စစ်သေနာပတိချုပ်လို အမုန်းဆုံးအရာ

နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နန်းတော်တံခါးတွင် အကြီးအကဲလီကို မတွေ့ရသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်မအေးဖြစ်သွားသည်။ အချိန်တွက်ကြည့်ရင် အကြီးအကဲလီ ဒီအချိန်လောက်ဆို ရောက်နေသင့်ပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတော်တံခါးတွင် ရပ်နေသော ကိုယ်ရံတော်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အကြီးအကဲလီကို မတွေ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပျော်ရွှင်စွာ သီချင်းညည်းလိုက်သည်။

"ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ခေါင်းကို ဓားနဲ့ခုတ်၊ အကြီးအကဲလီ မပေါ်လာဘူးဟေ့... လာလာလာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ သီချင်းသံကို နားထောင်ရင်း လိုကျစ်ကွေ့ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

"ဒါနဲ့..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ နေ့လည်စာ ဘာစားကြမလဲ။ ထမင်းစားမလား၊ ခေါက်ဆွဲစားမလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စားလာတာတောင် ဗိုက်ဆာနေတုန်းလား။

"ခေါက်ဆွဲစားကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်မေးခွန်း ကိုယ်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မနေ့က ထမင်းစားပြီးပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဘာမှမပြောတော့ပေ။ လမ်းမှာ အမဲသားခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲစားခဲ့တာကို သတိပေးလိုက်ရင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး သူလိမ်တာ ပေါ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ဖြစ်သည်။

ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားဖိုဆောင်သို့ တန်းသွားပြီး စားတော်ကဲကြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးသည်ကို ထိုင်စောင့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ယင်းဖုန်း ရောက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်အပြင် ခဏသွားချင်လို့ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရေခွက်ကို ကိုင်ထားရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး ယင်းဖုန်းကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟိုတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့မလို့လား။"

နာမည်မပြောသော်လည်း ဘယ်သူ့ကို ပြောမှန်း ယင်းဖုန်း သိသည်။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ပဉ္စမသခင်မလေးက သီလရှင်ဝတ်သွားပါပြီ။ လောကီရေးရာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီမို့လို့ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ပဉ္စမသခင်မလေးကြားမှာ..."

"ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အချစ်ရေးကိစ္စကတော့ သာ့ဖုန်း သဘောပါပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အခက်အခဲရှိရင် ပြောနော်။ ငါ ကူညီပေးမယ်။"

ယင်းဖုန်း ခေါင်းငုံ့ထားသဖြင့် အမူအရာကို နဉ်ရှောင်ယောင်း မမြင်ရပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်နော်။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် ခုတ်သာသတ်ပစ်လိုက်။"

ယင်းဖုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ။"

ယင်းဖုန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက စားတော်ကဲကြီးဟွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သာ့ဖုန်းက လူကောင်းလေးနော်။"

အရပ် ၆ ပေကျော်၊ ပေါင် ၂၀၀ ကျော်ရှိသော စားတော်ကဲကြီးဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ခေါင်းဆောင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ရုပ်ရည်လည်း ချောမောပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အချစ်ရေးကျတော့ ကံမကောင်းရှာဘူး။ အချောအလှတွေ ပေါများတဲ့ နန်းတော်ထဲမှာတောင် အချစ်ရေးကံမကောင်းဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"

စားတော်ကဲကြီးဟွမ် လက်တုန်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်နေသော တူရှည်ကြီး အိုးထဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နန်းတော်ထဲက မိန်းမတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးပိုင်တာလေ။ ခေါင်းဆောင်ကို နန်းတွင်းစည်းကမ်း ဖောက်ဖျက်စေချင်နေတာလား။

....

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် လိုကျစ်ကွေ့ တည်းခိုသောအဆောင်သို့ဝင်လာပြီး ဂါရဝပြုကာ တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ တင်းမားမားက နန်းတော်တံခါးဝကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က ရောက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်။ နဂါးအစောင့်တွေက မောင်းထုတ်လိုက်ပေမယ့် အခု ပြန်ရောက်လာပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက် ရထားပါတယ်လို့ ပြောနေပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး စစ်သူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမားမားက လမ်းမှာ အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့လိုက်လို့ အရှင်မင်းကြီး နန်းတော်ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိသွားတာများလား။"

"သံဘုရားကျောင်းကို မြို့တော်စစ်တပ်က ဝိုင်းထားတာလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမားမားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ထွက်လာနိုင်တာလဲ။"

"သူက အစေခံအဝတ်အစား ဝတ်ထားတယ်။ ရုပ်ဖျက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာများလား။"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ အဝင်အထွက် မပေးဖို့ အမိန့်ပေးထားတာ။"

လိုကျစ်ကွေ့ စားပွဲကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်လာတာလဲ။"

"ဒါဆို... ပိုက်ဆံပေးပြီး လမ်းဖွင့်ခိုင်းတာလား။"

"ဘယ်လိုပဲ ထွက်လာလာ..."

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သူ့သတင်းကို မယ်တော်ကြီးဆီ ပေါက်ကြားအောင် လုပ်လိုက်။"

စစ်သေနာပတိချုပ် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက မယ်တော်ကြီးရန်က လွတ်ဖို့ နန်းတော်အပြင် ထွက်သွားတာလေ။ အခု တင်းမားမားရဲ့ သတင်းကို မယ်တော်ကြီးဆီ ပေးလိုက်ရင် ဒီမားမားကို သေခိုင်းလိုက်တာနဲ့ မတူဘူးလား။

"မသွားသေးဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ် အမိန့်နာခံပြီး အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်က အစပိုင်းခါးသော်လည်း နောက်ပိုင်း ချိုမြိန်သွားသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် ချိုမြိန်နေသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက မယ်တော်ကြီးအတွက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ အသုံးချစရာတစ်ခုပဲ။ သူက ဒီလိုလုပ်လိုက်တာ မယ်တော်ကြီးကို နဉ်ရှောင်ယောင်းအား ဒုက္ခပေးဖို့ တွန်းအားပေးလိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

ရှောင်ယောင်းက အန္တရာယ်ကြုံတိုင်း ကံကောင်းတတ်တယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း ကံကောင်းမှာပါ။ ပြီးတော့ နဉ်ရှင်း အရွယ်မရောက်မချင်း မယ်တော်ကြီးက ရှောင်ယောင်းရဲ့ အသက်ကို ရန်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အသက်အန္တရာယ် မရှိသရွေ့ ဒီစွန့်စားခန်းကို လုပ်လို့ရတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ တွေးတောနေသည်။

အခန်းတံခါး ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခေါက်ဆွဲစားမလား။ စားတော်ကဲကြီးဟွမ် လက်ရာ ကောင်းတယ်နော်။"

လိုကျစ်ကွေ့ မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားပြီး ပြုံးကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း စည်းထားသော ဆံပင်ကို ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်စားရင် မင်းစားဖို့ နည်းသွားမှာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ခေါက်ဆွဲတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကျွန်မ လောက်ပါတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းပြင်ထွက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲပဲ ရှိရင်ကော။"

တစ်နေ့လုံးနေမှ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲပဲ စားရမယ့်အဖြစ်ကို တွေးမိပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာမည်းသွားသည်။

"ကျွန်မ ထင်းခုတ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အဲဒီလိုအဖြစ်မျိုး ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဇာတ်လမ်းသွားအတိုင်း ယုံနင်တိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားရင်တောင် ဒီလိုဆိုးရွားတဲ့အဖြစ်မျိုး ရောက်အောင် သူ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့ ကြောင်သွားသည်။ ခေါက်ဆွဲစားတာနဲ့ ထင်းခုတ်တာ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

"ဒါဆို ရှင် စားမလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

လိုကျစ်ကွေ့ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဒီအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတာ ကောင်းမယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနဲ့ စကားအကြာကြီး ပြောရင် သူ ခေါင်းကိုက်လာလိမ့်မယ်။

မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ တင်းမားမား နန်းတော်တံခါးဝတွင် အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ခွင့်တောင်းနေကြောင်း သတင်းသည် ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မယ်တော်ကြီး၏ သူလျှိုများမှတစ်ဆင့် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက သံဘုရားကျောင်းကို ဝိုင်းထားတော့ တင်းမားမားက အရှင်မင်းကြီးဆီ လာအကူအညီတောင်းတာ ဖြစ်မှာပေါ့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ဘေးမှ မားမားများက သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သတင်းပို့သူကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး မားမားများကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ သူ့ကို လက်မခံတာလဲ။"

မားမားတစ်ဦးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက နန်းတော်ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးဘူးလေ။ တင်းမားမား လာတွေ့တာကို မသိသေးတာများလား။"

"အရှင်မင်းကြီးက အခု အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့..."

အခြားမားမားတစ်ဦးက ပြောရင်းတန်းလန်း ရပ်သွားသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။ လက်သည်းစွပ်ဖြင့် ထိုင်ခုံလက်တန်းကို ကုတ်ခြစ်နေသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်တွင် ယနေ့နံနက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းမူးသွားသည်။ မားမားများ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေစဉ် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ထိုင်ခုံလက်တန်းကို ရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ။ သူက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာသွားပြိုင်နေတာလဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဘယ်သူ့ကို ဆဲနေမှန်း မားမားများ သိကြသဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေကြသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ဆဲတာ မမှားပါဘူး။ မယ်တော်ကြီးနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီး ပေါင်းတာတောင် အရှင်မင်းကြီးကို မနိုင်တာ၊ သခင်မဝမ်က ဘာသွားပြိုင်ချင်နေတာလဲ။ အခုတော့ ရှဲ့မိသားစု သမီးပျိုတွေ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီပေါ့။

"အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကလူတွေကို ပြောလိုက်၊ ပန်ကုန်း သိပြီလို့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မိန်းမစိုးကို ပြောလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးက ပြန်ထူးပြီး ဆက်ပြောစရာရှိမလား စောင့်နေသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဆုချတာ စောင့်နေတာလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ အာဏာအတွက် သူမကို စွန့်ပစ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်ကစပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

မိန်းမစိုး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"တင်းမားမားကို သွားဖမ်းလိုက်။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မားမားတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို စစ်ဆေး။ မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ ငါသိချင်တယ်။"

ထိုမားမား အမိန့်နာခံပြီး ထွက်သွားသည်။

"မယ်တော်ကြီးက မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။"

အခြားမားမားတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သေချာအောင် မလုပ်ဘဲ ငါစိတ်မချဘူး။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နောက်ထပ် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

နဉ်ယွီလက်ချက်နဲ့ အထိနာဖူးတာ တစ်ခါနှစ်ခါ မကတော့ဘူး။ မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်ဝန်ရှိချင်ယောင်ဆောင်တာက နဉ်ယွီအတွက် ဘာအကျိုးရှိမလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ သတိထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နဉ်ယွီရဲ့လှည့်ကွက်ထဲ ထပ်မဝင်မိစေရဘူး။

တင်းမားမား လမ်းမပေါ်တွင် အဖမ်းခံလိုက်ရကြောင်း သတင်းသည် နာရီဝက်အကြာတွင် လိုကျစ်ကွေ့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဘာဆက်လုပ်မလဲ။"

အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်မှ စစ်သူကြီးက မေးလိုက်သည်။

"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

စစ်သေနာပတိချုပ်က စောင့်ဆိုရင် စောင့်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ တင်းမားမား မယ်တော်ကြီးလက်ချက်နဲ့ သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"နန်းတွင်းမားမားတစ်ယောက် သေတာပဲလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးလည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။

မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ပေါင်းပြီး မိန်းကလေးနဉ်ကို လိမ်ညာတဲ့လူက လူကောင်းဖြစ်ပါ့မလား။ တင်းမားမားက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေမှာ သတိထားမှု၊ မနှစ်မြို့မှု၊ အမုန်းတရားတွေ ပါနေတာကို လိုကျစ်ကွေ့ ကောင်းကောင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ မင်းက ရှောင်ယောင်းကို ရန်သူလို သဘောထားမှတော့ ငါက မင်းအသက်ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက တင်းမားမားကို အမှတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

"တန့်ရုံ ပြန်လာပြီလား သွားကြည့်လိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ တန့်ရုံက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။ အချိန်တွက်ကြည့်ရသလောက် တန့်ရုံ ပြန်ရောက်သင့်ပြီ။

စစ်သေနာပတိချုပ် အမိန့်နာခံပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"အိုး... အိုး... အိုး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အော်သံသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သာ့ဖုန်း၊ မင်းကို ချစ်လိုက်တာ! အိုး... အိုး... အိုး... မွမွ!"

လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းပြင်ထွက်လာပြီး ခြံဝင်းထဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းရှေ့တွင် စက္ကူအိတ်နှစ်အိတ်ကို ပွေ့ပိုက်ပြီး ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်"

ခြေသံကြားသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လိုကျစ်ကွေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပါးစပ်ဖြဲပြီး ရယ်ပြလိုက်သည်။

"သာ့ဖုန်း ဝယ်လာပေးတာ!"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

"သာ့ဖုန်း၊ ကျေးဇူးပဲနော်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ယင်းဖုန်းကို လှည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဒီကမ္ဘာမှာ လူတွေကို လိုက်ဖက်လို့ မရမှန်း သိနေလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ယင်းဖုန်းကို ခုန်ဖက်ပြီး နမ်းလိုက်မိမှာ သေချာတယ်။

ယင်းဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကြောင့် မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲနေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့အတွက်တော့... ဒီဘဝမှာ သူအမုန်းဆုံး အစားအစာက ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် ဖြစ်သွားလေပြီ။

***