ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်မလဲ

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် လမ်းမပေါ်တွင် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် လျှောက်နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရာရာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ကတော့ ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားပေ။ သူ ဒီလမ်းပေါ် လျှောက်နေရတာက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အဖော်ပြုပေးဖို့ သက်သက်ပါပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထင်းရောင်းနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့် ဝဝတုတ်တုတ် အဒေါ်ကြီးတစ်ဦး ဈေးဆစ်နေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ သူမ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ဧကရာဇ်မလုပ်ရတော့ရင် ထင်းခုတ်ရောင်းစားလို့ ရတာပဲ။ သူမရဲ့ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် တစ်ခါထင်းခုတ်လိုက်တာနဲ့ တစ်လစာ စားလို့လောက်လောက်တယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထင်းရောင်းတာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာမည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်။"

လမ်းဘေးနံရံအောက်တွင် ရိုးရိုးတန်းတန်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက လိုကျစ်ကွေ့ကို ဂါရဝပြုရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ထိုလူငယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။"

"အိမ်တော်ထိန်းချုပ်က ကျွန်တော်မျိုးကို စစ်သေနာပတိချုပ်ဆီ လွှတ်လိုက်တာပါ။"

လူငယ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းချုပ်က ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ စားပွဲသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ထောင်ယွီကိစ္စ ပေါ်လာရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ဆီ လာခိုင်းရမလားတဲ့။"

"ထောင်ယွီကိစ္စကိုလည်း အိမ်တော်ထိန်းချုပ် စီစဉ်ပြီးပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

လူငယ် ခေါင်းငုံ့ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီ မလာခိုင်းနဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းချုပ်ကို ဘာမှမလုပ်နဲ့လို့ ပြောလိုက်။"

လူငယ် လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထွက်ပြေးသွားမှာ စိုးရိမ်နေသည်။

လူငယ် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်လှည့်လာပြီး လူငယ်ကို ဆုကြေးငွေ ပေးလိုက်သည်။

"သတိထား။ အိမ်တော်ထိန်းချုပ်ကိုလည်း သတိထားဖို့ ပြောလိုက်။"

လူငယ် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ ဆုကြေးငွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ လူအုပ်ထဲ ဝင်သွားသည်။ လူငယ်သည် နံရံကပ်ပြီး လျှောက်သွားရာ မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထင်းရောင်းနေသော အမျိုးသားကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသဖြင့် ထိုအမျိုးသား နေရခက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး ထင်းဝယ်မလို့လား။"

"မဝယ်ပါဘူး။ ပိုက်ဆံလည်း မပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာကြည့်နေတာလဲ။"

"ဪ... နောက်ကျရင် ငါလည်း ဒီအလုပ် လုပ်မလားလို့ စဉ်းစားနေတာ။"

ထိုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ရောက်လာသည်။

အမျိုးသားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ထို့နောက် ရင်းနှီးနေသော လိုကျစ်ကွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားညီလေးက ထင်းရောင်းစားမယ်တဲ့။ အစ်ကိုကြီးဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျား သိပြီးပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

အမျိုးသားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဒီအလုပ် လုပ်လို့မရပါဘူး။"

ဒီသခင်လေးက ထင်းဘယ်နှချောင်း ထမ်းနိုင်မှာမို့လို့လဲ။

"ဘာလို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးက နုနယ်လွန်းတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"သူပြောတာ ငါက တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ပြောတာလား။"

"သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ကိစ္စမရှင်းသေးဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်လိုလုပ် သွားနိုင်မှာလဲ။

"ကျွန်တော် ပွေ့ချီသွားရမှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က မလိုက်ချင်သော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ရိုက်မလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းစောင်းပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ပွေ့ချီတာနဲ့ ရိုက်တာက အတူတူပဲလား။"

အမျိုးသားသည် ဒီနှစ်ယောက် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေသဖြင့် ဖောက်သည်ဟောင်းများတောင် မလာရဲတော့သည်ကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ပိန်လွန်းတယ်။ ဒီအလုပ် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လူချမ်းသာတွေက လူချမ်းသာလိုပဲ နေပါလား။ အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကို လာနောက်ပြောင်မနေပါနဲ့။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထင်းစည်းထဲမှ အတုတ်ဆုံးထင်းချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချိုးလိုက်ရာ 'ကျွတ်' ခနဲ ကျိုးသွားလေသည်။ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသော အမျိုးသားကို ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ပိန်ရင် ခွန်အားမရှိဘူးလို့ ပြောလဲ။ ငါက အခုမှ အလုပ်သင်မို့လို့ပါ။ တကယ်တမ်း အလုပ်ဝင်ပြီဆိုရင် ခင်ဗျား..."

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက ပိန်ပေမယ့် သိပ်မလေးပါဘူး။

"အား... အား... အား..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မအော်နဲ့။"

"အား... အား... အား... အား... အား..."

မအော်နဲ့ဆိုရုံနဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းက တိတ်သွားမတဲ့လား။

"မင်းကို ထင်းရောင်းခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဟင်... နဉ်ရှောင်ယောင်း အော်တာ ရပ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ မင်း ဘာလို့ ထင်းရောင်းစားရမှာလဲ။"

"ရှင် ဆိုလိုတာက နောက်ကျရင် ကျွန်မ ဧကရာဇ်မဖြစ်တော့ရင် ရှင်က ကျွန်မကို ကျွေးထားမယ်ပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကျွေးခိုင်းချင်လို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာကျွေးနိုင်တာပဲ၊ ဘာလို့ သူများကျွေးတာ စောင့်နေရမှာလဲ။

"အနာဂတ်အတွက် မပူပါနဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှိနေသရွေ့ မင်းကို ဆင်းရဲဒုက္ခမရောက်စေရဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသည်။ ကျွေးမယ်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခမရောက်စေရဘူးဆိုတာ 'ငါနင့်ကို ချစ်တယ်' လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပဲလား။

"ကျွန်တော်ပြောတာ မှတ်မိလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှင် ပြောချင်တာရှိရင် တဲ့တိုးပြောသင့်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

ငါ အခုပြောနေတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှင်လည်း အနာဂတ်အတွက် မပူပါနဲ့။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာကျွေးလို့ရပါတယ်။ ကျွန်မက ဆေးကုပြီး ပိုက်ဆံရှာလို့ရတယ်၊ ထင်းခုတ်လို့ရတယ်၊ ကျွန်မ..."

"ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီ၊ မင်းကို ထင်းခုတ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ ဘာလို့ ထင်းခုတ်တဲ့ကိစ္စကိုပဲ ပြောနေရတာလဲ။

"တကယ်တော့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ထိန်းသိမ်းရေးရှုထောင့်က ကြည့်ရင် သစ်ပင်ခုတ်တာ မကောင်းဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရေနံတို့၊ ကျောက်မီးသွေးတို့ကလည်း ညစ်ညမ်းစေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေပဲ။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လို တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။"

ဒီတစ်ခါတော့ စာကြောင်းလိုက် နားမလည်ရုံတင်မကဘူး၊ စကားလုံးတွေကိုပါ နားမလည်တော့ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အယ်... ကျွန်မ ထင်းချောင်း ပြန်မပေးခဲ့ရဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းလက်ထဲမှ ထင်းကျိုးနှစ်ချောင်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လွှင့်ပစ်လိုက်တော့။"

"လွှင့်ပစ်ရမယ် ဟုတ်လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက ပိုက်ဆံလေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးရှိတယ်လို့ ထင်နေလား။"

စောစောကမှ ဆုကြေးငွေပေးခဲ့သော စစ်သေနာပတိချုပ်လို စကားမပြောတော့ပေ။

"ကျွန်မ တကယ်ပြောတာ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာကျွေးနိုင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထင်းချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းက ကျွန်တော့်ကို ရှာကျွေးရမှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှာကျွေးတာကို စားရရင် သူ့မှာ သိက္ခာရှိပါဦးမလား။

"ဘာလို့ မကျွေးနိုင်ရမှာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မကို မယုံတာလား။ ဧကရာဇ်ဖြစ်တုန်းက ဆင်းရဲတာနဲ့ ဧကရာဇ်မဖြစ်တော့ရင်ပါ ဆင်းရဲမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်နေပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ် မဖြစ်ချင်တော့ဘူးလား။"

"မဖြစ်ချင်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒီကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ ဧကရာဇ်ရာထူး ဘယ်သူလုပ်လုပ်၊ သူတော့ မလုပ်ချင်ဘူး။

"ဒါဆို ဘယ်သူလုပ်လုပ် ရလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတွေတော့ မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီ ဝံပုလွေဘုရင်က လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှု လုပ်မှာစိုးလို့။"

"ဒါဆို ယုံနင်လူမျိုးဆိုရင် ရပြီလား။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လည်း မဖြစ်ဘူး။"

"သူ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာရင် ငါတို့ သွားပြီပဲ။"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကလွဲရင်ကော။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားတွေ အကုန်မဖြစ်ဘူး။"

"တခြား ဘယ်သူမဖြစ်သေးလဲ။"

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကို နောက်ပြောင်မှုဟု မှတ်ယူလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို မထမ်းဘဲ နေလို့မရဘူးလား။ ခေါင်းအောက်စိုက်နေတော့ သွေးအန်ချင်လာပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမြန်ချပေးလိုက်သည်။

"ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် သွားဝယ်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြေထောက်မြေကြီးထိသည်နှင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ဈေးတန်းတစ်ခုလုံးကို သုံးခေါက်လောက် ပတ်ပြေးပြီး၊ ကျိုးသွားတဲ့ထင်းချောင်းကို ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးပြီးတဲ့အထိ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ရောင်းတဲ့ဆိုင်ကို မတွေ့ရပေ။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဆက်လျှောက်ဦးမလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ မနက်စောစော ထွက်လာတာ အခု နေ့လည်ရောက်တော့မယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်တယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများအားလုံး လိုကျစ်ကွေ့ကို အပြစ်တင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီလမ်းပေါ်မှာ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ရောင်းတဲ့ဆိုင် မရှိပါလျက်နဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ဘာလို့ ဒီခေါ်လာရတာလဲ။

"မင်းလည်း တခြားမုန့်တွေ အများကြီး စားပြီးပြီပဲဟာ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေး ပါးစပ်က နားမှမနားတာ။ သူ အငတ်မထားပါဘူး။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်မှ မဟုတ်တာ။ ပြောထားတဲ့ ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ဘယ်မှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာမဲ့လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ရှာကျွေးမယ်ဆိုပြီး ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်တောင် မကျွေးနိုင်ဘူးလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ လိုကျစ်ကွေ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ရှာကျွေးမယ် ဟုတ်လား။ ဒီရက်ပိုင်းလုံး အရှင်မင်းကြီးကပဲ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကျွေးမွေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

လိုကျစ်ကွေ့ နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ ရှင်းပြလို့လည်း ရမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။

"ဒီမှာ မရောင်းမယ်မှန်း ကျွန်တော်မသိလို့ပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ သဘောတူထားတယ်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီဘဝမှာ သူအမုန်းဆုံး မုန့်က ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ပဲ။

"ကျွန်တော်မျိုး အရင်ဆိုင်မှာ သွားဝယ်ပေးရမလား။"

ယင်းဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လမ်းသွားလမ်းလာနှစ်ဦး စကားပြောရင်း ဖြတ်သွားကြသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ ရန်ဖြစ်ပြန်ပြီ။"

"ဘုရားရေ... အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်က ဘာကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာလဲ။ နေ့တိုင်း သာယာတယ်လို့ကို မရှိဘူး။"

"စစ်သားတွေတောင် ပါတယ်လို့ ကြားတယ်။"

...

လမ်းသွားလမ်းလာနှစ်ဦး စကားပြောရင်း ဝေးကွာသွားကြသည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာထား တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ စားပွဲသောက်ပွဲ စတင်နေပြီ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးကို လာရန်ရှာတဲ့လူ ရှိပြန်ပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"စစ်သားတွေတောင် ပါတယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ဟာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်းပြည်အတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးကို သွားသတ်နေတာများလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ဘာမှမပြောကြပေ။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးလောက် အကောင်းမမြင်တတ်ကြပေ။

"ပွဲသွားကြည့်ကြမလား။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

"ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် မစားတော့ဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး သေတာနဲ့ယှဉ်ရင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်က ဘာအရေးပါလို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ သူမက အရေးကြီးတာကို ခွဲခြားသိပါတယ်နော်။

"သူ မသေပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ချီပြီး မြင်းပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ပဲ စားတော့မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း စိတ်ပြောင်းသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး မသေဘူးဆိုရင် ပွဲက ကြည့်ချင်ကြည့်၊ မကြည့်ချင်နေပေါ့။

လိုကျစ်ကွေ့ မြင်းကိုနှင်ပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

"အချိန်မစောတော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါမှ စားတော့။"

"ရှင် ကျွန်မကို လိမ်တာပဲ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသထွက်သွားပြန်သည်။

"အကြီးအကဲလီက မင်းကို တွေ့ခွင့်တောင်းလိမ့်မယ်။ အကြီးအကဲလီကို စောင့်ခိုင်းလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။"

အကြီးအကဲလီအကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒေါသပြေသွားသည်။

"အဘိုးကြီးက ကျွန်မကို ဘာကိစ္စ ရှာတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကိစ္စကို အကြီးအကဲလီကို သေချာရှင်းပြလိုက်ပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပြောနော်။"

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးက အကုန်သိပြီးသားပဲလေ။ ဘာပြောပြစရာ လိုသေးလို့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်။ သိပြီးသားကိစ္စကို ဘာလို့ ထပ်မေးနေရတာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ အကြီးအကဲလီရေ၊ ခင်ဗျား အရှင်မင်းကြီးကို မဖြစ်မနေ တွေ့ခွင့်တောင်းမှ ဖြစ်မယ်။

***