ဒီကောင်မလေးက လူရောဟုတ်ရဲ့လား

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံတိုင်းကိုကျော်၍ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ထိုးဖောက်နိုင်လောက်အောင် အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ သတိမထားမိစေဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ သက်ဆင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ မယ်တော်ကြီး၏ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မာတျန့်နှင့် ရှောင်မိုက်တို့သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ၎င်းတို့၏ ငှက်အပေါင်းအသင်းများထံမှ သတင်းမေးမြန်းရန် ထွက်သွားကြရာ လောင်တကမူ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ တံတိုင်းအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ပျင်းရိလာသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်မှ မြက်ပင်များကို စတင်ဆွဲနှုတ်နေပြီး လောင်တကမူ သူ့အမွှေးများကို ဂရုတစိုက် လျှာဖြင့်လျက်၍ မျက်နှာသစ်နေ၏။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမပတ်လည်ရှိ မြက်ပင်များကို ပြောင်စင်အောင် နှုတ်ပြီးချိန်တွင် မာတျန့်နှင့် ရှောင်မိုက်တို့ ပြန်ရောက်လာကြလေသည်။

၎င်းတို့သည် သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက်က စကားဆိုလာသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ငါတို့ စုံစမ်းပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ လူတစ်ယောက် အဖမ်းခံရတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ မိုးမချုပ်ခင်လေးမှာပဲ အဲဒီလူကို အပြင်ပို့လိုက်ကြတယ်တဲ့"

"အပြင်ပို့လိုက်တယ်ဟုတ်လား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်ကိုလဲ"

"မြို့တံခါးဝဆီကိုတဲ့" ရှောင်မိုက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီလူက ကျိုးမော့မော့လား" လောင်တက မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ကျိကျိ" မာတျန့်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျားကြီးနဲ့ တခြားကောင်တွေ သူ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်တယ်တဲ့"

ကျားကြီးဆိုတာ ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့နာမည်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့သွားသည်။ အဲဒီနာမည်က သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူး မဟုတ်လား။ လောင်တသည် စကားပြန်မပြောတော့ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။

"မြို့တံခါးဝဆီ သွားကြမယ်လေ။ ငါမပါရင် ဒီငတုံးမလေး ဘာလုပ်တတ်မှာမို့လို့လဲ"

....

ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံတိုင်းကို ထပ်မံကျော်ဖြတ်၍ လောင်တနှင့် စာကလေးနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ဘက် မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖျာကြမ်းဖြင့် ပတ်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။ သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မတိုးနိုင်တော့ချေ။

"ရှောင်ယောင်း၊ ဒါ အဲဒီလူ ဖြစ်လောက်တယ်" ရှောင်မိုက်က ပြောသည်။ "ဖျာကြမ်းကို အဝတ်စအမည်းနဲ့ ချည်ထားတယ်လို့ ကျားကြီးက ပြောထားတယ်"

မြို့တံခါးအနီးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းအများအပြားရှိပြီး အားလုံးမှာ ဆွေမျိုးမရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့ကို အဝတ်စ သို့မဟုတ် ဖျာဖြင့် အုပ်ထားသော်လည်း အချို့မှာမူ အဝတ်တစ်စမှ မရှိဘဲ မြို့တံခါးနားတွင် ပစ်ထားခြင်းခံရလေသည်။

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "မိုးလင်းတာနဲ့ အလောင်းတွေကို မြို့ပြင်ထုတ်ပြီး လွှင့်ပစ်ဖို့ အရာရှိတွေရောက်လာလိမ့်မယ်"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဖျာကြမ်းနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမသည် အဝတ်စများကို ဆွဲဖယ်ပြီး ဖျာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ နှိပ်စက်ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မျက်နှာဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အရိုးများမှာ လုံးဝကျိုးကြေနေပြီး ချိုင့်ဝင်နေကာ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ ရောင်ကိုင်းနေလေသည်။ အသက်ရှင်စဉ်က မည်သို့သောရုပ်သွင်ရှိသည်ကို မှတ်မိနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ဒါ ကျိုးမော့မော့လား" လောင်တက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလောင်း၏အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို စစ်ဆေးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သူက ကျိုးမော့မော့ အစစ်ပါပဲ"

"သူ ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ" ရှောင်မိုက်က မေးသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျိုးမော့မော့၏ ဟနေသော ပါးစပ်ပေါက်ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ "သူ့လျှာ ပြတ်နေပြီ၊ လျှာပြတ်သွားတဲ့ အပိုင်းအစတွေက လေပြွန်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး အသက်ရှူကျပ် သေသွားတာပဲ"

"သူ့လျှာသူကိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတာ" လောင်တက ရှင်းပြလိုက်မှ စာကလေးနှစ်ကောင် နားလည်သွားကြလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဝတ်ရုံကိုချွတ်၍ ကျိုးမော့မော့အပေါ် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး အဘွားအို၏မျက်နှာပေါ်မှ သွေးများကို လက်ဖြင့်သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို မြို့တံခါးသို့ ပို့လိုက်သည်ဟု မာတျန့်နှင့် ရှောင်မိုက်တို့ ပြောသည်ကို ကြားစဉ်က သူမ အလွန်အ,ခဲ့မိ၏။ သူမက မယ်တော်ကြီး၏ အခြားစံအိမ်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလောင်းကောက်ရန် စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

လောင်တက ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးမှာ သူ ဘာတွေဝန်ခံသွားလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

"အကယ်၍ သူသာ ဝန်ခံလိုက်ရင် ဘာလို့ လျှာကိုကိုက်ဖြတ်ပစ်ရမှာလဲ။ မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို အရှင်မထားချင်ရင်တောင် တခြားနည်းနဲ့သတ်မှာပဲလေ"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျိုးမော့မော့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သွေးစွန်းနေသော လက်ချောင်းများကို အဝတ်တွင်သုတ်လိုက်ပြီး သူမ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ သူ ဒီကိုရောက်လာပြီဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးက သူသိချင်တာမှန်သမျှ သိသွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်"

"အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဤငတုံးမလေးလည်း ဆန်းကြယ်နက်နဲအောင် ပြောတတ်သည်ကို လောင်တ ပထမဆုံးအကြိမ် သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဝန်ခံမယ့်အစား သေလမ်းကို ရွေးချယ်အောင် ဒီမော့မော့ကို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က ဖိအားပေးနိုင်မှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဆံပင်များကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆွဲဖွလိုက်သည်။ "ငါ လာကယ်တဲ့အထိ တောင့်ခံထားနိုင်အောင် သူ အမှန်တိုင်းပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာကို..."

"ရှောင်ယောင်း၊ နင်က ကျိုးမော့မော့ကို မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သစ္စာဖောက်စေချင်တာလား" မာတျန့်က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ကျိုးမော့မော့က မိဖုရားခေါင်ကြီးကျိုးအပေါ် သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို သိကြတာပဲ။ သူက ဘာဒုက္ခမှမခံရဘဲ မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သစ္စာဖောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့စကားကို မယ်တော်ကြီးက ယုံပါ့မလား။ အချိန်ဆွဲဖို့ တစ်ခုခုလုပ်ကြံပြောလို့ မရဘူးလား။ ငါပြောချင်တာက ဒီမော့မော့ သေသွားတာ အလကားဖြစ်သွားပြီလို့ပြောတာ"

မာတျန့် တည်ငြိမ်သွားသည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ မော့မော့က နင့်လောက် ပါးနပ်မနေတော့ အဲဒီအကြံကို တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းက ရှောင်ယောင်း ဖြစ်ရမယ်" ထိုအချိန်တွင် အဝါရောင်ခွေးကြီးတစ်ကောင်က နဉ်ရှောင်ယောင်းဘေးသို့ တိုးလာသည်။

သူမ ခွေးကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ငါ ရှောင်ယောင်းပဲ။ နင်က ဘယ်သူလဲ"

"လောင်ဟွမ်" ခွေးကြီးက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါ ငါ့နယ်မြေပဲ"

"နိဟောင်.. လောင်ဟွမ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက နယ်မြေပိုင်ရှင်ကို တလေးတစား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အရှေ့လမ်းကြားက ခွေးကြီး ဟွားဝူက ငါ့ကို စကားပါးခိုင်းလိုက်တယ်" လောင်ဟွမ်က ပြောသည်။ "မင်း ရှာနေတဲ့ ထောင်ယွီက အရှေ့လမ်းကြား တောင်ဘက်အစွန်းက (၁၅) အိမ်မြောက်မှာ ရှိတယ်တဲ့။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို စံအိမ်ရဲ့ အနောက်ဘက်အစွန်း ဘယ်ဘက်က တတိယမြောက်အိမ် မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ထားတယ်"

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီငတုံးမလေး၊ နင် အဲဒါတွေအကုန် မှတ်မိရဲ့လား" လောင်တက မေးလိုက်သည်။ "ငါ့မှာတော့ အဲဒီစကားတွေ ကြားရတာနဲ့ ခေါင်းတောင်မူးလာပြီ"

အရင်ဆုံး အရှေ့ဘက်၊ ပြီးတော့ တောင်ဘက်၊ ပြီးတော့ ဂဏန်းတွေလည်း ပါတယ်။ နောက်ပြီး အနောက်ဘက်နဲ့ ဘယ်ဘက် ညာဘက်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒီမြေအောက်ခန်းက ဘယ်နားမှာလဲဟ။

"ကြောင်ငတုံး" လောင်ဟွမ်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

လောင်တ၏အမွှေးများ ထောင်မတက်လာခင်မှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အမြန်ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ "ဟွမ်သာ့ကော၊ အချိန်ရရင် ငါ လာလည်ဦးမယ်နော်"

လောင်ဟွမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မဆိုဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ခွေးတစ်ကောင်အပေါ်တွင် ဤမျှ မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘဝတစ်သက်တာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူက အေးစက်ပြီး မာန်ကြီးလှသည်။

လောင်တက လောင်ဟွမ်နောက်ကျောကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့လေကွာ"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "စိတ်ကို ထိန်းစမ်းပါ၊ နင်က လောင်ဟွမ်နဲ့ အဆင့်ချင်းမှ မတူတာ"

ကြည့်ပါဦး၊ သူက သိပ်ကို တည်ငြိမ်ပြီး မြင့်မြတ်တာ။ ငါ့ရင်ခွင်ထဲက ကြောင်ကတော့ သူနဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် တောသားလေးလို ဖြစ်နေတာပဲ။

လောင်တသည် ရန်ဖြစ်ရန် လောင်ဟွမ်နောက်သို့ မလိုက်နိုင်တော့သဖြင့် ဒေါသဖြေရန် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုသာ ကုတ်ခြစ်နေတော့သည်။ သူမသည် လောင်တကို ပခုံးပေါ် ပြန်တင်လိုက်ပြီး အရှေ့လမ်းကြားဆီသို့ မာတျန့်၊ ရှောင်မိုက်တို့နှင့်အတူ အပြင်းအထန် ပြေးလွှားသွားလိုက်၏။ အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်တင်ရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ကျိုးမော့မော့အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

အရှေ့လမ်းကြားရှိ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်းတွင် ထောင်ယွီတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူ၏ရှေ့မှ စကားပြောသံများကို ကြားနေရပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ချင်သော်လည်း အားကုန်နေသဖြင့် မဖွင့်နိုင်ဖြစ်နေ၏။ သူသည် တစ်နေ့လုံး မိုးချုပ်သည်အထိ နှိပ်စက်ခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး" ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်သော်လည်း ကုလားထိုင်ပေါ်မှနေ၍ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သူ အရှုံးပေးပြီလား" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် နာကျင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်ကြီး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အသားတွေ စုတ်ပြတ်သွားတဲ့အထိရိုက်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး လူတွေကို အမိန့်ပေးခဲ့ပေမယ့် သူ အရှုံးမပေးသေးပါဘူး"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ရှိတွင် ခေါင်းမှခြေအဆုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော ထောင်ယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ရှဲ့လိုင်ပေါင်က မေးသည်။

"မင်း သတိရနေပြီပဲ။ ဘာလို့ မျက်လုံးမဖွင့်တာလဲ" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထောင်ယွီကို မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီအတိုင်း ရပ်နေကြတော့မှာလား" ရှဲ့လိုင်ပေါင်က ဘေးတွင်ရပ်နေသော နှိပ်စက်သူနှစ်ဦးကို အမြန်လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် ရဲရဲတောက်နေသော သံချွန်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး ထောင်ယွီ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ စူးရှပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် ထောင်ယွီ မျက်လုံးများ ပွင့်လာလေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "အဆိပ်ဂိုဏ်းသားတွေက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ပူးပေါင်းသွားကြပြီ။ လောလောဆယ် သူတို့ နန်းတော်ဆီ သွားနေလောက်ပြီ။ အရှင်မင်းကြီးဆီက သတင်းစကားကို မင်းကိုယ်တိုင် သွားပေးခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ကူညီပေးတဲ့သူ ရှိနေတာလား"

အဆိပ်ဂိုဏ်းသားများသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ့စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ လွတ်လပ်နေသယောင် ထင်ရသော်လည်း သူလျှိုများက အချိန်တိုင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ နဉ်ယွီ၏လူတစ်ယောက်ယောက် သူတို့အနားသို့ ကပ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမအတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်သို့ လိုက်ပါလာသည့် ထောင်ယွီ သို့မဟုတ် ထောင်ယွီ၏လူတစ်ဦးဦးကို အသုံးချခြင်းသာဖြစ်နိုင်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အမြင်တွင် ထောင်ယွီသည် နဉ်ယွီ အသုံးချရန်နှင့် သူ့ဘေးတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်ဖြစ်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီအဆိပ်ဂိုဏ်းသားတွေကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့တာလား" ရှဲ့လိုင်ပေါင် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထောင်ယွီကိုသာ ကြည့်နေသည်။ "မြို့တော်စစ်တပ်ထဲမှာ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့သူ ဘယ်သူရှိသေးလဲ"

မြို့တံခါး ကိုးခု တပ်မှူးရုံးနှင့် မြို့တော်စစ်တန်းလျားများကို နဉ်ယွီ လက်ထဲအပါမခံနိုင်ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက သူ အသေသာခံလိုက်မည်။

ထောင်ယွီသည် အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရှိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရယ်မောလိုက်ရုံသာ။ နဉ်ယွီသည် အဆိပ်ဂိုဏ်းသားများကို မဆက်သွယ်ခဲ့စဉ်က သူ သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သေမိန့်ပေးရန် အချိန်တန်လေပြီ။

"ငါ အမှန်တိုင်း သိချင်တယ်"

ဆူးများပါသော ကြာပွတ်တစ်ခုက ထောင်ယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး အရေပြားမှ အသားများကို ဆွဲဖဲ့သွားပြန်သည်။ သူ့ဒဏ်ရာများမှ သွေးတိတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရိုက်ချက်အနည်းငယ်ကြောင့် ခြေရင်းတွင် သွေးအိုင်သစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရန် လုံလောက်လေသည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တိုးတိုးကပ်မေးလိုက်သည်။ "သခင်ကြီး၊ ဒီလိုရိုက်ရင် သူ သေသွားမလား"

"ထောင်ယွီက စစ်တပ်မှာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့သူလေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာတယ်။ ဒီလောက်နဲ့ မသေနိုင်ပါဘူး" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ထောင်ယွီသည် သူ့တတိယသမီးနှင့် ထောင်ချန်တို့ သေဆုံးမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်း ရှိမရှိကို သူ သံသယဝင်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။

"မင်း အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ" ရှဲ့လိုင်ပေါင်က ထောင်ယွီကို ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက အဆိပ်ဂိုဏ်းသားတွေကို ကယ်နိုင်ရင်တောင် မင်းကိုတော့ မကယ်နိုင်ဘူး"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဆက်ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက မင်းကိုရှာဖို့ အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်ကို လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကို သူ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ထောင်ယွီ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူနှင့် ဧကရာဇ်တို့ကြားတွင် ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိပါချေ။

"မင်းကို လာကယ်ဖို့ အရှင်မင်းကြီးကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်နေတာလား" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့တွင် မြို့တော်အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်၌ ပုဂ္ဂလိကပိုင် စံအိမ်အများအပြား ရှိနေသည်။ နဉ်ယွီသာ အကုန်သိနေလျှင်ပင် ရက်အနည်းငယ် ကြိုးစားရှာဖွေခြင်း မရှိဘဲ လိုက်ရှာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေအောက်ခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သဖြင့် သံတံခါးကြီးမှာ လှေကားတစ်လျှောက် ပြုတ်ကျလာလေသည်။ ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် အတွင်းရှိလူများ နားကွဲမတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။

"ဘ... ဘာဖြစ်တာလဲ" ရှဲ့လိုင်ပေါင် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နှိပ်စက်ခန်း၏တံခါးပါ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် အုတ်ခဲတစ်လုံးကို မြှောက်လိုက် ဖမ်းလိုက် လုပ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို လုံးဝ (လုံးဝ) ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"ဘုရားရေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို လျစ်လျူရှုကာ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ထောင်ယွီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပါ နာကျင်သွားရ၏။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ဘယ်လိုအငြိုးအတေးတွေရှိလို့ သူများသားသမီးကို ဒီအခြေအနေရောက်အောင် ရိုက်နှက်ထားရတာလဲ။

"န... နဉ်ယွီ" ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး အရှင်မင်းကြီး၏နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်မိသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်မှာမူ မြေကြီးထဲ တိုးဝင်ပုန်းရှောင်ချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။ သူ့သခင်က တကယ်ပုန်ကန်ချင်နေတာပဲ။

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီအဘိုးကြီးက မင်းတို့အသက်ကို ယူပစ်မယ်" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အမိန့်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရိုက်ခံရန် ငြိမ်နေတတ်သော မိန်းကလေးမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့သဖြင့် အုတ်ခဲကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏အစောင့်များသည် သန်မာသော ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့ ထိုရာထူးကို ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဝိုင်းထားလိုက်သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အရှင်မင်းကြီးကို သေစေလိုသည်ဟု မပြောထားသဖြင့် သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များကို ထိန်းထားကြသည်။

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဗီဇပြောင်းလဲထားသော လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေပြီး ရန်သူများ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း ဇွန်ဘီများကို ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိကာ စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ပေါင်းများစွာ စတေးခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ စစ်မြေပြင် အတွေ့အကြုံများက ရန်သူများကို နောက်ထပ်ပြန်တိုက်ခိုက်ခွင့် မရစေရန် အပြတ်ရှင်းပစ်ဖို့သာ သင်ကြားပေးထားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၊ ရှဲ့လိုင်ပေါင်၊ နှိပ်စက်သူနှစ်ဦးနှင့် ထောင်ယွီတို့ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူမသည် အုတ်ခဲတစ်ချပ်တည်းကို အသုံးပြု၍ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အစောင့် ၃၀ လုံးကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"လူ ရှိသေးလား" နဉ်ရှောင်ယောင်းက တိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လက်ထဲမှ အုတ်ခဲကို မြှောက်လိုက်ဖမ်းလိုက် လုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"......" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။ ဒီကောင်မလေးက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။

***