စိတ်ပူလွန်းလို့ ရူးတော့မယ့် စစ်မြင်းနီလေး

လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်မြင်းနီလေးကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ပြီး ရောက်လာသောအခါ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော တိုက်ပွဲကြားတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အုတ်ခဲတစ်လုံးကိုကိုင်ပြီး မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးရုံးမှ စစ်သည်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရိုက်ချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်အေးသွားသည်။

"တိုက်!"

ယင်းဖုန်းသည် နဂါးအစောင့်တပ်သားများကို ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့တက်တိုက်ခိုက်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ခြံစည်းရိုးနံရံပေါ်မှ အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"သတိထား!"

လိုကျစ်ကွေ့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခါးမှ ဓားကို အိမ်မှဖြုတ်ကာ ခြံစည်းရိုးနံရံပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

နံရံပေါ်မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းသည် လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့၏ဓားနှင့် ထိမိပြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

ယင်းဖုန်းသည် ခြံစည်းရိုးနံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး မြားပစ်သော အမည်းဝတ်လူနှင့် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအနားသို့ ရောက်လာပြီး တိုက်ပွဲအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။"

"ဟင်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မတော်တဆ ရောက်လာတာပါ။"

"ငါ မယုံဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

အမှန်အတိုင်း ပြောတာကိုတောင် မယုံဘူးတဲ့လား။

နဂါးအစောင့်တပ်သားများ ရောက်ရှိလာပြီး၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းကလည်း စစ်သည်အများစုကို ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်၍ တိုက်ပွဲသည် မကြာမီ ပြီးဆုံးသွားသည်။ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးရုံးမှ စစ်သည်များ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယင်းဖုန်းသည် မြားပစ်သော အမည်းဝတ်လူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအမည်းဝတ်လူသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်ပြောင်းနေပြီး အသက်မရှိတော့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုအမည်းဝတ်လူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးမရှိသော်လည်း သွားဖုံးနှင့် သွားများအားလုံး ခရမ်းရောင်ပြောင်းနေသည်။

"အဆိပ်သောက်ပြီး သတ်သေသွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တွေ့လား။ ဘယ်ဘက်သွားတွေက အရောင်ပိုရင့်နေတယ်။ အဆိပ်ကို အဲဒီနားမှာ ဝှက်ထားတာ ဖြစ်မယ်။"

ယင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး တော်လိုက်တာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တော်လို့ ဘာထူးမှာလဲ။ လူသေသွားပြီပဲ။"

ယင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူကို ကယ်ချင်နေတာလား။"

"သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လူလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ သက်သေတစ်ယောက် ရတာပေါ့။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးလား"

ယင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်း၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူက အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဒုက္ခပေးဖို့လောက်ပဲ သုံးလို့ရမှာ။ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လာပါ၊ စိတ်မညစ်ပါနဲ့။ သာ့ဖုန်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမဆုံးခင် လိုကျစ်ကွေ့က သူမ၏အင်္ကျီလည်ပင်းကနေ ဆွဲမလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး ဘယ်မှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မာတျန့်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး စောစောက ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ကျိ!"

"အဘိုးကြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"သူ့တူတော်မောင်က ကျွန်မကို မနိုင်မှန်းသိလို့ ထွက်ပြေးသွားတာ နေမှာ။ နေပါဦး... သူ့တူတော်မောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

"မင်း ပြောတာက ရှဲ့အန်းယွမ်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... သူပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။"

"မြောင်!"

လောင်တ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ဗိုက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကြောင်နက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟေး ကြောင်ဝတုတ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တရှိရာသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

လောင်တသည် ရှဲ့အန်းယွမ်၏ ဗိုက်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ငါ ဒီလူယုတ်မာကို နိုင်အောင်တိုက်လိုက်ပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မှောက်လျက်လဲနေသော ရှဲ့အန်းယွမ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြသွားသည်။

"ဟင်... ကြောင်ဝတုတ်၊ နင် သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား။"

လောင်တလည်း အံ့သြသွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက သူ့လက်ချောင်းကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်ရုံလေးပဲလေ။ ဒါနဲ့ သေသွားတာလား။"

လက်ချောင်းပြတ်ရုံနဲ့တော့ မသေနိုင်ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သွေးနံ့အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်သော ခြေထောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဆိပ်မိပြီး သေသွားတာ။ သွေးတွေက မည်းနေပြီ။"

လောင်တ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ စိတ်ပျက်စရာပဲ။ တကယ် သတ်လိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအနောက်တွင် ရပ်နေပြီး ရှဲ့အန်းယွမ်၏အလောင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

"သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဒူးလေးနဲ့ ပစ်မလို့လုပ်တုန်း သူ့ဟာသူ ထိသွားတာ။ အဆိပ်မိပြီး သေသွားတာ။"

အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအတွက်နဲ့ ငါက ဒီတိုက်ပွဲကို ဝင်တိုက်ပေးရတာ။ ဟိုလူက လူကောင်းမဟုတ်ပေမယ့် မင်းကရော လူကောင်းမို့လို့လား။"

ဂိုဏ်းချုပ် "..."

ဒီအရှင်မင်းကြီးက စိတ်ပြောင်းတာ မြန်လိုက်တာ။

"သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အဆိပ်ဂိုဏ်းသားများ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ စောစောကမှ တိုက်ပွဲပြီးတာ၊ အခု ထပ်တိုက်ရဦးမှာလား။

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်။"

ဂိုဏ်းချုပ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး အဖမ်းခံရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က လက်လျှော့လိုက်သဖြင့် ဂိုဏ်းသားများလည်း မခုခံကြတော့ပေ။

"သူတို့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘေးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေကြသော ရဲမက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရုံးတော်ကလူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဂရုမစိုက်နဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းပြီလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယင်းဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သာ့ဖုန်း၊ သူတို့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားလိုက်။"

ယင်းဖုန်းသည် ကိုယ်တိုင်ဦးစီးပြီး အဆိပ်ဂိုဏ်းသားများကို နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"အခု မြို့တော်ထဲမှာ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ ဧကရာဇ်ရဲ့နန်းတော်ပဲ ရှိတော့တယ်။ မသေချင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ။"

"မြန်မြန်သွား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးက အော်လိုက်လေသည်။

အဆိပ်ဂိုဏ်းသားများ စကားမပြောရဲတော့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူတို့ကို ဘာလို့ သတ်ချင်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမယ့် အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီးရင် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ အရှင်မင်းကြီးတစ်ပါးတည်း ရှိတော့သည်။

"သူတို့က မင်းဆီမှာ ခိုလှုံချင်နေတာ။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဒီလူတွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့အတွက် မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အခု ငါက ဒီရာဇဝတ်ကောင်တွေကို လက်ခံရမှာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။

"သူတို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ သိသလို ခေါင်းကို ပွတ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် မသေရင် သူတို့ အသက်ရှင်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး လက်နက်ပဲ။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ စကားများကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာသာပြန်လိုက်သည်။ ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းပွတ်လိုက်သည်။ ထာဝရရန်သူဆိုတာ မရှိပါဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး သူ့ဘက် လှည့်စေလိုက်သည်။

"မင်း သတင်းကြိုရထားလို့လား။ အဆိပ်ဂိုဏ်းသားတွေ ဒီကိုရောက်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"ကျွန်မ မသိပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ပြောပြီးပြီလေ၊ မတော်တဆ ရောက်လာတာလို့။"

ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိပါ့မလား။ လိုကျစ်ကွေ့ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

"ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ရဲမက်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှာ သူလျှိုထားထားမှန်း သူသိနေတာပဲ။

ရဲမက်များသည် အရှင်မင်းကြီးကို မှတ်မိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးကိုတောင် ဖမ်းမလို ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူခိုးရုပ်ပေါက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ရဲမက်ခေါင်းဆောင်ဆိုရင် သေချင်စိတ်ပေါက်နေပြီ။

လိုကျစ်ကွေ့ ရဲမက်များကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ကြောက်လွန်းလို့ သေးထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီလူတွေကို..."

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးရုံးမှ စစ်သည်များကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တရားရုံးတော်အချုပ်ခန်းထဲ ထည့်ထားလိုက်။ အရှင်မင်းကြီး အမိန့်မရဘဲ ဘယ်သူမှ ထုတ်ခွင့်မရှိဘူး။"

ရဲမက်ခေါင်းဆောင် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အမိန့်နာခံလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘေးနားတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်..."

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး လက်ထောင်ပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားပါပြီ။ ဒီကိစ္စကို စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုပဲ လွှဲခဲ့လိုက်ပါတယ်တဲ့။"

"ဘာကိစ္စလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"အရေးကြီးကိစ္စတဲ့။"

"ဘာကိစ္စလဲလို့ ငါမေးနေတယ်လေ။"

နဂါးအစောင့်တပ်သား မဖြေနိုင်တော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးမှ မပြောပြတာ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။

"ဟိုကြောင်ကော။ လိုက်သွားလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

နဂါးအစောင့်တပ်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စာကလေးနှစ်ကောင်လည်း လိုက်သွားပါတယ်။"

လူတစ်စုနှင့် ရဲမက်များသည် ထိုနဂါးအစောင့်တပ်သားကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေကြသည်။ ကြောင်လိုက်သွားတာ ထားပါတော့၊ စာကလေးက လူနောက်ကို လိုက်တတ်လို့လား။

စစ်မြင်းနီလေးသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မင်းမိန်းမ ကြောင်တစ်ကောင်၊ စာကလေးနှစ်ကောင်နဲ့ ထွက်သွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတော့မလို့လား။ တော်ကြာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ တွေ့ပြီး အသတ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သခင်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။

"ဒီမြင်း ရူးပြန်ပြီလား။"

နဂါးအစောင့်တပ်သားတစ်ဦး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စစ်မြင်းနီလေး မြေကြီးကို ခွာဖြင့် ယက်လိုက်သည်။ ငါ့သခင်က ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ မိန်းမရဖို့ ဝေးသေးတယ်။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ!

လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်မြင်းနီလေးကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု သတိရသွားသည်။ မြင်းမရူးခင် စာကလေးအော်သံ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ ဒီအထဲမှာ သူ မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသလား။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို ခေါင်းကိုက်လာသည်။

...

"ငါတို့ လူဆက်ကယ်ကြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြေးလွှားရင်း မာတျန့်နှင့် မိုက်ကျစ်တို့ကို ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ကို ပေါက်စီဝယ်ကျွေးမယ်။ ဂျုံဖြူပေါက်စီနော်။"

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူကို အရင်ကယ်လိုက်ပါဦး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆို ဘယ်သူ့ကို မနိုင်စရာ ရှိလဲ။ ကြောင်ဝတုတ်၊ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း၊ ငါနဲ့ နင့်စစ်သေနာပတိချုပ် ဘယ်သူ ပိုတော်လဲ။"

လောင်တ "..."

ဒီမေးခွန်းကို ငါ မဖြေချင်ဘူး။

မာတျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ဟိုးရှေ့က အိမ်ပဲ။ အဲဒါ မယ်တော်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လမ်းထိပ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လမ်းဆုံးရှိ အိမ်တော်ကြီးသည် တံတိုင်းမြင့်ကြီးများ ကာရံထားပြီး မီးရောင်မထွက်သဖြင့် အထဲတွင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မမြင်ရပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဒါက မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းတော်အပြင်ဘက်က အခြေစိုက်စခန်းပေါ့!

***