ပေ။ ရှဲ့သော်ယင်းလည်း ယင်းဖုန်းကို မော့မကြည့်ပေ။

အကြီးအကဲလီသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့သော်ယင်းကို လက်ယပ်ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ လူသူကင်းဝေးပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ငါရှာပေးမယ်။"

ရှဲ့သော်ယင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရှဲ့သော်ယင်းကို လက်ပြလိုက်သည်။

ရှဲ့သော်ယင်း၏ မိခင် ဖုရှီသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသော်လည်း သမီးကို မသွားပါနဲ့လို့ တားရဲတဲ့သတ္တိ မရှိပေ။

ရှဲ့သော်ယင်းသည် အကြီးအကဲလီ၏ နောက်မှလိုက်ပါပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ အိမ်တော်တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားသော်လည်း နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ ဆံပင်မရှိတော့သော ရှဲ့သော်ယင်း ရထားလုံးပေါ်တက်ပြီး အကြီးအကဲလီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယင်းဖုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏သာ့ဖုန်းက မျက်နှာသေဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ညစ်သွားသည်။ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်၏ ကျန်နေသေးသော တံခါးတစ်ချပ်ကိုပါ ကန်ချလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ ထမင်းမစားတော့ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဟုကော်ကုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း "..."

"ဟင်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်းက ငါ့ကို ထမင်းကျွေးမယ် ပြောထားတယ်မလား။"

ဟုကော်ကုန်း "..."

ဒီလောက် ပြဿနာတွေ ဖြစ်နေတာတောင် အရှင်မင်းကြီးက ထမင်းစားဖို့ မှတ်မိနေသေးတယ်လား။

"အကြွေးမှတ်ထားလိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စိတ်ပျော်တဲ့အချိန်ကျမှ ဟုကော်ကုန်း ဖိတ်ကျွေးတာစားတော့မယ်။"

ဟုကော်ကုန်း 'အမိန့်တော်အတိုင်းပါ' ဆိုတာကလွဲပြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ပြန်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ချပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးကိစ္စလေ... အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ညီလေးကို သဘောကျတုန်းပဲလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရပ်တန့်သွားပြီး နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။ အဲဒီကိစ္စ ရှိသေးတာပဲ။"

ဟုကော်ကုန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီကိစ္စကို မေ့နေတာလား။

"ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က ဒီတာဝန်ကို လက်ခံတယ်ပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဟုကော်ကုန်းကို မေးလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဖေ့ယင်ကို မနက်ဖြန် ညီလာခံတက်ခိုင်းလိုက်ပါ။" လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း အထပ်ထပ် သဘောတူလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးက ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလားလို့ တွေးမိချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စစ်မြင်းနီလေးပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟုကော်ကုန်းကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုကော်ကုန်း၊ မနက်ဖြန် တွေ့မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ မြင်းကို နှင်လိုက်သည်။

စစ်မြင်းနီလေးသည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ဟုကော်ကုန်းသည် တံခါးမရှိတော့သော အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အနောက်ဘက်ရှိ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို ကြည့်လိုက်၊ ရှေ့ဘက်ရှိ လမ်းမကြီးကို ကြည့်လိုက်နှင့်... ဒီမနက်ခင်းလေးတစ်ခုတည်းမှာပဲ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတစ်ယောက် သီလရှင်ဝတ်သွားတယ်၊ ခြောက်ယောက်က ယောက်ျားရဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးကတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ကျသွားပြီ... ဟုကော်ကုန်းသည် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

***