သူ့နာမည်က လန်ရှင်းယွဲ့ ဟုတ်ပါသလော

~ယဲ့ဖန်ထံ၌ လင်ဇီးဆေးပြားများ ရှိနေသေးပြီး ၎င်းတို့သည် သွေးအားကို ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးစေနိုင်သည့် အစွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန် အားနည်းနေချေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အပ်စိုက်ကုသသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ သွေးကြောများကို ဦးစွာ ရှင်းလင်းပေးမှ ရမည် ဖြစ်၏။ ပြီးမှသာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အာဟာရ ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရမည် ဖြစ်၏။

ကျန်းရှောင်ယန်သည် ယဲ့ဖန်၏ အာရုံစိုက်လျက် ကုသပေးနေပုံကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ ရှက်ရွံ့မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ၏ စိတ်သည် သူ့အပေါ်သို့ တိမ်းညွတ်စ ပြုလာ၏။

သူမ တစ်သက်လုံးတွင် သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပေးသည်မှာ မိခင်တစ်ယောက်သာ ရှိဖူးလေ၏။

ကျောင်းတွင်မူ သူမကို လိုက်ပိုးသည့် ကောင်လေးများ အများကြီး ရှိခဲ့ပြီး သူမအကြောင်း မေးမြန်း ဂရုစိုက်ပြတတ်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့သည် သူမ၏ အလှကိုသာ မက်မောနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ခြင်း မဟုတ်မှန်း သူမ ခံစား၍ ရနေ၏။

သွေးသားတော်စပ်သည့် ဖခင်နှင့် အစ်ကိုတောင်မှ သူမဆီက ငွေကြေးနှင့် အိမ်ကိုသာ လိုချင်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

တစ်ချိန်တုန်းက သူမကို အစ်မတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကံဆိုးစွာပင် ထိုအစ်မမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့၏...

ယခု သူမရှေ့မှ ဤလူမှာမူ သူမ အားအငယ်ဆုံး ဖြစ်နေချိန်၌ အနိုင်ကျင့်သည့်သူများကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့ရုံသာမက၊ ယခု သူမ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်ပါ ကုသပေးနေပြန်သည်။

သူမအပေါ်တွင် မရိုးသားသော စိတ်အကြံအစည် မရှိကြောင်း၊ သူမဆီက မည်သည့်အရာကိုမျှ မမျှော်လင့်ကြောင်းကို သူမ ခံစားနေရ၏။

သူ့မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လုံခြုံမှုမျိုးကို အမြဲ ခံစားနေရလေ၏။

“ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ... ဒီလောက် ချောတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့လား...”

ယဲ့ဖန် အပ်စိုက်၍ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှောင်ယန်က သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်လေ၏။

ကျန်းရှောင်ယန် အကြည့်ကို ကပျာကယာ ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားလေ၏။

'သူက တကယ် ချောတာတော့ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် ချောတယ်ဆိုတာတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ...'

ဤလူ ဒီလောက် မျက်နှာပြောင်တိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

အပ်စွမ်းပြရန် အချိန် ခဏစောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် ယဲ့ဖန် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

“ခုနက မင်းအစ်ကိုကို ငါ သတိပေးလိုက်ပြီ... နောက်ဆို မင်းကို လာပူဆာရဲတော့မယ် မထင်ဘူး...”

“ဟုတ်... ကျေးဇူးပါပဲ...”

“ဒီငွေအပ်တွေက သွေးကြောပိတ်တာကိုပဲ ရှင်းပေးနိုင်မှာ... မင်းက အာဟာရ ပြတ်လပ်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့... အရမ်းလည်း ချွေတာမနေပါနဲ့... အာဟာရရှိတာလေးတွေ များများစားပေး...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

“အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲ အောင်းမနေနဲ့... အားရင် အပြင်ထွက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေး... အဲ့ဒါမှ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းလာမှာ...”

“ဟုတ်...”

ယဲ့ဖန်က တစ်ယောက်တည်း ပြောနေပြီး၊ ကျန်းရှောင်ယန်ကမူ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် ထောက်ခံနေလေ၏။

ယခင်က သူမ၏မိခင်က ဤသို့ပင် အမြဲ ပွစိပွစိ လုပ်တတ်လေ၏။ ထိုစဉ်ကမူ သူမ စိတ်ရှုပ်ပြီး ပြန်ခံပြောမိခဲ့၏။

မိခင်ဆုံးပါးသွားပြီးသည့် နောက်ကျမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရသည်မှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လာခဲ့ရ၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ယဲ့ဖန် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆသဖြင့် သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်မှ အပ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။ ပိုးသတ်ပြီး အပ်ဘူးထဲ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

“ကဲ... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ...”

ကျန်းရှောင်ယန် လက်မောင်းကို မကြည့်လိုက်ရာ အားပြန်ရှိလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ထထိုင်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က အများကြီး ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

“အံ့ဩစရာပဲ... ရှင်က ဆေးပညာလည်း တတ်တယ်ပေါ့...”

သူမ ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန်ကို အံ့သြတကြီး မေးလိုက်လေ၏။

'ဒီလူက ရန်ဖြစ်တာ တော်ရုံတင်မကဘူး၊ ဆေးပညာလည်း ကျွမ်းကျင်သေးတယ်ပေါ့... တကယ့်ကို အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံတဲ့သူပါလား...'

“ဟားဟား၊ မင်း မသိသေးတာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”

ယဲ့ဖန် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာလေ၏။

ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ လန်ရှင်းယွဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့် အမြန် ကိုင်လိုက်လေ၏။

“ဟယ်လို... ခုနက ကျွန်မဆီ ဖုန်းခေါ်သေးလား...”

လန်ရှင်းယွဲ့၏ အသံက ဖုန်းထဲကနေပင် အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ယဲ့ဖန် သူမအိမ်သို့ လာစဉ်က ဖုန်းခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမ မကိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုမှ တွေ့၍ ပြန်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်လောက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျား အိမ်မှာ ရှိလား... ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေး ရှိလို့...”

“ဘာကိစ္စလဲ...”

“ဖုန်းထဲမှာ ပြောလို့ သိပ်အဆင်မပြေဘူး... တွေ့မှပဲ ပြောကြတာပေါ့...”

“ကောင်းပြီလေ... အောက်ထပ်မှာ ကော်ဖီဆိုင် ရှိတယ်... အဲ့ဒီမှာ စောင့်နေမယ်...”

“အိုကေ...”

ယဲ့ဖန် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ယန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

“ကဲ... ငါ့မှာ ကိစ္စရှိသေးတယ်... သွားလိုက်ဦးမယ်...”

“မသွားလို့ မရဘူးလား...”

ကျန်းရှောင်ယန် နှုတ်ကနေ အလိုလို ထွက်သွားမိလေ၏။

“ဗျာ...”

ယဲ့ဖန် ကြောင်သွားလေ၏။

“အဲ... ကျွန်မ ဆိုလိုတာက အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေ့ ရှင်က ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးထားတာလေ... ကျေးဇူးတောင် သေချာ မဆပ်ရသေးဘူး... ထမင်းလိုက်ကျွေးချင်လို့ပါ...”

ကျန်းရှောင်ယန် စကားမှားသွားမှန်း သိလိုက်ပြီး ကပျာကယာ ဖာထေးလိုက်ရ၏။

“အော်... ရပါတယ်... ငါ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ အခုချက်ချင်း သွားမှ ဖြစ်မှာ...”

ယဲ့ဖန် လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ယန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“ခုနက ရှင့်ဆီ ဖုန်းဆက်တဲ့ မိန်းကလေး နာမည်က လန်ရှင်းယွဲ့လား...”

ယဲ့ဖန်၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို အံ့သြစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

“မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ...”

ကျန်းရှောင်ယန် အနည်းငယ် ရှက်သွားလေ၏။

“ရှင်က ဖုန်းကို စပီကာ ဖွင့်ထားတာကိုး... မတော်တဆ ကြားလိုက်မိတာပါ...”

“ငါ အဲ့ဒါကို မေးတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက လန်ရှင်းယွဲ့ကို ဘယ်လိုသိတာလဲလို့ မေးနေတာ...”

ယဲ့ဖန် တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားလေ၏။ လန်ရှင်းယွဲ့က နာမည်ကြီး မင်းသမီးလည်း မဟုတ်ဘဲနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နာမည်ကြီးနေရသနည်း။

“တကယ်ပဲ သူလား... အသံချင်း တူနေလို့ မေးကြည့်တာ...”

ကျန်းရှောင်ယန်လည်း အံ့သြသွားပြီး ရှင်းပြလေ၏။

“အစ်မရှင်းယွဲ့က အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့အိမ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ နေတာလေ... ကျွန်မတို့ တော်တော် ရင်းနှီးကြတယ်... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက သူ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာ... အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ တော်တော် ဝမ်းနည်းခဲ့ရတယ်...”

ယဲ့ဖန် နားထောင်လေ အံ့သြလေ ဖြစ်ရ၏။ ဤမျှ တိုက်ဆိုင်ရသလော။

“အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ပြန်မတွေ့ကြတော့ဘူးလား...”

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ဈေးဝယ်စင်တာမှာ တွေ့လိုက်သေးတယ်... သူက အရမ်း ပြောင်းလဲသွားလို့ ကျွန်မတောင် မမှတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်...”

ကျန်းရှောင်ယန် ပြောရင်းနှင့် မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ အထင်းသား ပေါ်လာလေ၏။ ထိုစဉ်က သူမ ဘယ်လောက် အံ့သြခဲ့ရသည်ကို ပြသနေသယောင်။

“ဟေ... ဘာတွေများ အဲ့လောက်တောင် ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ...”

ယဲ့ဖန်က ယခင်က လန်ရှင်းယွဲ့ မည်သို့သောပုံစံ ရှိသည်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာလေ၏။

“အရင်တုန်းကဆို သူက အမြဲတမ်း ပြုံးနေတာ... စိတ်သဘောထားကလည်း ပြည့်ဝ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး... ကျွန်မဆို သူ့ကို အစ်မအရင်း တစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာ...”

ကျန်းရှောင်ယန်က အတိတ်က လန်ရှင်းယွဲ့အကြောင်း ပြောပြရာတွင် 'အရမ်း' ဆိုသည့် စကားလုံးကို သုံးခါလောက် ထည့်သုံးသွားလေ၏။

ယဲ့ဖန် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိ၏။

“အမြဲတမ်း ပြုံးနေတယ်... စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတယ်... နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ် ဟုတ်လား... ငါတို့ ပြောနေတာ တစ်ယောက်တည်း ဟုတ်ရဲ့လား...”

ကျန်းရှောင်ယန်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ပြောလေ၏။

“ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပြောတာလေ... သူ အရမ်း ပြောင်းလဲသွားပါပြီလို့... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် တွေ့တုန်းကဆို ကျွန်မ လူမှားတာများလားလို့တောင် ထင်လိုက်မိသေးတယ်... အခု သူ့ပုံစံက ဘယ်လိုပြောရမလဲ... သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသလိုပဲ...”

သူမ သင့်တော်မည့် စကားလုံးကို အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးမှ ယဲ့ဖန်ကို ဇာတ်လမ်းနှစ်ပုဒ် ပြောပြလိုက်လေ၏။

လန်ရှင်းယွဲ့ သူတို့အိမ်နီးချင်း ဖြစ်စဉ်ကဆိုလျှင် ကျန်းရှောင်ယန်၏ အမေက လန်ရှင်းယွဲ့ကို သမီးအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့လေ၏။ ကောင်းနိုးရာရာလေးများ ချက်တိုင်း သူမကို သတိတရ ပို့ပေးတတ်၏။ လန်ရှင်းယွဲ့ကလည်း သူမအမေကို ရင်းရင်းနှီးနှီးဖြင့် 'အမေ' ဟု ခေါ်တတ်လေ၏။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက် ပြန်လည်တွေ့ဆုံစဉ်က ကျန်းရှောင်ယန်က သူမ၏ မိခင် ကွယ်လွန်သွားသည့်အကြောင်း ပြောပြရာ၊ လန်ရှင်းယွဲ့လည်း ဝမ်းနည်းလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ တစ်ဖက်လူက "အော်" ဟု တစ်လုံးတည်း ပြောပြီး... "လူတိုင်း သေရမှာပဲလေ... သိပ်ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့" ဟုပင် ပြန်ပြောလိုက်သေးသည်။

သူမ ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ကိုယ့်နားကိုယ်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရလေ၏။

'ဒါဟာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် နင်းမိရင်တောင် တောင်းပန်တတ်တဲ့ စိတ်ထားပြည့်ဝတဲ့ အစ်မရှင်းယွဲ့ ဟုတ်ပါလေစ...'

သူမအမေက ယခင်က သူ့အပေါ် ဤမျှ ကောင်းခဲ့သည်ကို ထားလိုက်ပါဦး... သူစိမ်းတစ်ယောက် ဆိုလျှင်တောင်မှ ဤမျှ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော စကားမျိုး မပြောသင့်ဘူး မဟုတ်ပါလော။

ယဲ့ဖန် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။ ဤသို့ နှလုံးသားမရှိသော လန်ရှင်းယွဲ့မှသာလျှင် သူသိသည့် လန်ရှင်းယွဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ယန် ပြောပြသည်များကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ့ရင်ထဲတွင် သိချင်စိတ်တစ်ခု ပြင်းပြလာခဲ့လေ၏။

'လန်ရှင်းယွဲ့ရဲ့ ဘဝမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ…’