ရွာထဲတိတ်တိတ်ဝင် မပစ်လိုက်နဲ့

~"ကျွန်တော် သိပြီ... ကျွန်တော် သိပြီထင်တယ်..."

ထိုအချိန်မှာပင် အားချန်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ခင်ဗျား ဘာသိတာလဲ..."

ယဲ့ဖန်ကလည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီကျောက်ပြားရဲ့ အနားသတ်လေးဖက်မှာ အမှတ်အသားတွေ ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ အရေအတွက်တွေကလည်း မတူဘူးဗျ..."

အားချန်က အားလုံးကို ကပျာကယာ ရှင်းပြသည်။ ယဲ့ဖန်သည် ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ပြား၏ အနားသတ်တွင် အပေါက်ငယ်လေးပေါက်ကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအပေါက်လေးပေါက်မှာ သိပ်မနက်လှဘဲ လူလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။

ထို့နောက် သူသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ထိုဘက်ခြမ်းတွင် အပေါက်ငယ်နှစ်ပေါက်၊ ကျန်တစ်ဖက်တွင် သုံးပေါက်နှင့် နောက်တစ်ဖက်တွင် တစ်ပေါက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒီအပေါက်တွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ..."

ရွှီကျင်းရှင်းက လူတိုင်း သိချင်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

"ခင်ဗျားတို့ ပဟေဠိသေတ္တာမျိုး ကစားဖူးကြလား... အဲဒီလို ပဟေဠိသေတ္တာမျိုးက ရှေးဟောင်းလက်မှုပညာနဲ့ လုပ်ထားတာဗျ... အပြင်ကနေ ဖွင့်လို့မရဘူး... အဲဒီအစား သေတ္တာရဲ့ အနားသတ်တွေကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်အတိုင်း ခေါက်ပေးမှ ပွင့်လာတာမျိုးလေ..."

အားချန်က လူတိုင်းကို မေးနေသည်ဆိုသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ယဲ့ဖန်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ကြည့်နေ၏။ သူ ဂရုစိုက်သည်က ယဲ့ဖန်၏ အမြင်သဘောထားသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်သူများက အရေးမပါပေ။

"ခင်ဗျား ပြောချင်တာက... ဒီကျောက်ပြားပွင့်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီအပေါက် အရေအတွက်အတိုင်း ခေါက်ပေးရမယ် ဆိုတာလား..."

ယဲ့ဖန်က သူဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"မစ္စတာယဲ့က တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းလွန်းပါတယ်ဗျာ..."

အားချန်က သူ့ကို လက်မထောင်ပြရင်း ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ... ဖွင့်နည်း တွေ့ပြီဆိုမှတော့ မြန်မြန်လုပ်ကြစို့လေ..."

ဒီအချိန်မှာတောင် သူ့ကို ဖားဖို့ မမေ့သော ထိုလူကို ယဲ့ဖန် မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့။ အားချန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျိုယန်ဂေါ်ပြားကို ကောက်ယူကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနားသတ် တစ်ဖက်စီတွင် မှတ်သားထားသော အပေါက်ငယ် အရေအတွက်အတိုင်း ကျောက်ပြားကို အားကုန်လွှဲ၍ ခေါက်လေတော့သည်။

"ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..."

သူခေါက်လိုက်တိုင်း လူတိုင်း၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာရ၏။ ကျောက်ပြားကြီး ပွင့်လာမည့် အခိုက်အတန့်ကို အားလုံးက မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ သို့သော် အားချန် ခေါက်ပြီးသွားသည့်တိုင် ကျောက်ပြားကြီး ပွင့်မလာခဲ့ချေ။

ကျောက်ပြားကြီးက မရွေ့မလျား ငြိမ်သက်မြဲ ငြိမ်သက်နေဆဲ။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

အားချန်တစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရှာသည်။ သူက ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်ကို ခေါ်ပြီး ကျောက်ပြားကို ဝိုင်းတွန်းခိုင်းကြည့်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် အရာမထင်ခဲ့ပေ။

အခြေအနေက မူလအစသို့ ပြန်ရောက်သွားသလိုပင်။

"ဟွန့်.. အလကား ပျော်မိတာပဲ..."

ဖူမာကျန်းဝူက မနေနိုင်ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ ပြောလိုက်သော စကားက အချိန်အခါ မဟုတ်မှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။ အားချန်၏ သိက္ခာကို ထိခိုက်သွားမည် စိုးရိမ်မိ၏။ သူမ ကပျာကယာ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အားချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသဖြင့် သူမစကားကို သတိမထားမိလိုက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် ဖူမာကျန်းဝူမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိနေဆဲ။

သွားပါပြီ... သူမ ဇာတ်ကောင်စရိုက်ထဲ စီးဝင်လွန်းသွားပြီး ကျူးရှောင်ကျောင်း၏ လေသံဖြင့် မသိလိုက်ဘဲ ပြောမိသွားတာပဲ။

တော်သေးသည်က လူတိုင်း အတွေးကိုယ်စီနှင့် နစ်မြောနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ခြင်းပင်။

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူတို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ကြသေးပေ။ သူခိုးဘုရင်တောင် ဖွင့်နည်း စဉ်းစားမရမှတော့ ကျန်သူများဆို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့။

ယဲ့ဖန်သည် ထိုကျောက်ပြားကြီးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့ရပြီးမှ နောက်ဆုံးအဆင့်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ကျောက်ပြားတစ်ချပ်က သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ လက်ဗလာနှင့် ပြန်ရတော့မှာလား။

ယဲ့ဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားနေစဉ် သူ့ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်စ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် မြေပုံပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးအချို့ ပါနေသည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ ရတနာသိုက် ဖွင့်နည်းနှင့်များ သက်ဆိုင်နေမလား။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူသည် မကြာသေးမီက အမှတ်တရအနေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် မြေပုံအပိုင်းအစများကို ကပျာကယာ ထုတ်လိုက်သည်။ အလင်းရောင်ရရန် ရွှီကျင်းရှင်းကို ဓာတ်မီးကိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး မြေပုံအပိုင်းအစများကို ဆက်လိုက်လေ၏။

လူတိုင်းက သူဘာလုပ်မည်ကို မသိသဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် အားချန်လည်း ရောက်လာပြီး...

"ဒါ... ရှန်ဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် မြေပုံအပြည့်အစုံကြီးလား..."

ဤမြေပုံပေါ်တွင် အပေါ်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာ လေးဖက်စလုံး၌ စာလုံးသေးသေးလေး လေးလုံးစီ ပါရှိသည်။ ယဲ့ဖန်က ဦးတည်ချက်ပြသည်ဟု ထင်သဖြင့် သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အခုတော့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့။ ဒီအထဲကနေပဲ အဖြေရှာရပေတော့မည်။

"ဒီပေါ်က စာလုံးတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လို့ ထင်လဲ..."

ယဲ့ဖန်က မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အားချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အားချန်က အနားတိုးကာ ကြည့်လိုက်ပြီး...

"စာလုံးတွေနဲ့တော့ တူသား... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မဖတ်တတ်ဘူးဗျ..."

ယဲ့ဖန် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါတွေက စာလုံးတွေမှန်း ငါမသိဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား..."

အားချန်ကို အားကိုးမရမှန်း သိလိုက်သဖြင့် သူက ကျန်လူများကို တစ်လှည့်စီ ဖတ်ခိုင်းရလေ၏။ လန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ဖူမာကျန်းဝူတို့က ခေါင်းခါပြကြ၏။ ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်မှာလည်း စာမတတ်ပေမတတ်နှင့်မို့ မဖတ်တတ်ကြပေ။

ရွှီကျင်းရှင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။

"ဒါက ချူခေတ်က ချူဘာသာစကားနဲ့ ရေးထားတာပဲ..."

ယဲ့ဖန် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

"ခင်ဗျားက ချူဘာသာစကားကို ဖတ်တတ်တာလား..."

ရွှီကျင်းရှင်းက ဆံနွယ်များကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရင်း...

"ရှင်က ရှန်ဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်ထဲ ဝင်တော့မယ်ဆိုတာ သိကတည်းက ရှေးဟောင်း ချူစာပေတွေကို သိထားဖို့ လိုမယ်လို့ တွေးမိပြီး ရှေးဟောင်းဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဆီမှာ ခဏလောက် သင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ စာလုံးအချို့လောက်ပဲ ဖတ်တတ်တာပါ..."

"ခင်ဗျားက ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် တော်နေရတာလဲ... ခင်ဗျားကို ခေါ်လာတာ တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ..."

ယဲ့ဖန်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဘေးနားတွင် လူတွေသာ မရှိလျှင် ရွှီကျင်းရှင်းကို ဖက်ပြီး နမ်းမိမည်မှာ အသေအချာပင်။ တော်သေးသည်က ကျူးရှောင်ကျောင်းကို မခေါ်လာမိဘဲ ရွှီကျင်းရှင်းကို ခေါ်လာမိခြင်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် ထိုမိန်းမက "ရှင်က ကျွန်မကို မေးနေတာလား၊ ကျွန်မက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ" ဟု ပြန်မေးနေဦးမည်။

သူ့ချီးကျူးစကားကြောင့် ရွှီကျင်းရှင်း မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရှာသည်။ တော်သေးသည်က ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းရောင် မှိန်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မြင်မည်မထင်။

"ဒါဆို မြန်မြန် ကြည့်ပါဦး... ဒီစာလုံးတွေက ဘာတွေလဲ..."

ယဲ့ဖန်က ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် မြေပုံကို သူမရှေ့သို့ အမြန်တွန်းပို့လိုက်သည်။

ရွှီကျင်းရှင်းသည် မြေပုံကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ...

"အပေါ်က စာလုံးတွေက 'မာနကြီးတဲ့နဂါးမှာ နောင်တရှိတယ်'၊ အောက်က စာလုံးတွေက 'ချောက်နက်ထဲ ခုန်ဆင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်'၊ ဘယ်ဘက်က စာလုံးတွေက 'အဝါရောင်ဝတ်ရုံက ကံကောင်းခြင်း'၊ ညာဘက်က စာလုံးတွေက 'အပြစ်မရှိရင် ဂုဏ်သတင်းမရှိဘူး' တဲ့..."

သူမ ပြောပြီးသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်းက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဘာလို့ အားလုံးက ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလဲဟင်..."

ရွှီကျင်းရှင်းတစ်ယောက် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားရှာသည်။

"ခင်ဗျား ပြောတော့ ရိုးရှင်းတဲ့ စာလုံးအချို့လောက်ပဲ ဖတ်တတ်တာဆို..."

အားချန်က လူတိုင်း တွေးနေသည့် မေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမိနစ်မှ ကောက်သင်ထားတာတောင် ဒီလောက် စာလုံးအများကြီး ဖတ်တတ်နေမှတော့ သူမကို "ပါရမီရှင်" ဟုသာ တင်စားရပေလိမ့်မည်။

ရွှီကျင်းရှင်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြပေ။ သူမက ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါရမီရှင် ဖြစ်ခဲ့သူမို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ယဉ်ပါးနေပြီလေ။

"ဒီစာလုံးတွေက ဘာလဲဆိုတာ သိရပြီဆိုပေမဲ့... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

လန်ရှင်းယွဲ့က နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်မေးလာသည်။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ စာလုံးတွေကို ဖတ်တတ်ရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ ထိုစာလုံးများ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကိုပါ ဖော်ထုတ်ရပေဦးမည်။

"ကျွန်မ သိတယ်... ဒီပေါ်က စာလုံးတွေအားလုံးက 'အပြောင်းအလဲများကျမ်း ' ထဲက စာသားတွေပဲ... အပေါ်နဲ့ အောက်က စာသားတွေက 'ချန် ခြောက်လွှာသင်္ကေတ' ထဲက၊ ဘယ်နဲ့ ညာက စာသားတွေက 'ခွန်း ခြောက်လွှာသင်္ကေတ' ထဲကလေ..."

ဖူမာကျန်းဝူက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမက ယဲ့ဖန်ကို "သခင်... ကျွန်မကို ချီးကျူးပါဦး" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

ယဲ့ဖန်က ဟန်ဆောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ကြွားလိုက်တာ... ဒါက 'အပြောင်းအလဲများကျမ်း' ထဲက ဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ... အဓိကက သူ့နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲဆိုတာ သိဖို့လိုတာ..."

ဖူမာကျန်းဝူ နှုတ်ခမ်းစူသွားရှာသည်။

ဒီစာသားတွေက 'အပြောင်းအလဲများကျမ်း' ထဲက လာမှန်း သိတာတောင် မနည်းဘူးကို... နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။

မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသည်ဟု ထင်ရခါရှိသေး... ဖြေရှင်းရမည့် နောက်ထပ် ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြန်လေပြီ။