ခင်ဗျားကြည့်ရတာ သိပ်ကျွမ်းကျင်နေသလိုပဲ

~ခဏကြာတော့...

“ကျွန်တော် သိပြီ...”

ယဲ့ဖန်နှင့် ရွှီကျင်းရှင်းတို့ထံမှ အသံများ တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှင်ပဲ အရင်ပြောပါ...”

ရွှီကျင်းရှင်းက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ယဲ့ဖန်ကို အခွင့်အရေး အရင်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း ပြောကြည့်ပါလား... ကိုယ်တို့ တွေးနေတာတွေ တူမတူ ကြည့်ရအောင်လို့ပါ...”

ယဲ့ဖန်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့်ပင် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကလည်းဗျာ... စကားဝှက်တွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ ဒီစာလုံးတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ပြောကြပါတော့... ကျွန်တော် တကယ် စိတ်မရှည်တော့ဘူး”

အားချန်တစ်ယောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်နေသည်ကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်နေရှာသည်။

ရွှီကျင်းရှင်းလည်း ဆက်လက်ပြီး နှိမ့်ချမနေတော့ဘဲ သူမ၏အဖြေကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“အပေါ်က 'သုံး' ဖြစ်ရမယ်... အောက်က 'ငါး'၊ ဘယ်ဘက်က 'တစ်'၊ ညာဘက်က 'နှစ်' ဖြစ်ရမယ်...”

“ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...”

အားချန်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရွှီကျင်းရှင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လန်ရှင်းယွဲ့၊ ဖူမာကျန်းဝူနှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်တို့၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူ အမူအရာများ ပေါ်နေကြ၏။

ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာတွင်သာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး သူသည်လည်း ရွှီကျင်းရှင်းနှင့် ထပ်တူပင် တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။

“ယဲ့ဖန်ပဲ ရှင်းပြလိုက်ပါ...”

လူတိုင်း၏ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်နေသော အကြည့်များကို ရွှီကျင်းရှင်း ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။ သူမက နောက်ကွယ်တွင်နေပြီး အမျိုးသမီး အကြံပေးအရာရှိအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရသည်က ပိုအဆင်ပြေသည်။

ယဲ့ဖန်မှာ သူမ ကန်ပေးလိုက်သော ဘောလုံးကို လက်ခံလိုက်ရပြီး လူတိုင်းကို ဆက်လက် ရှင်းပြရတော့သည်။

“အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်... မာနကြီးတဲ့နဂါးမှာ နောင်တရှိတယ် ဆိုတာက ကိုးနဲ့ ခြောက်၊ ချောက်နက်ထဲ ခုန်ဆင်းတာက ကိုးနဲ့ လေး၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံက ကံကောင်းခြင်းဆိုတာက ခြောက်နဲ့ ငါး၊ အပြစ်မရှိရင် ဂုဏ်သတင်းမရှိဘူးဆိုတာက ခြောက်နဲ့ လေးပါ... ကိုးထဲက ခြောက်နှုတ်ရင် သုံး၊ ကိုးထဲက လေးနှုတ်ရင် ငါး၊ ခြောက်ထဲက ငါးနှုတ်ရင် တစ်၊ ခြောက်ထဲက လေးနှုတ်ရင် နှစ်... ဒါကြောင့် ကိန်းဂဏန်းလေးလုံးက သုံး၊ ငါး၊ တစ်၊ နှစ် ဖြစ်ပါတယ်...”

လူတိုင်းမှာ နတ်ဘုရားစာအုပ်တစ်အုပ်ကို နားထောင်နေရသလိုမျိုး ကြောင်အ သွားကြ၏။

အတန်ကြာမှ အားချန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဘာလို့ ပေါင်းမယူဘဲ နှုတ်ယူရတာလဲ...”

“မေးခွန်းကောင်းပဲ... ဒီမေးခွန်းက ခင်ဗျားရဲ့ ပညာရေးအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေတာပဲ...”

ယဲ့ဖန်က စနောက်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

“ရှေးခေတ်လူတွေအတွက် ဂဏန်းတွေက တစ်ကနေစပြီး ကိုးမှာ ဆုံးတယ်လေ... ဒါကြောင့် လျော့သွားဖို့ပဲ ရှိတယ်၊ တိုးလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားနေရင်လည်း ပြန်ပေါင်းလိုက်လို့ ရတာပဲလေ... ဟုတ်တယ်မလား...”

အားချန်သည် ယဲ့ဖန်၏ ပထမဝါကျကို ကြားလိုက်သောအခါ သူ့ကို ချီးကျူးနေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးဝါကျနှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ သူ့ကို စော်ကားနေမှန်း သဘောပေါက်သွားပြီး ပြောစရာစကားမဲ့သွားရသည်။

“ဆိုလိုတာက... ဒီဂဏန်းတွေက ကျောက်ပြားပွင့်ဖို့နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်ပေါ့...”

လန်ရှင်းယွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီး ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ဖန်နှင့် ရွှီကျင်းရှင်းတို့လို လူသားဆန်းနှစ်ယောက်သာ မရှိခဲ့လျှင် ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်မြေပုံကို ယူလာခဲ့လျှင်တောင် သူတို့အနေဖြင့် ဒီလိုဖြစ်နိုင်ခြေမျိုးကို တွေးမိကြမည် မဟုတ်ပေ။

တကယ်ပါပဲ... လူချင်း ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်သွားလောက်၏။

“စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... အခုချိန်မှာ တခြားနည်းလမ်းမှ မရှိတော့တာ...”

ယဲ့ဖန်က ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက် မြေပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရတနာသိုက် တွေ့ပြီးမှ အထဲဝင်မရဘဲ အပြင်မှာ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။

ဒီသတင်းသာ ပြန့်သွားရင် လူတွေက သူ့ကို ဝိုင်းရယ်ကြတော့မှာ သေချာသည်။

“ကျွန်တော် လုပ်လိုက်မယ်...”

အားချန်က တာဝန်ကို အရင်ယူလိုက်ပြီး လျိုယန်ဂေါ်ပြားကို ကောက်ကိုင်ကာ ကျောက်ပြားကို ထပ်ခေါက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး... ခင်ဗျား ဘယ်နှစ်ချက် ခေါက်ရမလဲဆိုတာ သိလို့လား...”

ယဲ့ဖန်က သူ့ကို အမြန်လှမ်းတားလိုက်သည်။

“မြေပုံပေါ်မှာ သုံး၊ ငါး၊ တစ်၊ နှစ် လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

အားချန်က ခေါင်းကုတ်ရင်း ယဲ့ဖန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ကျောက်ပြားပေါ်က အပေါက်ငယ်လေးတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... အလှကြည့်ဖို့ လုပ်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ယဲ့ဖန် စိတ်ထဲတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းသော သူခိုးဘုရင်တစ်ယောက် ဉာဏ်ရည်မဲ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

“ဩော်... ကျွန်တော် သိပြီ... မြေပုံပေါ်က ဂဏန်းထဲကနေ ကျောက်ပြားပေါ်က ဂဏန်းကို နှုတ်ရမယ် မဟုတ်လား...”

အားချန် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အဖြေမှန် ရှာတွေ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ပေါင်းရမှာပါရှင်...”

ရွှီကျင်းရှင်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ဝင်ပြီး သတိပေးလိုက်ရ၏။

“ခုနကမှ နှုတ်ရမယ်ဆို... အခုကျတော့ ဘာလို့ ပေါင်းရပြန်တာလဲ...”

အားချန် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိပြန်သည်။ သူ့ဦးနှောက်ဆဲလ်တွေ ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားနေရ၏။

“ပေါက်ကရတွေ... မြေပုံပေါ်က ဂဏန်းတွေက သုံး၊ ငါး၊ တစ်၊ နှစ်... ကျောက်ပြားပေါ်က ဂဏန်းတွေက လေး၊ နှစ်၊ သုံး၊ တစ်... နှုတ်လိုက်ရင် အနုတ်လက္ခဏာ ပြနေမှာပေါ့... ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် ခေါက်မှာလဲ...”

ယဲ့ဖန်က စိတ်မရှည်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

အားချန်တစ်ယောက် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားရှာသည်။

“ကောင်းပြီဗျာ... ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွားပြီ၊ ခင်ဗျားပဲ ဘယ်လိုခေါက်ရမလဲ ပြောတော့... ကျွန်တော် နားထောင်မယ်... ဟုတ်ပြီလား...”

ယဲ့ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ ညွှန်ကြားရတော့သည်။

“တောင်ဘက်ခြမ်းကို ခုနစ်ချက် ခေါက်...”

အားချန်က အရပ်မျက်နှာကို ခွဲခြားပြီးနောက် လျိုယန်ဂေါ်ပြားဖြင့် အနားသတ်ကို ခုနစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

“အနောက်ဘက်ခြမ်းကို သုံးချက် ခေါက်...”

“မြောက်ဘက်ခြမ်းကို ခုနစ်ချက် ခေါက်...”

“အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို လေးချက် ခေါက်...”

အားချန်က ယဲ့ဖန် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ကျောက်ပြား၏ လေးဖက်လေးတန်ကို လိုက်ခေါက်လေ၏။ ပြီးသွားသောအခါ လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်လျက် ကျောက်ပြားကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

သို့သော် ကျောက်ပြားကြီးက မရွေ့မလျား ငြိမ်သက်နေဆဲ။

“ရှုံးနိမ့်သွားပြန်ပြီလား...”

လူတိုင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကျောက်ပြားကြီး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြ၏။ ယဲ့ဖန်က တစ်စက္ကန့်မျှသာ တွေဝေနေပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ကြ...”

ထို့နောက် သူသည် ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ဦးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ကျန်သူများ အသိဝင်လာကြပြီး ကိရိယာများကို ကပျာကယာ ကောက်ယူကာ ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ... ဒါက ရှေးအကျဆုံး ဓာတ်လှေကား ဖြစ်လောက်တယ်...”

ကျောက်ပြားကြီး ဆက်လက် နစ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း ပို၍ အံ့သြလာကြ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်က တည်ဆောက်ခဲ့သော အရာ တစ်ခုက ယခုချိန်ထိ အလုပ်လုပ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“တကယ့်ကို နတ်ဘုရား လက်ရာပါပဲ...”

ရွှီကျင်းရှင်းပင် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက မိုမိသားစုရဲ့ စက်ယန္တရား နည်းပညာတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... ရှေးခေတ်လူတွေကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးပဲ...”

ယဲ့ဖန်သည် ဤရတနာသိုက်၏ စက်ယန္တရားများကို လေးစားမိသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်က ဒါကို ဘယ်လိုများ တည်ဆောက်ခဲ့ပါလိမ့်။

လူတိုင်းက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်ပြားကြီးသည် ဆယ်မီတာကျော်ခန့် နိမ့်ဆင်းသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော တွင်းနက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အတွင်းဘက်တွင် မှောင်မည်းနေ၏။

အေးစက်သော လေတစ်ချက်က ဥမင်ပေါက်ဝမှ တိုက်ခတ်လာရာ လူတိုင်း အလိုလို တုန်ယင်သွားကြ၏။ အားလုံးက ဓာတ်မီးများကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ ထိုးကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကြီးက အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး နက်ရှိုင်းလှသည်။ ဓာတ်မီးရောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် အဆုံးကို မမြင်ရပေ။

“မြန်မြန် ဝင်ကြစို့...”

လန်ရှင်းယွဲ့က အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် တက်ကြွလွန်းနေပြီး ဥမင်ထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး...”

ယဲ့ဖန်က သူမကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လန်ရှင်းယွဲ့က သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ အဲဒီလောက် လောနေရတာလဲ...”

ယဲ့ဖန်က သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ရှင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ မလောပါဘူး... အောက်ရောက်နေပြီပဲ မဟုတ်လား... ဒီမှာ ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ...”

“ကျွန်တော်တို့ မဝင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ဒါပေမဲ့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားက မြေမြှုပ်စရာ နေရာမရှိဘဲ သေသွားလိမ့်မယ်...”

ယဲ့ဖန်က ပြောပြောဆိုဆို ဖူမာကျန်းဝူထံမှ ကြက်ဖတစ်ကောင်ကို ယူလိုက်သည်။ ကြက်ခြေထောက်တွင် ချည်ထားသော ကြိုးကို ဖြေပြီး ဥမင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“ကွတ်... ကွတ်... ကွတ်...”

ကြက်ဖကြီးက ခဏမျှ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီးမှ ဥမင်ထဲသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

“ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ...”

ဖူမာကျန်းဝူက ယဲ့ဖန်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာကို လူမဝင်တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်နေပြီ... လေထုထဲမှာ အဆိပ်ငွေ့တွေ ရှိမရှိ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ပြီးတော့ အတွင်းထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိမရှိ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ... ငါတို့ ဇွတ်ဝင်သွားရင် အလကား သေသွားလိမ့်မယ်...”

လူတိုင်း ယဲ့ဖန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ရှင်က သိပ်ကျွမ်းကျင်နေသလိုပဲနော်... ကြည့်ရတာ သင်္ချိုင်းဖောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...”

လန်ရှင်းယွဲ့က အဖြေတစ်ခု လိုချင်သကဲ့သို့ ယဲ့ဖန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။