ဖန်းထန်၏ရင်ထဲမှ အော်ဟစ်သံ

နဉ်ရှောင်ယောင်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို သေချာအောင် စောင့်ကြည့်ပြီးမှ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထောင်ယွီရှိရာ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လောင်တသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကုတင်ခေါင်းရင်းမှ ခုန်ဆင်းပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထောင်ယွီကို "မြောင်!" ဟု တစ်ချက်အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခုန်ထွက်သွားလေသည်။

ထောင်ယွီ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ ဒီကြောင်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ။ ခုနက အော်လိုက်တာက ငါ့ကို 'ငြိမ်ငြိမ်နေနော်' လို့ ပြောသွားတာများလား။ ကြောင်က နတ်ဝင်နေတာလား၊ ငါ့ဦးနှောက်များ ပျက်စီးသွားပြီလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ထောင်ယွီ၏ဒဏ်ရာများကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ကုပေးလိုက်ပြီလား။"

ထောင်ယွီ၏အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး ရင်ဘတ်ဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ စောစောက နဉ်ရှောင်ယောင်း ဒီလူနဲ့ ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာ အတူထိုင်နေတာကို တွေးမိပြီး လိုကျစ်ကွေ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

ထောင်ယွီ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏အကြည့်ကြောင့် အင်္ကျီရင်ဘတ်ကို စေ့လိုက်ရသည်။ စစ်သားချင်း အတူတူပဲကို၊ ဘာကိစ္စ ရင်ဘတ်ဟင်းလင်းဖြစ်တာကို ကြည့်မရဖြစ်နေရတာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး ထောင်ယွီလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မျက်နှာထား ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကုတင်ဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ထောင်ယွီ ရေခွက်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း မသောက်ဖြစ်ပေ။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတာက လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရတာထက် ပိုသက်သာသေးတယ်။

"အရှင်မင်းကြီး ပြောတာတော့ မင်းက အရှင်မင်းကြီးဘက် ပါလာပြီဆို။"

လိုကျစ်ကွေ့ စကားစလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် ကျွန်တော့်ကို ပြောစရာရှိလို့လား။"

ထောင်ယွီ ပြန်မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးရာထူးက မင်းဖြစ်သင့်တာ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ထောင်ချန် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူက တပ်မှူးဖြစ်သွားပြီး မင်းကတော့ မြို့တော်စစ်တပ်မှာ ချန်လုရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် ရောက်သွားတာပေါ့။"

ထောင်ယွီ လက်ထဲမှ ရေခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း သိမှာပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ချန် ရှိနေသရွေ့ မင်း ဘယ်တော့မှ ခေါင်းမော့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"စစ်သေနာပတိချုပ် ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်မျိုး ပျော်နေသင့်တယ်ပေါ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ထောင်ချန်သေဆုံးမှုက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဘာလို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရမှာလဲ။ မင်းက ထောင်ချန်ကို ညီအစ်ကိုအရင်းလို သဘောထားတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။"

ထောင်ယွီ စကားမပြောတော့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထောင်ယွီအကြောင်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံမှ ကြားဖူးသည်။ ထောင်မိသားစုတွင် ထောင်ချန်၏ဖိနှိပ်မှုကိုခံနေရသော ဤမယားငယ်သားသည် သိုင်းပညာတော်သော်လည်း စကားနည်းပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မကောင်းပေ။ အခွင့်အရေးပေးမယ့်သူနဲ့တွေ့ရင် အောင်မြင်နိုင်ပေမယ့် မတွေ့ရင်တော့ တစ်သက်လုံး ဘာမှမဟုတ်တဲ့လူအဖြစ် နေသွားရမယ့်သူမျိုး။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အခွင့်အရေးပေးချင်ခဲ့ပေမယ့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ အာဏာလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ အခွင့်မသာခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းမှာ ရှဲ့မိသားစုကြောင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အသတ်ခံလိုက်ရတော့ အခွင့်အရေးပေးဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"မနက်ဖြန် မင်း မြို့တော်စစ်တပ်ကို ပြန်သွားလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ချန်လုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ရှိတယ်။ မင်းရဲ့နောက်ကွယ်မှာ အရှင်မင်းကြီး ရှိတယ်။ စစ်သူကြီးထောင်၊ ငါ့သဘောကို နားလည်လား။"

"အရှင်မင်းကြီးက ချန်လုကို သတ်စေချင်တာလား။"

ထောင်ယွီ တဲ့တိုးမေးလိုက်သည်။

"ချန်လုကို သတ်လိုက်ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က နောက်ထပ် ချန်လုတစ်ယောက် ထပ်လွှတ်လိုက်မှာပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်လုကို အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရင် အရှင်မင်းကြီးအတွက် အကျိုးရှိတာပေါ့။"

ထောင်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချန်လုက မြို့တော်စစ်တပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်လာတာ။ သူ့ရဲ့စစ်အာဏာကို သိမ်းယူဖို့ဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ခက်ခဲမှန်း သိသာနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ရှင်ဘုရင်၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အမတ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ် ပေးနိုင်တာတွေကို အရှင်မင်းကြီးလည်း ပေးနိုင်တယ်။ ပိုတောင် ပေးနိုင်သေးတယ်။ မြို့တော်စစ်တပ်ထဲမှာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ချန်လုရဲ့ လူယုံတွေချည်းပဲ ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ လူတိုင်းက မြင့်မြတ်တဲ့နေရာကို လိုချင်ကြတာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။"

"အဲဒီလိုလုပ်ရင် မြို့တော်စစ်တပ်ထဲမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။"

ထောင်ယွီ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာ၊ မြို့တော်စစ်တပ်ထဲမှာ နည်းနည်းပါးပါး ရှုပ်ထွေးသွားရုံနဲ့ ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ထောင်ယွီ ပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့..."

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးထဲမှ အပြုံးရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မင်း တခြားစိတ်ကူးတွေ ဝင်လာရင် အရှင်မင်းကြီးက သဘောထားကြီးပေမယ့် ငါကတော့ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ထောင်မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှဲ့အန်းဝူလိုမျိုး မိသားစုကို စွန့်ခွာစေချင်တာလား။"

"မင်း လုပ်ချင်လို့လား။"

ထောင်ယွီ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ သူက ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့အန်းဝူလိုမျိုး ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ဖို့ မိသားစုကို စွန့်ခွာရဲတဲ့ သတ္တိ သူ့မှာမရှိပေ။ မိသားစုဆိုတာ သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"မင်း မရွေးချယ်ချင်ရင် ထောင်မိသားစုကို ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နောက်ကို လိုက်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် မင်း ပြင်ဆင်ထားသင့်ပြီ။"

မင်းက မိသားစုကို မစွန့်ခွာရင်တောင် မိသားစုက မင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်တယ်။

လိုကျစ်ကွေ့၏ဆိုလိုရင်း ထောင်ယွီ နားလည်လိုက်သည်။

"ကံတရားကို လွန်ဆန်လို့မရပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထောင်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။

"သမားတော်ကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ရေမိုးချိုးပြီး ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ မနက်ဖြန် မနက်ညီလာခံကျရင် အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို ခေါ်တွေ့လိမ့်မယ်။"

"ခေါ်တွေ့မယ်?"

"ထောင်ချန် သေသွားပြီ။ သူ့ရာထူးကို မင်း ဆက်ယူလိုက်တော့။"

"ဘာ..."

ထောင်ယွီ အံ့သြသွားသည်။

ထောင်ချန်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏သမက်ဖြစ်လာပြီးနောက် ဒုတိယအဆင့် စစ်သူကြီးရာထူး ရရှိခဲ့သည်။ အခု ထောင်ချန်နဲ့ သူ့သားနှစ်ယောက်လုံး သေသွားပြီဆိုတော့ ဒီရာထူးကို ထောင်ချန်ရဲ့ ညီအစ်ကိုအရင်းတွေပဲ ဆက်ခံခွင့်ရှိတာလေ။ သူ့လို မယားငယ်သားက ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီးက မင်းအပိုင်လို့ပြောရင် မင်းအပိုင်ပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထောင်ယွီ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"နားလိုက်ပါဦး။ မင်းမိသားစုကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ ခဏနေရင် သမားတော် လာလိမ့်မယ်။"

"သူတို့ နန်းတော်ထဲ ဝင်လို့ရလား။"

"မင်းတို့အတွက် အခုချိန်မှာ နန်းတော်ကလွဲရင် ဘယ်နေရာမှ စိတ်မချရဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်ဖို့ အမိန့်ပေးပြီးပြီ။" (တကယ်တော့ အရှင်မင်းကြီးက အိပ်ပျော်သွားလို့ ဒီကိစ္စကို မေ့နေတာပါ။)

"မနက်ဖြန် အမတ်ချုပ်ကြီး ညီလာခံတက်မလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထောင်ယွီ မေးလိုက်သည်။

"တက်မှာပေါ့။"

"သူ တော်တော် နေမကောင်းဖြစ်နေတာလေ။"

"မင်း ပြောတာက သူ တစ်ကိုယ်လုံး ရောင်ရမ်းနေတာကိုလား။"

ထောင်ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သာမန်လူဆိုရင်တော့ အပြင်ထွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကတော့..."

လိုကျစ်ကွေ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မျက်နှာက အာဏာလောက် အရေးမကြီးပါဘူး။"

မနက်ဖြန် မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူးနေရာ ရွေးချယ်ရတော့မယ်။ ထောင်ယွီကို နဉ်ရှောင်ယောင်း ကယ်သွားတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မြို့တော်စစ်တပ်ကိစ္စကိုပါ စိုးရိမ်နေရတော့ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားနေနိုင်ပါ့မလား။

"ဒါဆို အဆိပ်ဂိုဏ်း..."

"နားလိုက်တော့။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ညီလာခံတက်ရမှာဆိုတော့ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ မကြာမီ ယင်းတျန့်က သမားတော်ကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။ ထောင်ယွီ၏ဒဏ်ရာများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုသပေးထားသဖြင့် သက်သာနေပြီဖြစ်သည်။ သမားတော်သည် ဒဏ်ရာများကို ဆေးထည့်ပေးပြီး အားဆေးအချို့ ပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"စစ်သူကြီးထောင်၊ တစ်ခုခု စားမလား။"

ဆေးရည်ကျိုနေစဉ် ယင်းတျန့်က မေးလိုက်သည်။

ထောင်ယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ အခု စားချင်စိတ် မရှိပေ။

"ကောင်းတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီး ပိုက်ဆံကုန်သက်သာတာပေါ့။"

ယင်းတျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထောင်ယွီ "..."

ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က အလုပ်များနေတယ်။"

ယင်းတျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးလည်း အိပ်ပျော်နေပြီ။ စစ်သူကြီးထောင် ဘာလိုချင်သေးလဲ။"

"ကျွန်တော့် မိန်းမနဲ့ သမီး ဘယ်တော့ ရောက်မလဲ။"

"ဟင်..."

"စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောတာတော့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်တော် ချထားပြီးပြီတဲ့။ သူတို့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာဖို့လေ။ ခင်ဗျား မသိဘူးလား။"

"အရှင်မင်းကြီး သဘောတူလိုက်တာလား။"

"စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောတာတော့ အမိန့်တော်တဲ့။"

"ဪ..."

ယင်းတျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို စစ်သူကြီးထောင် စောင့်နေလိုက်ပါတော့။"

စစ်သေနာပတိချုပ်က ရှိတယ်ဆိုရင် ရှိတာပေါ့။ သူက အရှင်မင်းကြီးအစား ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေကျပဲလေ။ ယင်းတျန့် ကျင့်သားရနေပါပြီ။

ဖန်းထန် အခန်းဝတွင် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယင်းတျန့်ကို မေးလိုက်သည်။

"ယင်းတျန့်၊ ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ် ဘယ်မှာလဲ။"

"စစ်သေနာပတိချုပ် နားဖို့ သွားပြီ။"

ဖန်းထန် အပြေးလိုက်သွားသည်။

ထောင်ယွီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒီလူက စောစောကပဲ စစ်သေနာပတိချုပ် အလုပ်များနေတယ်ဆို။

ဖန်းထန်သည် လိုကျစ်ကွေ့ တည်းခိုရာ အဆောင်သို့ ရောက်သွားသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ စာရေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဆိပ်ဂိုဏ်းချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်နေတယ်။"

"အရှင်မင်းကြီး အိပ်ပျော်နေပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့ စာဆက်ရေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်။"

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်တော့ တွေ့မှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်းထန် လန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်မျိုး စကားမှားပြောမိလို့လား။"

"သူတို့က အကျဉ်းသားတွေပဲလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး တွေ့ချင်မှ တွေ့မှာပေါ့။ ဒီလူတွေက အခုထိ သူတို့အခြေအနေကို နားမလည်ကြသေးဘူးလား။"

ဖန်းထန် လက်ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမြင်ကတော့ သူတို့က ရေနစ်နေတဲ့ ခွေးတွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို သုံးရမယ်လို့ထင်ပြီး မာန်တက်နေကြတုန်းပဲ။"

"ဂရုမစိုက်နဲ့။"

လိုကျစ်ကွေ့ စာရေးပြီးသွားသဖြင့် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ဖန်းထန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဖန်းထန် အမြန်လျှောက်သွားသည်။ စာကို မချောင်းကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ဘာကိစ္စလဲ။"

"မင်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"မကြာခင် မင်းသားကျီ ချိုးဖုန်းမြို့ကို ပြန်တော့မယ်။ မင်း သူနဲ့ လိုက်သွား။"

"စုန့်ကျင်း ပြန်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။"

"နောက်တစ်ယောက် ထပ်သွားတာ ပိုစိတ်ချရတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် စားပွဲပေါ်မှ မင်မခြောက်သေးသော စာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွား။ လမ်းမှာ အန္တရာယ်ကြုံလို့ ကိုယ်တိုင် မသွားနိုင်ရင်တောင် ဒီစာကို ရောက်အောင် ပို့ရမယ်။"

ဖန်းထန်သည် စာကို ဂရုတစိုက် ကိုင်လိုက်ပြီး မင်ခြောက်အောင် ပါးစပ်ဖြင့် မှုတ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ လူလွှတ်ပြီး စာပို့ခိုင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား။"

"ငါ လူလွှတ်လိုက်ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့လူတွေ မျက်စိကျလိမ့်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လမ်းမှာ လူရှာပြီး ပို့ခိုင်းတာ ပိုကောင်းတယ်။"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မင်းသားကျီကို ဒုက္ခပေးမလား။"

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရော၊ မင်းသားကျီရော ယုံလို့မရဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို လေးလေးနက်နက် မှာကြားလိုက်သည်။

"မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားနေတယ်လို့ သဘောထားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုး။"

"ဟုတ်ကဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်။ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

"မနက်ဖြန် ညီလာခံကျရင် ရှဲ့အန်းကျီ မြို့တံခါးကိုးပေါက် တပ်မှူး မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း နည်းလမ်းရှာပြီး သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်။"

ဖန်းထန် မျက်လုံး အရောင်တောက်လာသည်။

"ပြီးရင် ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်ရမလား။"

"ဒါဆို မင်း မြို့တော်က ထွက်လို့ရပါဦးမလား။"

ဖန်းထန် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။

"မင်း သူ့လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရမယ်။ ဒါမှ မင်း ဒဏ်ရာရလို့ ဆယ်ရက်၊ လခွဲလောက် ပျောက်နေရင်တောင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မင်း မြို့တော်က ထွက်သွားတယ်လို့ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖန်းထန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားရင် ဘယ်လို ခရီးဆက်ရမှာလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး ရှိနေတာပဲ။"

ဖန်းထန် "..."

"ရှဲ့အန်းကျီ ဓားနဲ့ထိုးတာ ခံလိုက်။"

လိုကျစ်ကွေ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးရင် စင်မြင့်ပေါ်ကနေ လှိမ့်ချလိုက်။ ခြေထောက်ကျိုးသွားရင် ပြီးရော။"

ဖန်းထန် "...."

ငါ ဘာအမှားလုပ်မိလို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့အသက်ကို လိုချင်နေရတာလဲ။

"မင်း အလကား အရိုက်ခံရတာ မဖြစ်စေရပါဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က အာမခံလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မကုတတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ဆေးပညာကို ယုံတယ်။ မင်းက ဘာလို့ မယုံတာလဲ။"

ဒါပေမဲ့ အထိုးခံရမှာက ကျွန်တော်မျိုးလေ။ ခြေထောက်ကျိုးရမှာက ကျွန်တော်မျိုးလေ။ ဖန်းထန် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ယုံရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် နည်းနည်းလောက် ထည့်စဉ်းစားပေးပါဦးလား။

***