ငါက ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး

"ဘယ်လိုလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထောင်ယွီကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါနဲ့ လက်တွဲမလား။"

ထောင်ယွီ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ကမ်းလျက်သားဖြင့် စောင့်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က ဒီလူကို လမ်းမရှိအောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ။ ထောင်ယွီအနေနဲ့ သူတို့နဲ့မပူးပေါင်းရင် ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။

ထောင်ယွီ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကို အရှင်မင်းကြီး အသုံးပြုရဲလို့လား။"

"သစ္စာဖောက်?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အံ့သြသွားသည်။

"မင်းက ယုံနင်တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်သူကြီးလေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးကို သစ္စာဖောက်တာနဲ့ သစ္စာဖောက် ဖြစ်ရောလား။ ဟေး... စစ်သူကြီးထောင်၊ မင်း ငါဆိုတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကို နည်းနည်းလောက် လေးစားပါဦး။"

ထောင်ယွီ "..."

"ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မသတ်နိုင်ပေမယ့်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကလည်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်သေးဘူးလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခု သတိပေးချင်တာက... လူတော်တော်များများက အမတ်ချုပ်ကြီးကို သူတို့သခင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတယ်ဆိုတာ ငါတို့အချင်းချင်း သိထားရင် ပြီးတာပါပဲ။ ငါ့ရှေ့မှာတော့ ထုတ်မပြောပါနဲ့၊ ရမလား။"

နန်းတော်သို့ အမြန်ပြန်ရောက်လာသော လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ တံခါးတစ်ဝက်ပွင့်နေသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ထောင်ယွီတို့ ကုတင်တစ်ခုတည်းတွင် အတူထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ထောင်ယွီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားကြောင့် ရယ်ချင်သော်လည်း မရယ်ရဲပေ။ သူတို့ ဆွေးနွေးနေတဲ့ အကြောင်းအရာက အရမ်းလေးနက်နေတာလေ။

လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေသံသည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လှည့်မကြည့်ပေ။ သူမ ထောင်ယွီကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ အခု အရေးကြီးတာက ဒီလူပဲ။

ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် နားနေသော မာတျန့်နှင့် မိုက်ကျစ်တို့သည် လိုကျစ်ကွေ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

"သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်တွေ။"

ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်နေသော လောင်တသည် မာတျန့်နှင့် မိုက်ကျစ်ကို စိတ်ထဲမှ အထင်သေးလိုက်သည်။ ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။

ထောင်ယွီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မသေချင်ရင်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုအောက်မှာ ထွက်ပြေးမနေချင်ရင် သူ အရှင်မင်းကြီးနောက် လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့သည်။

"ဟားဟား"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါမှပေါ့။ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီဆိုတော့ နောက်ဆို ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တံခါးခေါက်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။

ထောင်ယွီ လန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လိုကျစ်ကွေ့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ အရှင်မင်းကြီးရှေ့ ဝင်လာလို့ရတယ်လား။

"စိတ်လျော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထောင်ယွီ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို လာကြည့်တာ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်ချင်းချိတ်ထားသော နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်အချိန်ထိ လက်ကိုင်ထားကြမှာလဲ။"

"ဟင်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်သွားသည်။

လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရတာလဲ။ မိန်းမကောင်း မပီသလိုက်တာ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း "..."

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကုတင်နှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ချပေးလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာလို့ သွေးတွေ ပေနေတာလဲ။ ဒဏ်ရာရထားတာလား။"

"မရပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုယ့်အဝတ်အစားကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်မသွေး မဟုတ်ဘူး။"

"အပေါ်ဝတ်ရုံရော။"

လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။

အပေါ်ဝတ်ရုံက တင်းမားမားအလောင်းကို လွှမ်းခြုံပေးထားလိုက်ပြီ။ တင်းမားမားအကြောင်း တွေးမိတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာညှိုးနွမ်းသွားသည်။ တင်းမားမားက သတ်သေသွားတာ။ မယ်တော်ကြီး ဖိအားပေးလို့ သေသွားတာ။ ဒါပေမဲ့ တင်းမားမားကို မယ်တော်ကြီးလက်ထဲ ရောက်အောင် ပို့လိုက်တဲ့သူက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုပဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသော လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တင်းမားမား သေသွားပြီ။"

တင်းမားမား သေဆုံးမှုက လိုကျစ်ကွေ့ မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမက မိဖုရားခေါင်ကြီးရဲ့ သစ္စာရှိအစေခံပဲ။ နှိပ်စက်မှုဒဏ် မခံနိုင်လို့ သေရင်သေ၊ မသေရင် သခင်အတွက် အသေခံမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်က ပြောထွက်လာတော့ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ဘက်ခြမ်း၊ မရိုးသားတဲ့ဘက်ခြမ်းကို မမြင်စေချင်ခဲ့ပေ။

"ရှင့်မှာ ပြောစရာ ရှိလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ပြောကြမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုင်ရာမှ မထဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက ကိုယ့်လူဖြစ်သွားပြီ။ ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာပဲ ပြော။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲမရသဖြင့် ပခုံးပေါ်တင်ပြီး အခန်းပြင် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးဖြင့် ထုရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အပြင်မထွက်ချင်ဘူး!"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်သီးချက်များကို ခံယူရင်း ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထောင်ယွီ "..."

ဒီမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

လောင်တ လိုက်သွားချင်သော်လည်း အားလုံးထွက်သွားရင် ထောင်ယွီကို ဘယ်သူစောင့်မှာလဲဟု တွေးမိသဖြင့် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ဆက်ထိုင်နေလိုက်သည်။ ဒါက သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် ခက်ခက်ခဲခဲ ရအောင်ယူထားတဲ့လူပဲ။ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခြံဝင်းထဲအထိ ခေါ်သွားပြီးမှ ချပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနောက်မှ ကံ့ကော်ပင်ကို မှီကာ လက်ပိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်နေသည်။

"ရှောင်ယောင်း..."

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"တင်းမားမားကိစ္စကို ကျွန်တော် ရှင်းပြလို့ရတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"လူတောင် သေသွားပြီပဲ။ ရှင်းပြလို့ ဘာထူးမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။"

"အဲဒီမားမားက မင်းကို မုန်းတယ်လေ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သူ ကျွန်မကို မကြိုက်မှန်း ကျွန်မသိပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်မက ရွှေငွေရတနာမှ မဟုတ်တာ။ လူတိုင်း ချစ်ခင်နှစ်သက်အောင် ဘယ်လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"မင်း သိတယ်လား။"

"သိတာပေါ့။ တင်းမားမားက ကျွန်မကိုမြင်ရင် ကိုက်သတ်ချင်နေတာ။ ကျွန်မက မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ဘဲ နေမှာလဲ။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားသေးတာလဲ။"

"ကျွန်မကို မုန်းတိုင်း သေရမှာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကျတော့ ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ။"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"တင်းမားမား သေသွားပြီ။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို သူ့အတွက် အသက်လျော်ကြေး ပေးစေချင်တာလား။"

"ဘာ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို အသေခံပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာလား။"

"ဒါဆို ရှောင်ယောင်းက ကျွန်တော့်ကို ဘာပြောချင်တာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းပွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လိုများလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ရှင့်ကို ရိုက်လို့လည်း မရဘူး၊ သတ်လို့လည်း မရဘူး။"

"အမတ်ချုပ်ကြီးက သံဘုရားကျောင်းကို မဝိုင်းရင် မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ ကျိုးကျွင်းချီက မင်းဆီကနေ အကူအညီတောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အပေါ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ထွက်ပြေးပြီး ရွှီဖေးယွီရဲ့စစ်တပ်ဆီ သွားကြမှာ။"

"သွားခိုင်းလိုက်လေ။ ကျွန်မက အစကတည်းက မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သူ့ချစ်သူ စစ်သူကြီးရွှီနဲ့ ပေါင်းဖက်စေချင်နေတာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ ဒါက သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ။ သူမက စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာက အမှားဖြစ်သွားတာလား။

"ဒါဆို မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ လွတ်လပ်သွားပြီဆိုရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ သူ့ဘက်တော်သားတွေကို ဆက်တိုက်ခိုက်ရမှာပေါ့။ တခြား ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ။ မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ စစ်သူကြီးရွှီက ကူညီချင်ရင် ကူညီကြမယ်။ သူတို့ ကျွန်မကိုမုန်းပြီး မကူညီချင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းလို့ ရလို့လား။"

"ထားလိုက်ပါတော့ ဟုတ်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ထားလိုက်လို့ ရမယ့်ကိစ္စလား။"

"ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိုးရိမ်လာသည်။ တင်းမားမားကို သတ်ပြီးပြီဆိုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်က မိဖုရားခေါင်ကြီးကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား။

"မင်းက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် သူတို့က မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်ပါ့မလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကမှာ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ လစာကိုယူပြီး ရှင်ဘုရင်အတွက် တာဝန်ကျေတဲ့သူ ဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ။"

ယုံနင်တိုင်းပြည်က အမတ်တွေသာ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ လစာကိုယူပြီး ရှင်ဘုရင်အတွက် တာဝန်ကျေခဲ့ကြရင် တိုင်းပြည်က ဒီလောက်အထိ ယိမ်းယိုင်ပျက်စီးပြီး ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပါ့မလား။

"မဟုတ်သေးပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဆိုလိုတာက ကျွန်မဘက်က ထားလိုက်လို့ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို ပြန်ပုန်ကန်နိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား။"

မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ သူမ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူး။

"ရှောင်ယောင်း..."

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးမိဖုရားခေါင်ကြီးက မင်းနဲ့လက်ထပ်ပြီး ရွှီဖေးယွီနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရခဲ့တာ..."

"ဒါက ကျွန်မအမှား အရင်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လိင်တူနေလို့ လင်မယားဖြစ်လို့မှ မရတာ။"

"မင်းက ဒါကိုပဲ တွေးနေတာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အမှားအမှန်ကို မပြောတော့ဘူး။ အဲဒီချစ်သူနှစ်ယောက် ဒီလိုလုပ်တာ မင်းကို ဘယ်နေရာမှာ ထားတာလဲ။ နန်းတွင်းဝင်ပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိလိုက်တော့ ကလေးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲ၊ မင်းကိုရော တစ်လောကလုံးကိုပါ ဘယ်လိုလိမ်ညာရမလဲ၊ သူနဲ့ ရွှီဖေးယွီရဲ့ ကလေးကို နဉ်မျိုးရိုး နာမည်တပ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ ဟုတ်သလိုလိုတော့ ရှိသား။

"သူ မင်းအတွက် မစဉ်းစားပေးခဲ့ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက သူ့အချစ်စစ်မှ မဟုတ်တာ။ သူက ကျွန်မအတွက် ဘာစဉ်းစားပေးရမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မင်းအတွက် စဉ်းစားပေးရမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ပြောပြီးသားလေ၊ မင်းကို ကျွန်တော်ကာကွယ်ပေးမယ်လို့။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သရွေ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မူလက ဒေါသတကြီး ရန်တွေ့မလို့ ပြင်ထားသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားကြောင့် ကြောင်အသွားသည်။

ဘေးဘီဝဲယာတွင် လူမရှိသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး မေးစေ့ဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကျွန်တော့်ကို ယုံရမယ်၊ ရှောင်ယောင်း။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ဆပ်ပြာနံ့လေး ရနေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို မယုံတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို ဖုံးကွယ်ထားတာကို မကြိုက်ဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ နောက်ဆို မဖုံးကွယ်တော့ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ကတိပေးလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

"အင်း..."

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။

"စိတ်မဆိုးနဲ့တော့။"

"ကျွန်မ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိတ်မဆိုးပါဘူးလို့ ပြောချင်ပေမယ့် လိမ်ပြောလို့ မရဘူးလေ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကံ့ကော်ပင်အိုကြီးကို မှီထားသည်။ လရောင်သည် သစ်ရွက်ကြားမှ ဖြာကျလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ညလေပြည်က နွေးထွေးနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း မူးဝေစွာ တွေးလိုက်မိသည်။ နွေရာသီ တကယ်ရောက်တော့မယ်။

"မင်း ဂရုမစိုက်တဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် ဂရုစိုက်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နားနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် မင်းက လူအသက်ကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျရင် တင်းမားမားလို လူမျိုးပေါ်လာရင် ငါ သတ်ပစ်ဦးမှာပဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေး သူ့စကားကို နားလည်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ပါဘူး။ တချို့ကိစ္စတွေက သူလုပ်ပေးလိုက်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ လရောင်ကို သူကွယ်ထားသဖြင့် ရင်ခွင်ထဲမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အရိပ်မည်းတစ်ခုလိုဖြစ်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရင်ခွင်ထဲမှလူကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ဒီလိုလုပ်မှ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အသက်ဝင်လာသလို ခံစားရလို့ဖြစ်သည်။

......

"မားမား ပြန်မလာသေးဘူး။"

ကျိုးမိဖုရားခေါင်ကြီးသည် တရားရှုမှတ်ခန်းအပြင်ဘက်မှ ပြန်ဝင်လာပြီး ကျိုးကျွင်းချီကို စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ပြီး အရှင်မင်းကြီးက နည်းလမ်းရှာနေတာနေမှာပါ။"

ကျိုးကျွင်းချီသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ဆိုတာ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ချက်ချင်းနည်းလမ်းရှာလို့ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားပေးမလဲဆိုတာ မသိဘူး။"

မိဖုရားခေါင်ကြီးက ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း စိတ်ပူနေဆဲပင်။

"သူ ကူညီမှာလား။"

ကျိုးကျွင်းချီက ပြောလိုက်သည်။

"ကူညီမှာပါ။ သူက ကျိုးမိသားစုတပ်ကို လိုချင်နေတာ။ ညီမလေး မသေအောင် သူ ကာကွယ်ပေးမှာပါ။"

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ဗိုက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ ကျိုးကျွင်းချီကို ပြောလိုက်သည်။

"အားရွှီနဲ့ အဆက်အသွယ်ရအောင် ကြိုးစားကြည့်ရအောင်။ ညီမ... ညီမ အရှင်မင်းကြီးကို သိပ်မယုံဘူး။"

နဉ်ယွီထက်စာရင် မိဖုရားခေါင်ကြီးက ရွှီဖေးယွီကို ပိုယုံကြည်အားကိုးသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ မိဖုရားခေါင်ကြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အားရွှီလာနိုင်ရင် သူတို့၊ ကလေးနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပါလို့ မိဖုရားခေါင်ကြီး တွေးလိုက်မိသည်။

ကျိုးကျွင်းချီသည် မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရွှီဖေးယွီသာ တကယ်နည်းလမ်းရှိရင် ညီမလေးကို အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် ထားပါ့မလား။

***