အတိတ်မေ့ရောဂါ

~ကောင်းကင်ဝံပုလွေနှင့် ကောင်းကင်ကျားတို့သည် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖုန်းဝူချန်တို့အဖွဲ့နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းထားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံနေကြသော ဖုန်းဝူချန်နှင့် ကျန်လူများသည် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိသကဲ့သို့ သတိမထားမိကြချေ။

သွေးကန်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် စွမ်းအင်များကလည်း ကောင်းကင်ဝံပုလွေတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေလေ၏။

"ဖုန်းဝူချန်နောက်ကို ဒီလောက်ဝေးအောင် လိုက်လာတာတောင် သားရဲတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရဘူး... ထူးဆန်းမနေဘူးလား။ သားရဲအော်သံ တစ်ချက်တောင် မကြားရဘူး..."

'တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြားရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သားရဲမရှိတာက ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... ဒါက အတွင်းပိုင်းကို ရောက်နေပြီလေ။ သားရဲတစ်ကောင်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သဘာဝမကျလွန်းဘူး။ ဘာအရှိန်အဝါမှတောင် မရှိဘူးဆိုတော့...'

ကောင်းကင်ဝံပုလွေသည် မျက်မှောင်ကို နှစ်ခါပြန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအခါ၊ ကောင်းကင်ကျားလည်း အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး

အသံလွှင့်စနစ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သားရဲ မရှိတာ ငါတို့အတွက် ပိုအကျိုးရှိတာပေါ့... ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားကြ။ သူတို့အားလုံး ဒီဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြားထဲမှာပဲ သေရစေမယ်"

ကောင်းကင်ဝံပုလွေ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွှတ်တက်သွားပြီး ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

...

ထိုအချိန်တွင်... ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြား၏ အထွက်ပေါက် သုံးခု၌...၊

'ထျန်း' နယ်မြေ အရှေ့ပိုင်းမှ စွမ်းအားကြီးသူများသည် တစ်လကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဝူချန်တို့အဖွဲ့ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဖမ်းဆီးရန် အသင့်ပြင်ထားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် တစ်လကျော်ကြာသည်အထိ ဖုန်းဝူချန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ရသေးချေ။

"ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြားက အရမ်းကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... အတွင်းထဲမှာလည်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ သားရဲတွေ ရှိတယ်။ ငါ့အထင်တော့ ဖုန်းဝူချန်တို့အဖွဲ့ သေလောက်ပါပြီ။ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေကြတာပဲ..."

"ဂိုဏ်းချုပ်လေးတောင် ကြောက်ပြီး ပြန်ပြေးလာရတာ... ဖုန်းဝူချန်တို့အဖွဲ့ဆို ပြောမနေနဲ့တော့။ သေချာပေါက် သေပြီ..."

"တိုးတိုးပြောစမ်းပါကွ... ဂိုဏ်းချုပ်လေး ကြားသွားရင် မင်းခေါင်း ပြုတ်သွားမယ်"

စောင့်ဆိုင်းနေသူများသည် တီးတိုး ညည်းညူနေကြလေသည်။

ထျန်းယွဲ့ဂိုဏ်း နန်းတော်အတွင်း...၊

အိုးယန်သည် ဖန်ရှောင်ယွင် ရှိရာ နန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လေးကို သတင်းပို့ပါတယ်။ ဖုန်းဝူချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းမှ မရသေးပါဘူး..."

"ဘာမှ မကြားရသေးဘူး ဟုတ်လား..."

ဖန်ရှောင်ယွင်သည် မျက်မှောင်ကို အကြီးအကျယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်၏။

"တစ်လကျော်နေပြီ... အဲ့ဒီကောင်လေး အခုထိ ပြန်မထွက်လာသေးဘူးလား"

"ဂိုဏ်းချုပ်လေး... ဖုန်းဝူချန်တို့အဖွဲ့ ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြားထဲမှာ သေသွားပြီ ဖြစ်လောက်ပါတယ်..."ဟု အိုးယန်က သုံးသပ်လိုက်သည်။

ဖန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာထားက မည်းမှောင်သွားသည်။

"ဖုန်းဝူချန် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေရတယ်၊ ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြားရဲ့ အန္တရာယ်ကို ဘယ်သူ မသိဘဲ ရှိမလဲ။ သူ ဝင်ရဲတယ် ဆိုကတည်းက သူ့မှာ ယုံကြည်မှု ရှိလို့ပဲ"

"ဒါက..."

အိုးယန် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

ဝိညာဉ်ပြတ် တောင်ကြား၏ အန္တရာယ်များက ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မဝင်ရဲကြ။ ဝင်သွားလျှင်လည်း ပြန်လမ်း မသေချာပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်လေး... သူတို့ကို အထွက်ပေါက်မှာ ဆက်စောင့်ခိုင်းထားရမလား"

"ဖုန်းဝူချန် ထွက်မလာသရွေ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာနဲ့ သေတဲ့အထိ စောင့်နေကြ"

ဟု ဖန်ရှောင်ယွင်သည် ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေ၏။

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

အိုးယန် ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူ့အမြင်အရဆိုလျှင် ဖုန်းဝူချန်တို့ ဝင်သွားတာ တစ်လတောင် ကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အရိုးတောင် ဆွေးလောက်ပေပြီ။ အထွက်ပေါက်ကို စောင့်နေခြင်းက အပိုအလုပ်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော် ဖန်ရှောင်ယွင်၏ အမိန့်ကို သူ မလွန်ဆန်ရဲပေ။

"ဖုန်းဝူချန်..."

ဖန်ရှောင်ယွင်သည် အံကြိတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထျန်းယွဲ့ဂိုဏ်း လက်အောက်ခံ အင်အားကြီး ရှစ်ဖွဲ့လုံးကို ဖုန်းဝူချန်က သုတ်သင်ပစ်လိုက်သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အင်အား အကြီးအကျယ် လျော့နည်းသွားခဲ့ရသည်။ ဤအချက်ကို ဖန်ရှောင်ယွင် လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

...

ကျောက်စိမ်းမြို့…၊

၎င်းသည် ထျန်းယွမ်နယ်မြေ အလယ်ပိုင်းရှိ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မြို့ငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ အိမ်များကို သစ်သားဖြင့်သာ ဆောက်လုပ်ထားကြသည်။

မြို့သူမြို့သားများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း နိမ့်ပါးလှ၏။ အသန်မာဆုံး ဆိုသူပင်လျှင် ထျန်းယွမ်ဘုံသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

"အဖေ... ဟိုအစ်ကို သတိမရသေးဘူးလားဟင်၊ သမီး ဆေးမြစ်တွေ ခူးလာတယ်... သူ့ကို သတိရလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်မလားလို့လေ..."

တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ဆေးမြစ်များ ထည့်ထားသော ခြင်းတောင်းလေး တစ်လုံး ပါလာသည်။

သူမ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးမြစ်ရှာလာသည်မှာ သိသာလှ၏။

ရိုးရှင်းသော သစ်သားအိမ်လေး အတွင်း၌ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီး တစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မရသေးပါဘူး သမီးရယ်... သူ သတိမေ့နေတာ တစ်လတောင် ရှိနေပြီ။ ပြန်နိုးလာပါ့မလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတော့ ငါတို့ရဲ့ ဆေးမြစ်တွေနဲ့ မရဘူး... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ကောင်းလာဖို့ကိုပဲ စောင့်ရမှာ..."

မိန်းကလေးသည် ဆေးမြစ်များကို ချလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ သတိမေ့နေသော လူနာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တာလဲ မသိဘူး... အစ်ကို အမြန်ဆုံး သတိရလာပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦးလေးချင်း... ဟိုလူငယ်လေး သတိရပြီလား"

"မရသေးဘူးကွ... ဘယ်တော့မှ နိုးလာမလဲတောင် မသိပါဘူး... ဟူး..." ဦးလေးချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဦးလေးချင်း... ကျွန်တော်လည်း ဆေးမြစ်တချို့ ယူလာတယ်... အထောက်အကူ ဖြစ်မလားလို့ပါ"

လူငယ်တစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"ဟာ... အစ်ကိုရွှေရှန်း... အများကြီး ယူလာတာပဲ"

မိန်းကလေးက အံ့ဩတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"သူ သတိရလာမယ် ဆိုရင် တန်ပါတယ်..." ရွှေရှန်းက ရိုးသားစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူသည် အလွန် ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။

သတိမေ့နေသော ထိုလူကို တစ်မြို့လုံးက သိကြသလို၊ ဝိုင်းဝန်း စောင့်ရှောက်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးက သူ့ကို အသက်ရှင်စေချင်ကြသည်။

"ဦးလေးချင်း... တခြားကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။ 'ကျောက်စိမ်းတောင်' က မြို့တော်ဝန်ဆီ သွားတွေ့ရဦးမယ်... ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တာပါပဲ။ ကျွန်တော် ကျောက်စိမ်းမြို့မှာ နေလာတာ ကြာပြီ... ပြောင်းမသွားချင်ဘူး"

ရွှေရှန်းက ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

"ဂရုစိုက်ပါကွာ... တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင်လည်း ပြောင်းကြတာပေါ့။ 'တိမ်ပြာ နန်းတော်'နဲ့တော့ ပြဿနာ မဖြစ်စေနဲ့..."

ဦးလေးချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ။ ညီမလေး ဇီချင်း... သူ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးလိုက်ဦးနော်... အစ်ကို သွားပြီ"

ရွှေရှန်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"အဖေ... သမီးတို့ တကယ် ပြောင်းရမှာလားဟင်..."

ဟု ဇီချင်းက လူနာ၏ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးချင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ သမီးရယ်... 'တိမ်ပြာ နန်းတော်' က ဒီနေရာမှာ နန်းတော် ဆောက်ချင်တယ် ဆိုမှတော့... သူတို့ကို ငါတို့က ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ..."

သားအဖနှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်... ကုတင်ပေါ်ရှိ လူနာ၏ လက်ချောင်းလေးများ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မြို့တော်ဝန်က သူတို့ကို ဖျောင်းဖျပေးနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ... ဒါဆို သမီးတို့ ပြောင်းစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ဇီချင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေ၏။

"ရေ..."

အလွန်တိုးညှင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဖေ ခဏလေး... သမီး အစ်ကိုရဲ့..."

ဇီချင်းက စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ကြက်သေသေသွားသည်။

"အဖေ အစ်ကို သတိရလာပြီ သူ နိုးလာပြီ"

ဇီချင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပထမတော့ သူမ အဖေ ပြောသည် ထင်လိုက်သေးသည်။

"ရေ..."

တိုးညှင်းသော အသံလေး ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

"သမီး... ရေ မြန်မြန် ယူခဲ့"

ဦးလေးချင်း အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်လာသည်။ ဇီချင်းလည်း ရေခွက်ကို အမြန် ယူလာပေးလိုက်သည်။

"တော်ပါသေးရဲ့... နောက်ဆုံးတော့ သူ သတိရလာပြီ"

ဇီချင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေလေသည်။

လူနာသည် ရေကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဖုန်းဝူချန်နှင့် ကျန်လူများသာ ဒီနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက... မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်သွားကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပါ၏။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့... ကုတင်ပေါ်က လူနာသည်... လျိုချင်းယန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဟုတ်သည်။ လျိုချင်းယန်…၊

လျိုချင်းယန် အသက်ရှင်နေသေးသည်။

"အစ်ကို... ဗိုက်ဆာနေရောပေါ့... သမီး ထမင်းပြင်ထားတယ်"

ဇီချင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပါ..."

လျိုချင်းယန်က ဦးလေးချင်းနှင့် ဇီချင်းကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

"ဒါ ကျောက်စိမ်းမြို့ပါ... အစ်ကိုကို 'ချင်း' မြစ်ကမ်းဘေးမှာ အဖေ တွေ့ခဲ့လို့ ခေါ်လာတာလေ..." ဇီချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လူလေး... မင်း သတိမေ့နေတာ တစ်လတောင် ရှိပြီကွ။ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ တော်သေးတာပေါ့... သွေးတိတ်အောင် အချိန်မီ လုပ်နိုင်ခဲ့လို့... မဟုတ်ရင် မင်း အသက်တောင် ပါသွားလောက်ပြီ..."

ဦးလေးချင်းက ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဘယ်သူက ဒီလို လုပ်လိုက်တာလဲဟင်..." ဇီချင်းက စပ်စုလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလုပ်တာလဲ ဟုတ်လား... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး..."

လျိုချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခေါင်းထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဘာမှ စဉ်းစားမရပေ။

"မသိဘူး ဟုတ်လား..." ဦးလေးချင်းနှင့် ဇီချင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

"ကျွန်တော် ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး... ကိုယ့်နာမည်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူး..."

လျိုချင်းယန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”