ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အပြစ်မတင်ဘူးလား
Vol. 13 Ch. 198
ထိုနေ့ညတွင် ချန်လု၏ တပ်သားတစ်ဦးသည် စစ်တန်းလျားသို့ ရောက်လာပြီး ထောင်ယွီကို ရှာဖွေကာ သူ့စစ်သူကြီးက ထောင်ယွီကို တွေ့လိုသဖြင့် သံဘုရားကျောင်းသို့ အမြန်လာခဲ့ရန် မှာကြားလိုက်သည်။ ထောင်ယွီသည် သံသယမဝင်ဘဲ ကိုယ်ရံတော်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုတပ်သားနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကာ သံဘုရားကျောင်းသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
သံဘုရားကျောင်း တည်ရှိရာ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ လမ်းဘေးသစ်တောအုပ်ထဲမှ မြားများ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာသည်။ ထောင်ယွီ၏ကိုယ်ရံတော်များသည် ချက်ချင်းပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ ထောင်ယွီသည် ဓားဖြင့် မြားများကို ကာကွယ်နေစဉ် သူ့ဘေးနားမှ တပ်သားက ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ထောင်ယွီ၏ကျောကို ထိုးလိုက်သည်။
ထောင်ယွီသည် အနောက်မှ လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုတပ်သားကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သစ်တောအုပ်ထဲမှ အမည်းဝတ်နှင့်လူတစ်ဦး ခုန်ထွက်လာပြီး ဓားမြှောင်ဖြင့် ပစ်လိုက်ရာ ထောင်ယွီ၏ဘယ်ဘက်ပခုံးကို ထွင်းဖောက်သွားလေသည်။
ထောင်ယွီသည် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။
မြေကြီးနှင့် ထိမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အမည်းဝတ်လူသည် ထောင်ယွီအနားသို့ ရောက်လာပြီး လည်ပင်းကို ကန်လိုက်ရာ ထောင်ယွီ မေ့လဲသွားလေသည်။
"သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။"
အမည်းဝတ်နှင့်လူသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများ ထောင်ယွီကို ကြိုးတုပ်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်တင်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ချန်လု၏တပ်သားကို ပြောလိုက်သည်။
တပ်သားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သံဘုရားကျောင်းဘက်သို့ မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသည်။
အမည်းဝတ်နှင့်လူတို့အဖွဲ့သားများ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မြို့တော်ထဲတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည်။ ထောင်ယွီ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့သည် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော်လည်း မေ့လဲနေသော ထောင်ယွီကို အဝတ်ထူကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။
.....
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းခြံငယ်လေးထဲတွင် သကြားလုံးအိတ်တစ်ဝက်ခန့်ကို ဝါးစားရင်း တိရိစ္ဆာန်လေးများကိုလည်း ကျွေးမွေးနေသည်။
စာကလေးထီး ခေါ်ဆောင်လာသော အားမော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းတိုက်သော သကြားရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှာမောင်းများကို လှုပ်ခါကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ နောက်တစ်ခါ ပျားရည်သောက်လို့ရမလား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။"
ပျားရည်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံလောက်တော့ သူမမှာ ရှိပါသေးတယ်။
စာကလေးထီးက မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အခု ပျော်နေတာလား။"
ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာကို ဒီကောင်မလေးက ဘာလို့ စိတ်မညစ်ရတာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထူးဆန်းသလို ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလို့ မပျော်ရမှာလဲ။"
လောင်တ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်။"
စစ်သေနာပတိချုပ်က လောင်တ အလေးစားဆုံး လူသားဖြစ်ပေမယ့် လောင်တသည် စစ်သေနာပတိချုပ်က မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အကွက်ဆင်ခဲ့သည့်အကြောင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
"သူက လူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်လို့ တင်းမားမား မယ်တော်ကြီးလက်ထဲ ပါသွားတာ။"
သိမ်းငှက်ဖြူလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စကို သူ မြင်လိုက်တာလေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သကြားလုံးအချို့ကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"သူ ဘာလုပ်ချင်နေလဲ ငါ မသိဘူး။"
တိရိစ္ဆာန်လေးများ "..."
နင်တောင် မသိရင် ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။
လောင်တက သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ဘက်က ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က နင် စိတ်ပူမှာစိုးလို့ မပြောပြတာ နေမှာပါ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အခုက နင့်စစ်သေနာပတိချုပ်အတွက် စိတ်ပူရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး ကြောင်ဝတုတ်။"
"ဒါဆို ငါတို့ ဘာကို စိတ်ပူရမှာလဲ။"
လောင်တက သူ့ကို ကြောင်ဝတုတ်လို့ ခေါ်တာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ စိတ်ပူရမှာက တင်းမားမား သေမလား၊ ရှင်မလား ဆိုတာရယ်... ပြီးတော့ ဟို စစ်သူကြီးထောင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လက်ထဲမှာ သေတာထက်ဆိုးတဲ့ ဒုက္ခတွေ ခံစားနေရမလားဆိုတာရယ်ပဲ။"
"ရှောင်ယောင်း၊ နင် တော်လိုက်တာ။"
ယိုကွမ့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ရှောင်ယောင်း နင် တော်လိုက်တာ။"
အားမော့ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူ နားမလည်တဲ့ကိစ္စတွေကို ရှောင်ယောင်းဆီရောက်ရင် အကုန်ရှင်းလင်းသွားတာပဲ။
"ဟားဟား..."
နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"သာမန်ပါပဲ။ အရမ်းကြီး မဟုတ်ပါဘူး။"
တကယ်တော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း မရယ်နိုင်ပေ။ ကိုယ်အယုံကြည်ဆုံးလူက ကိုယ့်ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရရင် ဘယ်သူမဆို စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမရဲ့ တိရိစ္ဆာန်သူငယ်ချင်းလေးတွေကို စိတ်မပူစေချင်ဘူး။
အဘိုးစာကလေးက အသက်ကြီးပြီး လောကအကြောင်း နားလည်သူပီပီ ယိုကွမ့်တို့ပျော်နေတာကို ကြည့်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အပြစ်မတင်ဘူးလား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေရင်းတွင် ဝပ်နေသော သာ့ရှန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
လောင်တက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
တိရိစ္ဆာန်လေးများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အဖြေကို စောင့်နေကြသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဖုန်ခါလိုက်သည်။
"အပြစ်မတင်ပါဘူး။ တင်းမားမားနဲ့ ထောင်ယွီကို ကယ်ပြီးမှ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်မယ်။"
လိုကျစ်ကွေ့လို ဉာဏ်များပြီး ဗျူဟာကြွယ်ဝတဲ့လူရဲ့စိတ်ကို ခန့်မှန်းဖို့ဆိုတာ ခေါင်းပေါက်အောင် စဉ်းစားရင်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ငတုံးမှသာ လိုက်စဉ်းစားနေမှာ။ လိုကျစ်ကွေ့လို လူမျိုးနဲ့ တွေ့ရင် ခန့်မှန်းနေတာထက် မေးလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။
အပြစ်မတင်ဘူးဆိုတာ ကြားလိုက်ရမှ လောင်တ စိတ်အေးသွားသည်။
ယိုကွမ့်က "ရှောင်ယောင်း ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။"
"Lady First လေ။ တင်းမားမားကို အရင်သွားကယ်မယ်။ ပြီးမှ ထောင်ယွီကို သွားကယ်မယ်။ သူငယ်ချင်းတို့၊ တင်းမားမားနဲ့ ထောင်ယွီ ဘယ်မှာ အဖမ်းခံထားရလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။
စာကလေးမလေး မာတျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ တင်းမားမား ဘယ်မှာ အဖမ်းခံထားရလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။"
စာကလေးထီးကလည်း "ထောင်ယွီ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ စုံစမ်းလိုက်ရင် သိရမှာပါ။"
မြေပြင်ပေါ်ပြေးနေတဲ့ကောင်တွေ၊ ကောင်းကင်ပေါ်ပျံနေတဲ့ကောင်တွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ထောင်ယွီကို မြင်လိုက်တဲ့ကောင် တစ်ကောင်လောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ကြမယ်။ ငါက မာတျန့်နဲ့အတူ တင်းမားမားကို သွားကယ်မယ်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ထောင်ယွီဘယ်မှာလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းပေး။"
စာကလေးထီးသည် အားမော့ကိုခေါ်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အရင်ပြောပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"
"စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ပြီး မကောင်းတာ လုပ်လို့ရရင် ငါက သူ့ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကောင်းတာလုပ်လို့ မရဘူးလား။"
လောင်တ "..."
ဒီငတုံးမလေးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စိတ်ဆိုးနေတာ သေချာတယ်။
"ကြောင်ဝတုတ်၊ နင် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွားတိုင်လို့ရတယ်နော်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက နင့်စစ်သေနာပတိချုပ်က နင်ပြောတာ နားမလည်ဘူးလေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် လောင်တ ဒေါသထွက်သွားပြီး အမွှေးများ ထောင်တက်လာကာ သွားဖြဲပြလိုက်သည်။
"မပူပါနဲ့။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာအယာ ကန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မယ်တော်ကြီးက မိုးမချုပ်ခင်ကတည်းက တင်းမားမားကို ဖမ်းထားတာလေ။ အခု မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ မယ်တော်ကြီး သိချင်တာတွေ အကုန်သိရလောက်ပြီ။"
လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေသည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်က မယ်တော်ကြီးကို မိဖုရားခေါင်ကြီးအကြောင်း သိစေချင်တာ မဟုတ်လား။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းပွတ်လိုက်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ ငါက တင်းမားမားကို ကယ်လိုက်လို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အကြံအစည် ပျက်စီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အကြံအစည် မဟုတ်ဘူး!"
လောင်တ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို နင့်စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ထက်မြက်တဲ့ မဟာဗျူဟာလို့ ပြောလိုက်မယ်။ ဒီလိုပြောရင် ရပြီမလား။"
လောင်တ ခေါင်းမူးသွားသည်။ စကားလုံးတွေကတော့ ကောင်းပေမယ့် နဉ်ရှောင်ယောင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဆဲနေသလို ခံစားနေရသည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက မာတျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။
"မာတျန့်၊ သွားကြစို့။"
"နင် ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား။"
လောင်တသည် ဝံပုလွေဖြူလေးကိုခေါ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်မှ လိုက်ပြေးရင်း မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ငါက သေတမ်းစာ မှာခဲ့ရဦးမှာလား။"
"မြောင်! နင့်ကိုယ်နင် ကျိန်ဆဲမနေနဲ့! ငတုံးမ!"
လောင်တ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပခုံးတွန့်ပြီး ရှေ့ဆက်ပြေးသွားသည်။
လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မမီတော့သဖြင့် လှည့်ပြီး ဝံပုလွေဖြူလေး၏နှာခေါင်းကို ကုတ်ထည့်လိုက်သည်။
"ဝေါင်း!"
ဝံပုလွေဖြူလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။"
အဝေးရောက်နေပြီဖြစ်သော နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ပြန်ပြေးလာသည်။
လောင်တ သိသားပဲ။ ဒီငတုံးမလေးက ပြန်လှည့်လာမှာ သေချာတယ်။ လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မြောင်! ဒီခွေးအကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ သွားကြစို့။"
"ကြောင်ဝတုတ် ငါ့ကို ရိုက်တယ်။"
ဝံပုလွေဖြူလေး မျက်ရည်ဝဲပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုင်တောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မြောင်~"
လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။
"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ပိုင်ရှောင်ဖန့်က ဝံပုလွေပါဆို။ ခွေး မဟုတ်ပါဘူး။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝံပုလွေဖြူလေး၏ ဒဏ်ရာရသွားသော နှာခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
"ကြောင်အနိုင်ကျင့်တာခံရတဲ့ ဝံပုလွေ ရှိလို့လား။"
လောင်တ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."
"ဝေါင်း... ရှောင်ယောင်း။"
နှာခေါင်းမနာတော့သော ဝံပုလွေဖြူလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမြီးနန့်ပြလိုက်သည်။
ဒါကတော့ ဝံပုလွေနဲ့ သိပ်မတူဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝံပုလွေဖြူလေး၏ ခေါင်းကို ထပ်ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ပိုင်ရှောင်ဖန့်က ငယ်သေးလို့ပါ။
"စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွားရှာလိုက်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အသားဟင်းရည် သောက်နေတယ်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဝံပုလွေဖြူလေးကို ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကို အသေကပ်ထား။ ငါ့ဆီ လာမရှာစေနဲ့။ ဒီတာဝန်ကို ယူနိုင်မလား။"
"ဝေါင်း!"
ဝံပုလွေဖြူလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တာဝန်ကျေစေရမယ်။
"စစ်သေနာပတိချုပ် စကားနားမထောင်ရင် ငါ ကိုက်ပစ်မယ်!"
ဝံပုလွေဖြူလေးက ပြောလိုက်သည်။
ဒီစကားကို လောင်တတောင် မယုံပေ။ ခွေးလောက်တောင် သတ္တိမရှိတဲ့ ဝံပုလွေက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကိုက်မယ်တဲ့လား။
နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး ဝံပုလွေဖြူလေး၏ခေါင်းကို ထပ်ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"စစ်သေနာပတိချုပ် ရိုက်တာ မခံရရင် ပြီးတာပဲ။ ကျန်တာ နင့်သဘောပဲ။"
ဝံပုလွေဖြူလေး လိုကျစ်ကွေ့၏အခန်းရှိရာဘက်သို့ ပြေးသွားသည်။ နောက်ကျရင် စစ်သေနာပတိချုပ် ဟင်းရည်သောက်လို့ ကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်နေသည်။
"ငါ သွားပြီ။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းက အဘိုးစာကလေးတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အောင်ပွဲရသတင်း စောင့်နေကြ။"
တိရိစ္ဆာန်လေးများ "..."
ရှောင်ယောင်းက စစ်တိုက်ထွက်မလို့လား။
မာတျန့်၏လမ်းပြမှုဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့သည် နန်းတော်ဘေးပေါက်မှ ကျော်ထွက်သွားကြသည်။
.....
"ဝေါင်း~"
အခန်းထဲတွင် ဝံပုလွေဖြူလေးသည် ခြေနှစ်ချောင်းထောက် ရပ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် ခွေးပေါက်လေးလို အစာတောင်းနေသော ဝံပုလွေဖြူလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝေါင်း..."
ဝံပုလွေဖြူလေး လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် ပတ်ပြေးနေသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ဟင်းရည်တစ်ဝက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
ဝံပုလွေဖြူလေး ပန်းကန်လုံးထဲ ခေါင်းစိုက်ပြီး အငမ်းမရ သောက်လေသည်။
"မင်း ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။"
လိုကျစ်ကွေ့က ဝံပုလွေဖြူလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်း ရှောင်ယောင်းနဲ့အတူ ပန်းခြံငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
ဟင်းရည်သောက်နေသော ဝံပုလွေဖြူလေး တောင့်ခဲသွားသည်။
မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့သည် ဝံပုလွေဖြူလေး၏လည်ပင်းကိုဆွဲမလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဆက်မသောက်တော့တာလဲ။"
"ဝေါင်း?"
ဝံပုလွေဖြူလေး လက်သည်းကုတ်၊ အမြီးကပ်ပြီး မျက်လုံးပြာပြာလေးများဖြင့် ပေကလပ် ပေကလပ် ကြည့်နေသည်။ သနားစရာ အကောင်းဆုံး ပုံစံလေး။
"မင်းက ငါ့ကို သနားအောင် လုပ်ပြနေတာလား။"
လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။
"ဝေါင်း!"
ဝံပုလွေဖြူလေး သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ သူ သနားအောင် လုပ်ပြနေတာ မဟုတ်ဘူး!
လိုကျစ်ကွေ့ "..."
ဒီကောင်လေးက ငါပြောတာ နားလည်နေတာလား။
"ပိုင်ရှောင်ဖန့်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တားထားနိုင်ပါ့မလား။"
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် စာကလေးမလေးက သာ့ရှန်ကို မေးလိုက်သည်။
"မလွယ်ဘူး။"
သာ့ရှန် စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဝံပုလွေဖြူလေးကို ချပေးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိတ်မချပေ။
ဝံပုလွေဖြူလေး လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေထောက်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
"မင်း ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး စားနေလိုက်။"
လိုကျစ်ကွေ့ အသာအယာ ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသော လိုကျစ်ကွေ့ကိုကြည့်ပြီး ဝံပုလွေဖြူလေး စိတ်ပူလာသည်။ ပြေးသွားပြီး ကိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ ရပ်တန့်လိုက်သဖြင့် အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ တံခါးခုံကို ခေါင်းနှင့် ဝင်ဆောင့်မိသွားသည်။
လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဒါ ဝံပုလွေ ဟုတ်လို့လား။
ဝံပုလွေဖြူလေး လဲကျပြီး သေချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ မကိုက်နိုင်ရင် သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တားထားရမှာပေါ့။
သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ဝံပုလွေဖြူလေးကို လှည့်ပင်မကြည့်တော့ပေ။
ဝံပုလွေဖြူလေး "..."
ငါ့အသက်ကို နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား!
စာကလေးမလေးသည် သာ့ရှန်ကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်ကြီးက တကယ်ထူးခြားတာပဲ။
***