ငါတို့အားလုံးက မယားငယ်သားတွေပဲလေ

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သွေးစွန်းနေသော အုတ်ခဲကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေသည်။ ဒီနေရာမှာတင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား။ သူမ ဒီအိမ်တစ်လုံးလုံးကို ရှာဖွေပြီးပြီ။ အရှေ့ဘက်ခြံဝင်း၊ အနောက်ဘက်ခြံဝင်း၊ အခန်းကြီး၊ အခန်းငယ် ဘယ်နေရာမှာမှ လူမရှိဘူး။ လူတွေအကုန်လုံးက ဒီမြေအောက်ခန်းထဲမှာပဲ စုနေကြတာ။ သူတို့ကို အကုန်သတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်လိုက်ရင် ဒီအဘိုးကြီးကို ဘယ်သူသတ်သွားမှန်း ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ လူသတ်တရားခံက သူမမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရှဲ့မိသားစုက လက်နက်ကိုင်ပြီး သူမကို လာရန်ရှာပါ့မလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထိုင်ခုံပေါ်မှ လဲကျနေပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အုတ်ခဲကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချက်တည်း ရိုက်ခွဲလိုက်ရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် သူ့သခင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်လာကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်ကို ဖက်ရန်ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ မြန်မြန်ပြေးပါ!"

ဒီအချိန်မှာ သူအစွမ်းပြမှ ဖြစ်မယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အိမ်တော်ထိန်းရှဲ့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လူးလှိမ့်သွားလေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းပေါ်မှ ခြေသံများစွာကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ တံခါးပေါက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့များ ရောက်လာတာလား။

"အဖေ့"

ခဏအကြာတွင် ရှဲ့အန်းကျီ၏အသံကို မြေအောက်ခန်းတံခါးဝမှ ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ... ငါ ဒီမှာ!"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ကမန်းကတန်း ပြန်အော်လိုက်သည်။

တောက်!

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ပြီး နှိပ်စက်တိုင်ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ သံကြိုးများကို ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။ ထောင်ယွီကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းကျီ ရောက်လာမှတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သတ်လိုက်ရင် လူမသိ၊ သူမသိ လုပ်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါက လူသိရှင်ကြား လူသတ်မှု ဖြစ်သွားပြီ။ စစ်တပ်မရှိဘဲနဲ့ သူမက ဒီအမှုကြီးကို တာဝန်မယူနိုင်ဘူး။

"ကျွန်တော်တို့ကိစ္စ မပြီးသေးဘူးနော်"

နှိပ်စက်ခန်းအပြင်ဘက် ရောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်ကြည့်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့အန်းကျီသည် လူအုပ်နှင့်အတူ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံကြသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ။"

မျက်နှာကို ပုဝါစည်းထားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှဲ့အန်းကျီ အော်မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောဘဲ ထောင်ယွီကိုထမ်းလျက် ရှဲ့အန်းကျီရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး လက်ထဲမှ အုတ်ခဲဖြင့် ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့၏မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ရှဲ့အန်းကျီ ရှောင်တိမ်းချိန်မရလိုက်ဘဲ အုတ်ခဲဒဏ်ကြောင့် မျက်နှာပွင့်ထွက်သွားကာ သွေးများဖြင့် လဲကျသွားလေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း အုတ်ခဲကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးအိမ်တော်မှ လူအများစုသည် ကြောင်အနေကြဆဲဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ခုန်ဆင်းခုန်တက်လုပ်ရင်း အုတ်ခဲဖြင့် လမ်းရှင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလေသည်။

ထောင်ယွီသည် မူးဝေနေသဖြင့် လက်ရှိအရှင်မင်းကြီး ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုတာ သေချာမမြင်ရပေ။ လေတိုးသံနှင့်အတူ မျက်နှာကို လေအေးများ လာထိမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်များ စီခြယ်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ယောင်း!"

လောင်တ၊ မာတျန့်နှင့် မိုက်ကျစ်တို့သည် ခြံဝင်းနံရံထောင့်မှ ပြေးထွက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့ ရောက်လာကြသည်။

"မြန်မြန်လာ၊ သွားကြစို့!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခါးကိုင်းပြီး လောင်တကို ကောက်မလိုက်သည်။

မာတျန့်နှင့် မိုက်ကျစ်တို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် နားလိုက်ကြသည်။

"မြန်မြန်လုပ်!"

"လိုက်ဖမ်းကြ!"

အော်ဟစ်သံများသည် တံခါးမကြီးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်အုပ်စုတစ်စု ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး မီးရောင်ထွက်နေသော မြေအောက်ခန်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက သူမ တွေးခဲ့သလို အားကုန်သုံးပြီး မြေအောက်ခန်းကို ပြိုကျအောင်လုပ်ကာ ရှဲ့သားအဖနဲ့ လူအုပ်ကြီးကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေက အချိန်မရှိတော့ကြောင်း သတိပေးနေသဖြင့် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

"သခင်ကြီး"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ဘေးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တွားသွားလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နှိပ်စက်ခန်းအပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာ။"

နဉ်ယွီက သူ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သိလိုက်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် စကားပြန်မပြောရဲတော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးက သခင်ကြီးအသက်ကို လိုချင်သလို သခင်ကြီးကလည်း အရှင်မင်းကြီးအသက်ကို လိုချင်နေတာပဲလေ။

"အန်းကျီရော။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်မေးလိုက်သည်။

"အန်းကျီ ဘယ်မှာလဲ။"

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော အစေခံများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ သွားမကြည့်ကြဘူးလား။"

အရှင်မင်းကြီး ထိခိုက်သွားသံ မကြားရဘဲ အိမ်တော်ကလူများ၏အော်ဟစ်သံပဲ ကြားရတယ်ဆိုတော့ ဒုတိယသခင်လေးလည်း အရှင်မင်းကြီးလက်ချက် မိသွားပြီဆိုတာ အိမ်တော်ထိန်းရှဲ့ အတပ်သိလိုက်သည်။

နှိပ်စက်ခန်းထဲမှ အစေခံများ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကိုယ်ရံတော်အချို့သည် ရှဲ့အန်းကျီကို ထမ်းပြီး နှိပ်စက်ခန်းထဲ ဝင်လာကြသည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော သားလတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ မျက်လုံးပြာဝေသွားပြီး မေ့လဲသွားလေသည်။ ရှဲ့အန်းကျီသည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကျန်ရှိနေသည့်၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရသေးသည့် တရားဝင်သားဖြစ်သည်။

ရှဲ့လိုင်ပေါင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များကို သမားတော်သွားခေါ်ခိုင်းရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးမိလိုက်သည်။ သခင်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို မနိုင်နိုင်ဘူး ထင်ပါရဲ့။ လိုကျစ်ကွေ့က ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခိုင်းလိုက်တာ ငါ့အသက်ကို ကယ်လိုက်တာများဖြစ်နေမလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူတစ်ယောက်၊ ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် စာကလေးနှစ်ကောင်တင်ပြီး အိမ်တော်နောက်ဘက် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထောင်ယွီ၏ကျောကို ပုတ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများကို ထောင်ယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းပေးကာ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ။"

မာတျန့် မေးလိုက်သည်။

"နန်းတော် ပြန်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လမ်းကြောင်းရှာပြီး နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ စတင်ပြေးလွှားလေသည်။

လောင်တက "စစ်သေနာပတိချုပ်က နင့်ကို လိုက်ရှာနေမှာ သေချာတယ်။"

"စစ်သေနာပတိချုပ်က လူကောင်ကြီးကြီးပဲ။ လမ်းပျောက်ပြီး နန်းတော်ပြန်လမ်း ရှာမတွေ့ဘဲ နေပါ့မလား။"

လောင်တ ဒီငတုံးမလေးနဲ့ စကားမပြောချင်တော့ပေ။

"အရှင်..."

သွေးတိတ်သွားပြီးနောက် ထောင်ယွီ အားပြန်ပြည့်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

"စကားမပြောနဲ့တော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခြေကုန်သုတ်ပြေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာ အရင်ကုလိုက်ဦး။ ဒဏ်ရာပျောက်မှ ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးကြမယ်။"

ထောင်ယွီ "...." ငါက လက်ရှိအရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘယ်ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးစရာရှိလို့လဲ။

လေတိုးသံများ တဝေါဝေါမြည်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် ထောင်ယွီ မျက်စိမူးလာသည်။ မျက်စိမမူးတော့ဘဲ ရှုခင်းများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူသည် ကုတင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"သူ သေမှာလားဟင်။"

မိုက်ကျစ်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်ပြီး သွေးများခဲနေသော ထောင်ယွီကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ထောင်ယွီကို ကြည့်ကာ မိုက်ကျစ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"မသေပါဘူး။ ငါရှိနေတာပဲ။"

ထောင်ယွီက တင်းမားမားလို အသက်ရှူရပ်သွားတာ မဟုတ်ရင် သူကုပေးလို့ ရပါတယ်။

"သူ နာမှာလား။"

မာတျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အရိုက်ခံထားရတာ နာမှာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ညှိုးဖြင့် ထောင်ယွီ၏မျက်နှာမှ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ထိုးလိုက်သည်။ ထောင်ယွီ နာကျင်ပြီး ရှောင်တိမ်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အမယ်လေး၊ တော်တော်ဆိုးဆိုးရွားရွား အရိုက်ခံထားရတာပဲ။"

လောင်တသည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်လျက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ငတုံးမ၊ ငါ သတိပေးလိုက်မယ်။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီးလူနော်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထောင်ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် အရိုက်ခံထားရတာတောင် သစ္စာရှိနေတုန်းလား။ စတော့ဟုမ်းရောဂါခံစားနေရတာလား။"

"ဘာရောဂါလဲ။"

လောင်တ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ လူသားတွေရဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်ရောဂါအကြောင်း ကြောင်ဝတုတ်ကြီး နားလည်အောင် ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။

ထောင်ယွီ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောနိုင်သွားသည်။

"အရှင်... အရှင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။"

အခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေသလို ခံစားရတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခါးဆန့်လိုက်သည်။ ကြောင်နဲ့ စာကလေးတွေနဲ့ စကားပြောနေတာပါလို့ ပြောရင် စစ်သူကြီးထောင် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ငါ တစ်ယောက်တည်း စကားပြောနေတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြေလိုက်သည်။

ထောင်ယွီ "..."

စားပွဲပေါ်မှ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး ထောင်ယွီလက်ထဲ ထည့်ပေးကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"သောက်လိုက်။"

ထောင်ယွီ အခု ဦးနှောက်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သောက်ခိုင်းသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရေတစ်ခွက်လုံး ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။

"သွေးတိတ်သွားပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ထောင်ယွီ၏ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။

ထောင်ယွီ ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထောင်ယွီ၏ကိုယ်ပေါ်မှဒဏ်ရာများ အသားပြန်တက်လာပြီး ကျက်သွားသည်ကို မြင်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။ သွေးပေနေသောလက်ကို အင်္ကျီနှင့် သုတ်လိုက်ပြီး ထောင်ယွီကို မေးလိုက်သည်။

"အခု သက်သာသွားပြီမလား။"

ထောင်ယွီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်အသွားသည်။ သူ့ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ!

"ဒါက..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထောင်ယွီလက်ထဲမှ ရေခွက်အလွတ်ကို ယူပြီး ဘေးနားရှိ ခုံပုလေးပေါ် တင်လိုက်သည်။

"ကဲ... အခု ငါတို့ ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။"

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဒဏ်ရာက..."

"ဪ၊ နန်းတွင်းလျှို့ဝှက်ဆေးလေ။ ဟားဟား... အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်မလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးမှေးပြီး ရယ်ပြလိုက်သည်။

"အရှင်... ကျွန်တော်မျိုး..."

ထောင်ယွီ့ ဦးနှောက်က ရှုပ်ထွေးနေဆဲပင်။

"ဒီနေ့ကိစ္စက အမတ်ချုပ်ကြီး အထင်လွဲသွားတာပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထောင်ယွီနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆွေးနွေးမည့်ပုံစံ ပြင်လိုက်သည်။

ထောင်ယွီ သတိရသွားသည်။ သူ ဘာလို့ ဒီလို နှိပ်စက်ခံလိုက်ရတာလဲ။ မျက်နှာမည်းမှောင်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို အကွက်ဆင်တာလား။"

"ငါက မင်းရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်တာပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒီကိစ္စက လိုကျစ်ကွေ့ လုပ်တာဆိုပေမယ့် ပြောရရင် လိုကျစ်ကွေ့က သူမအတွက် လုပ်ပေးတာလေ။ ဒါကြောင့် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ကြည့်ရင် ဒီကိစ္စကို သူမလုပ်တာပါလို့ ဝန်ခံလိုက်တာ မမှားပါဘူး။

ထောင်ယွီ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာဖုံး ခွာပြလိုက်တာလေ။ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့သေးတယ်။"

ထောင်ယွီ ပေါက်ကွဲတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်း အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါက မင်းကို နန်းတွင်းလျှို့ဝှက်ဆေး၊ နတ်ဆေးတွေ ကုပေးထားသေးတယ်။ ဒီဆေးတွေက ဈေးကြီးတယ်နော်။"

ထောင်ယွီ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် ကြောင်သွားပြန်သည်။

"မင်းနဲ့ ထောင်ချန်က မျိုးရိုးတူပေမယ့်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ချန်က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အစ်ကိုအရင်းပါ။"

ထောင်ယွီ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သောက်ကျိုးနည်း! ဒီအကြောင်း ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မပြောပြကြပါလား။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာပြောချင်လို့လဲ။"

ထောင်ယွီ မေးလိုက်သည်။

"ငါ အရင်မေးပါရစေ။ မင်းနဲ့ ထောင်ချန် ဆက်ဆံရေးကောင်းလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။ တကယ်လို့ ဒီညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သံယောဇဉ်ကြီးနေရင် ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ထောင်ယွီကို အိမ်ပြန်ပို့လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်။

ထောင်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီလိုအကွက်ဆင်မှတော့ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အစ်ကိုကြီး ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးဆိုတာ သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ။"

"ဖြောင်း!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရပြီ။ ငါတို့ ဘဝအကြောင်း ဆက်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

ထောင်ယွီ "..."

ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။

"ကြည့်စမ်း၊ ငါ မင်းအခြေအနေကို သုံးသပ်ပြမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ချောင်းချိုးပြီး ထောင်ယွီကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးဆီကိုတော့ မင်း ပြန်သွားလို့မရတော့ဘူး။ မင်းအိမ်ကလည်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဆန့်ကျင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း အိမ်ပြန်လို့လည်း မရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ထွက်ပေါက် ရှိပါသေးတယ်။ မင်း ငါ့နောက်လိုက်လို့ ရတယ်။ ငါ အသားစားရင် မင်းလည်း အသားစားရမယ်။ ငါ ဟင်းရည်သောက်ရရင် မင်းကို ရေချည်းသက်သက် သောက်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထောင်ယွီ တိတ်တဆိတ် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အရှေ့ပိုင်းစကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိပေမယ့် နောက်ပိုင်းစကားတွေက ဘာတွေလဲ။ ငါ့နောက်လိုက်၊ ငါ့နောက်ပါဆိုတာ ဓားပြဂိုဏ်းတွေ သုံးတဲ့ စကားဝှက်တွေနဲ့ တူနေသလိုပဲ။

"ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းပြီး နာမည်ကျော်ကြားအောင် လုပ်ရမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချက်အလက်များကို တင်ပြပြီးနောက် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ပြလိုက်ပြန်သည်။ လက်ဖြင့် စက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခု ဝိုင်းပြပြီး ထောင်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်ကျယ်တာ၊ မင်းအရည်အချင်းတွေ ထုတ်ပြနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခု ငါပေးမယ်။ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးအချက်က ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မတူဘူး။ သူက တရားဝင်မယားက မွေးတဲ့သားဆိုတော့ ငါတို့အကြောင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မယ်တော်ကြီးက အခု မယ်တော်ကြီးဖြစ်နေပေမယ့် အရင်က ကိုယ်လုပ်တော်ပဲလေ။ ဒါကြောင့် ငါကလည်း မယားငယ်က မွေးတဲ့သားပဲ။ တရားဝင်သားတို့၊ မယားငယ်သားတို့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ လေလည်သလိုပါပဲ။" (အရှင်မင်းကြီး၊ စကားကို ဆင်ခြင်ပါဦး...)

ထောင်ယွီ၏ခေါင်းထဲတွင် ဗုံးကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

'တရားဝင်သား၊ မယားငယ်သားဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ လေလည်သလိုပါပဲ' တဲ့။

ဒီစကားကို စစ်သူကြီးထောင် ဒီနေ့မှ ပထမဆုံး ကြားဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး စွဲမြဲသွားလေတော့သည်။

***