ဒါက တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ

~ယဲ့ဖန်က သူမ၏ အပြုအမူကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ...ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်း နားကြတာပေါ့၊ ပြီးမှ ဆက်ပြီး စူးစမ်းကြတာပေါ့...”

လူတိုင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် အားမွေးလိုက်ကြ၏။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ လူတိုင်း အနားယူလို့ ဝလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီမို့ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းကြောင်းက ရုတ်တရက် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လူတစ်ယောက်ချင်းစီသာ ဝင်လို့ရသည့် အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။

လူတိုင်းက ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကိုကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေကြ၏။

ဤလမ်းကြောင်းသည်လည်း အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မည်းနေ၏။ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် အဆုံးကို မမြင်ရပေ။ အတွင်းထဲတွင် မည်သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ထောင်ချောက်များ ရှိနေနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။

ယဲ့ဖန်သည် မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ သတိမထားမိပေ။

သို့သော် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် လူတိုင်းကို ဓာတ်ငွေ့ကာ မျက်နှာဖုံးများ တပ်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဖကို အတွင်းထဲသို့ ဦးစွာ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

“ကွတ်... ကွတ်... ကွတ်...”

ကြက်ဖကြီးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပတ်ချာလည် လည်နေပြီး နောက်သို့ ပြန်လှည့်ချင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့မှုကြောင့် လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်သွားရရှာသည်။

ကြက်ဖကြီးသည် ဘေးမသီရန်မခဘဲ ဝေးသထက် ဝေးကွာသွားလေ၏။

လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြ၏။

“ကြည့်ရတာ ဒီလမ်းကြောင်းထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ မရှိဘူး ထင်တယ်... စိတ်ချလက်ချ ဝင်လို့ရပြီ...”

အားချန်က ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားလေ၏။ ကြက်ဖကြီးက တစ်စုံတစ်ခုကို နင်းမိလိုက်သည်နှင့် လမ်းကြောင်းထဲမှ အဝါရောင် အငွေ့တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကြက်ဖကြီး သေဆုံးသွားလေတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ချက်ချင်း သေသွားတာပဲ...”

အားချန် မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

အဆိပ်က ပြင်းလွန်းလှသည်။ ကြက်ဖ၏ အသက်ကို ချက်ချင်း နှုတ်ယူသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ တကယ်လို့များ လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုလျှင် အခြေအနေက သိပ်ထူးမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ ဓာတ်ငွေ့ကာ မျက်နှာဖုံးများ တပ်ထားသည့်တိုင် ခေါင်းမူးသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အဆိပ်ငွေ့၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲ။

အစတုန်းက ယဲ့ဖန်သည် ဓာတ်ငွေ့ကာ မျက်နှာဖုံးများ ယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ကြ၏။ အခုမှသာ သူက ဉာဏ်ရှိမှန်း သိလိုက်ရ၏။

“ငါတို့ ဆက်ဝင်သင့်သေးရဲ့လား... အထဲမှာ တခြား ယန္တရားတွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်...”

လန်ရှင်းယွဲ့က မည်သူမျှ မရှောင်လွှဲနိုင်သော မေးခွန်းကို ထုတ်မေးလိုက်သည်။

ဒီလမ်းကြောင်းက ကျဉ်းလွန်းသည်။ အဆိပ်ငွေ့အပြင် အခြားထောင်ချောက်များ ရှိမရှိ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်။ တကယ်လို့များ ရှိခဲ့မည် ဆိုလျှင် ထွက်ပြေးချင်ရင်တောင် ပြေး၍ ရမည့် နေရာ မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ဖန်က လန်ရှင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ရှင်းယွဲ့ အလိုလို နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိသွားသည်။

“ကျွန်မက အရင်တစ်ခါ လမ်းရှင်းပေးခဲ့ပြီးပြီလေ... ဒီတစ်ခါတော့ တခြားလူအလှည့် ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်လား...”

သူမက သေမှာ ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင်၊ မသိနားမလည်သည့် အရာတစ်ခုကို ကြောက်ရတာက အရမ်း ဆိုးရွားလွန်းတယ်လေ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ဘယ်အချိန် သေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ယဲ့ဖန်က ကျန်လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီကျင်းရှင်း၊ ကျူးရှောင်ကျောင်း (ဖူမာကျန်းဝူ)၊ အားချန်နှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်တို့က ပြိုင်တူ ရှေ့ထွက်လာကြ၏။

“ကျွန်တော်/ကျွန်မ သွားမယ်...”

သူတို့ ခုနစ်ယောက်စလုံးက သေဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြ၏။ နှစ်ဖက် ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် လန်ရှင်းယွဲ့က အနည်းငယ် သူရဲဘောကြောင်နေသလို ဖြစ်သွားသည်။

လန်ရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ စိမ်းလိုက် ဖြူလိုက်နှင့် ဖြစ်နေရှာသည်။ သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

“မလှုပ်ကြနဲ့ဦး... ကျွန်တော်ပဲ အရင်သွားကြည့်မယ်...”

ယဲ့ဖန် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ကိုယ်တိုင်သာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ရတနာသိုက်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ စကင်န်ဖတ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက် မှာ များစွာ ထိခိုက်နေ၏။ စကင်န်ဖတ်နိုင်သော အကွာအဝေးမှာ တစ်မီတာပတ်လည်အထိ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တခြားလူတွေထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုသန်မာပါသေးသည်။ အရေးပေါ် အခြေအနေ ကြုံလာရင်တောင် သူ၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းနှင့် တခြားလူတွေထက် ပိုမြန်မြန် တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တခြားလူတွေကို သေလမ်းပို့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“ယဲ့ဖန်... တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင် ပြန်လှည့်ကြရအောင်... ရတနာသိုက် တစ်ခုအတွက်နဲ့ အသက်ကို စွန့်စားစရာ မလိုပါဘူး...”

ကျူးရှောင်ကျောင်း (ဖူမာကျန်းဝူ) က ယဲ့ဖန်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မပေးချင်ပေ။ သူမ လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ထာဝရ ကွဲကွာသွားရမည်ကို ကြောက်နေမိသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့အတိုင်းအတာကို ငါသိပါတယ်...”

ယဲ့ဖန်က သူမလက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး လျိုယန်ဂေါ်ပြားကို ကောက်ကိုင်ကာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဝင်သွားလေ၏။

လူတိုင်းက သူ့ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်တမမ ဖြစ်နေကြ၏။ သူတို့ အသက်ပြင်းပြင်းတောင် မရှူရဲကြ။ အမည်မသိ ယန္တရားတစ်ခုခုကို နှိုးဆွလိုက်မိမှာ စိုးရိမ်နေကြ၏။

ယဲ့ဖန်က အလွန်ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေ၏။ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ရပ်တန့်ပြီး လေ့လာရ၏။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အခြေအနေကို စမ်းသပ်ရ၏။

တစ်လှမ်း... နှစ်လှမ်း...

ငါးလှမ်းမြောက်အရောက်တွင် သူ၏ခြေထောက်က ရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် အဝါရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်ခုက လမ်းကြောင်းအက်ကွဲကြောင်းထဲမှ ချက်ချင်း ပျံ့လွင့်လာသည်။

ရွှီကျင်းရှင်းနှင့် ကျန်သူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိကြ၏။

“ကျူးရှောင်ကျောင်း” က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ အားချန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး သူမကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

“စိတ်မလောပါနဲ့... စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

ထို့နောက် ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို “OK” ဟူသော လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်လေတော့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားများက ရင်ဘတ်ထဲက ပြန်မကျနိုင်သေး။

ယဲ့ဖန်က ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားပြီး မကြာမီ ကြက်ဖ သေဆုံးသွားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက သေဆုံးနေသော ကြက်ဖကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လိုကောင်းလိုနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

စကင်န်ဖတ်ခြင်း စနစ်နှင့် သူ၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းတို့၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် နောက်ထပ် လမ်းပိုင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြပြီး ယဲ့ဖန် လျှောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါလာကြ၏။ မိန်းကလေးသုံးယောက်က ရှေ့မှသွားပြီး အားချန်နှင့် ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်က နောက်မှ လိုက်လာကြ၏။

သူတို့ရှစ်ယောက်စလုံး ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို အလှည့်ကျ ဖြတ်သန်းလာကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဤလမ်းကြောင်းသည် ဆယ်မီတာခန့်သာ ရှည်လျားသော်လည်း သူတို့ဘဝတွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသမျှ အရှည်လျားဆုံး လမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

နောက်ဆုံးလူ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ လူတိုင်း လုံးဝ စိတ်အေးသွားနိုင်ကြ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ... နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သေတော့မလားလို့တောင် ခံစားလိုက်ရတယ်...”

အားချန်က ချက်ချင်းပင် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူသည် ပစ္စည်းပေါင်းများစွာ ခိုးယူခဲ့ဖူးပြီး ယာမာဂူချီ ဌာနချုပ်နှင့် ချန်းရှောက်ရှုံး၏ အိမ်သို့ပင် ခိုးဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဒီတစ်ခါလောက် ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

လူတိုင်းက သဘောတူကြ၏။

ဒီရတနာသိုက်က စီးပွားဖြစ် သရဲအိမ်တွေနှင့် မတူပါ။ ထိုသရဲအိမ်တွေက အတုတွေမှန်း လူတိုင်း သိကြတယ်။ အလွန်ဆုံးရှိလှ NPC တွေ ခြောက်တာလောက်ပဲ ခံရမှာပါ။

သို့ရာတွင်၊ ဒီရတနာသိုက်ထဲမှာတော့ နေရာတိုင်းမှာ ထောင်ချောက်တွေ ရှိနေပြီး အဲဒီထောင်ချောက်တွေက တကယ် သေစေနိုင်ပါသည်။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနှင့် ဒီနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒီလူတွေထဲမှာ ယဲ့ဖန်ကလွဲလျှင် ရွှီကျင်းရှင်းက အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်လောက်၏။ သူမက မကြောက်သည့်အပြင် အနည်းငယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတတ်သော်လည်း ထိုနူးညံ့မှုအောက်တွင် စွန့်စားလိုသော နှလုံးသား တစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ဒါက သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော စွန့်စားခန်းမျိုးပင်။

“နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မ ရှေ့က သွားမယ်...”

ရွှီကျင်းရှင်းက အကြိမ်တိုင်း နောက်မှ လိုက်နေရသည်ကို မကျေနပ်သဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

လန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ကျန်သူများမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားကြ၏။ အပြင်ပန်း ကြည့်လျှင် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းပုံ ရသော ဤအမျိုးသမီးက မိုက်မဲပြီး သတ္တိကောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ တခြားလူတွေက အန္တရာယ်ကို ကပ်ရောဂါဆိုးလို ရှောင်ရှားနေကြချိန်မှာ သူမကတော့ ရှေ့ထွက်ပြီး လမ်းရှင်းပေးချင်နေသည်တဲ့။

ခဏနားပြီးနောက် သူတို့သည် ရတနာသိုက်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြ၏။ ဤကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။

ဤလမ်းကြောင်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး သုံးမီတာခန့် ကျယ်ကာ အမြင့်မှာလည်း သုံးမီတာအောက် မလျော့ပေ။ လမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။