ယွမ်တစ်သန်းဆိုတာ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ
Vol. 76 Ch. 1492
~ရှေးလူကြီးများ ပြောစကား ရှိလေ၏။ ကျားသစ်က သူ့အကွက်ကို ဘယ်တော့မှ မဖျောက်ဖျက်နိုင် ဟူ၍ ဖြစ်၏။
အလွန်ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုနှင့် မကြုံတွေ့ရလျှင် လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။
လမ်းကြောင်းပြစနစ်က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျန်းရှောင်ယန်ထံမှ သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိစေခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်တန်ရာ။
သူသည် ကျန်းရှောင်ယန်ကို ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။
ကျန်းရှောင်ယန်သည် သူ့ကို အိမ်အောက်အထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး ကားထွက်ခွာသွားသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။
သူ ကားကို အဝေးသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့သော်လည်း နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် သူမ ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်နေရဆဲ ဖြစ်၏။
'မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူ ငါ့ကို ကြိုက်သွားတာလား'
ဤအချက်က သူ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ပိုမို တိုးပွားလာစေခဲ့သည်။
သို့သော် ကျန်းရှောင်ယန် ပြောခဲ့သော စကားများကို သူ အမြန် ပြန်သတိရလိုက်၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်းဖေးအယ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ လန်ရှင်းယွဲ့၏ နောက်ကြောင်း ရာဇဝင်ကို စစ်ဆေးပေးရန် အကူအညီ တောင်းလိုက်လေ၏။
ချန်းဖေးအယ်သည် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ဌာနချုပ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းသည်ဟု ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်လေ၏။
“ရှင် သူ့အပေါ် မရိုးသားတဲ့ စိတ်ကူးတွေ ရှိနေတာလား”
“လျှောက်တွေးမနေပါနဲ့... ငါ့ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်... သိချင်လို့ မေးတာပါ”
“ဟီးဟီး... ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်အကြောင်း သိချင်နေပြီဆိုရင် သူ့ရည်ရွယ်ချက်က မရိုးရှင်းတော့ဘူး”
“ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါ မင်းအကြောင်း အရမ်း သိချင်နေတာကျတော့ရော”
“ကျွန်မက ရှင်တို့လို ယောက်ျားပုပ်တွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး”
“ဒါဆို မင်းက ငါနဲ့ ဝါသနာတူတယ်ပေါ့... မင်းလည်း မိန်းမချင်း ကြိုက်တာလား”
“သွားသေလိုက်... ဘယ်သူက မိန်းမချင်း ကြိုက်တယ် ပြောလို့လဲ”
“ယောက်ျားလည်း မကြိုက်၊ မိန်းမလည်း မကြိုက်ဘူးဆိုတော့... မင်းက လူကို မကြိုက်ဘဲ တခြား”
“ရှင့်ပါးစပ်က ဆင်စွယ်ထွက်မယ် မထင်ပါဘူး... သွားသေလိုက်”
“ဒုန်း”
ချန်းဖေးအယ် ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ချလိုက်လေ၏။ သူမ အံကို တင်းတင်းကြိတ်နေမည်ကိုပင် ယဲ့ဖန် မြင်ယောင်နေမိပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိ၏။
ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံက သူ့နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်... ပိုင်ရှင်က လမ်းကြောင်းပြ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ... စနစ်ဆုကြေး - စမတ် (နေမင်းအင်ပါယာ) သတင်းအချက်အလက် အတိုင်ပင်ခံ ကုမ္ပဏီ... တန်ဖိုး - ၈ ဘီလီယံ”
ယဲ့ဖန်သည် စနစ်၏ ဆုကြေးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေ၏။
ယခုတစ်ကြိမ် ဆုကြေးတန်ဖိုးမှာ ၈ ဘီလီယံ အထိ ရှိနေပြီး နေမင်းအင်ပါယာ (ဂျပန်) တွင် တည်ရှိသော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
သူ နေမင်းအင်ပါယာသို့ ခရီးတစ်ခေါက် သွားရတော့မည်လော။
သို့သော် ကောင်းပါသည်။ ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီးလျှင် အနားယူရန် အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်ပါလော။
နေမင်းအင်ပါယာ၏ ယဉ်ကျေးမှုများကို ခံစားကြည့်ရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်၏။
အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးများပင် ကြုံတွေ့ရကောင်း ကြုံတွေ့နိုင်ပေသည်။
အပန်းဖြေမည့် အတွေးများကို ခဏ ဖယ်ထားလိုက်ပြီး လန်ရှင်းယွဲ့အကြောင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု သိပ်မရှိလှပေ။ ဟိုတစ်ခါ ရှာဖွေရေး ခရီးစဉ်နှင့် ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှလွဲ၍ နောက်ထပ် ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့သဖြင့် သူမကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။
ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အလွန် အန္တရာယ်များသော ကိစ္စဖြစ်၏။ ဆုံးဖြတ်ချက် မချမီ ဤလူအကြောင်းကို သေချာ နားလည်ထားရန် လိုအပ်၏။
သူမအပေါ် သံသယလွန်ကဲမိခြင်း ဖြစ်ပါစေဟုလည်း သူ မျှော်လင့်မိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရပေမည်။
ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ မကြာမီ လန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ချိန်းဆိုထားသော ကော်ဖီဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
လန်ရှင်းယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ သူမသည် ပေါ့ပါးသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရလေ၏။
ယဲ့ဖန် ကော်ဖီဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်က သူမနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သို့သော် လန်ရှင်းယွဲ့က ထိုလူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ထိုလူမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားရလေ၏။
ယဲ့ဖန် ပြုံးလျက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တော်တော် လူကြိုက်များတာပဲ... နေရာမရွေး အချိန်မရွေး လာပိုးပန်းတဲ့လူတွေ ရှိနေတာပဲနော်”
သူ့စကားကို ကြားသောအခါ လန်ရှင်းယွဲ့က ဇွန်းဖြင့် ကော်ဖီကို မွှေလိုက်ပြီး အထင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။
“သူတို့က ရမ္မက်ကြီးနေကြတာပါ”
“အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားမှာ လူတွေကို ရမ္မက်ထကြွလာစေနိုင်လောက်တဲ့ ရုပ်ရည်မျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲလေ... မိန်းကလေး အများစုမှာ အဲ့ဒီလို အရည်အချင်းမျိုး မရှိကြဘူး”
ယဲ့ဖန်က သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း စနောက်လိုက်လေ၏။
“ရှင်က ကျွန်မကို အလှပြပန်းအိုး သက်သက်ပဲလို့ ပြောချင်တာလား”
လန်ရှင်းယွဲ့၏ လှပသော မျက်ဝန်းများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ စိတ်ဆိုးနေသလား၊ မဆိုးဘူးလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရခက်နေလေ၏။
“အလှပြပန်းအိုး ဆိုရင်တောင်မှ ခင်ဗျားက အရည်အချင်းရော အလှအပပါ ပြည့်စုံတဲ့ ပန်းအိုးမျိုးပါ”
ယဲ့ဖန်က သူမကို မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
လန်ရှင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများက လှပသော ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။
“ရှင် ဒီနေ့ စကားပြောတာ တော်တော် ကောင်းနေပါလား... ကျွန်မဆီက လိုချင်တာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”
“အရည်အချင်း ရှိရုံတင်မကဘူး၊ ရုပ်လည်းချော၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းသေးတယ်... တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ မိန်းကလေးပဲ”
ယဲ့ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။
“ကဲပါ... ရှေ့ဆက်တိုးရင် အီသွားလိမ့်မယ်... ပြောစရာ ရှိတာ ပြောပါတော့”
လန်ရှင်းယွဲ့က သူမ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့သည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။
ယဲ့ဖန် အပြုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မကြာခင်မှာ ရှာဖွေရေးခရီးစဉ် တစ်ခု ရှိတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုကောင်း လိုနိုင်တယ်”
“ရှာဖွေရေးခရီးစဉ်... ကုမ္ပဏီက ဘာသတင်းမှ မကြားမိပါဘူး”
လန်ရှင်းယွဲ့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကုမ္ပဏီကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင် စီစဉ်တဲ့ ခရီးစဉ်”
“ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခရီးစဉ်... ဘာသွားရှာမှာလဲ... ရွှေလား... ငွေလား... သံလား... ကြေးလား... ဒါမှမဟုတ် ကျောက်မီးသွေးလား”
“လောလောဆယ်တော့ ထုတ်ပြောလို့ မရသေးဘူး”
ယဲ့ဖန်သည် ရှန်ဘုရင်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာအကြောင်းကို ချက်ချင်း ထုတ်မပြောသေးဘဲ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ လျှို့ဝှက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
“အန္တရာယ် များလား”
လန်ရှင်းယွဲ့ ခေတ္တမျှ တွေဝေပြီးမှ မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။
“များကောင်း များနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ် အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကျွန်တော် ကြိုးစားပါ့မယ်... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် ဆုကြေးက အရမ်း များတယ်... အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သန်း ရမယ်... ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ဒဏ်ရာရခဲ့ရင် နှစ်ဆ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ရနိုင်တယ်”
ယဲ့ဖန်က ဘယ်သူမှ မငြင်းဆန်နိုင်သည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“အနည်းဆုံး ယွမ် တစ်သန်း... ဒါက ပုံမှန် မစ်ရှင်တွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေပါလား... ရှင် ဘာသွားရှာမလို့လဲ ဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်လာပြီ... ရွှေတွင်းများ တွေ့ထားတာလား”
လန်ရှင်းယွဲ့သည် ယဲ့ဖန်ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြေကို ရှာဖွေချင်နေသယောင်ပင်။
“အဲ့ဒါကိုတော့ လောလောဆယ် ပြောပြလို့ မရသေးဘူး... ခင်ဗျား လိုက်မယ်လို့ သဘောတူပြီး လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရေး စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပြီးမှပဲ ပြောပြလို့ရမယ်... သေချာ စဉ်းစားပါဦး”
ယဲ့ဖန်က တမင်သက်သက် ဗဟုသုတရအောင် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ အလျင်လိုမနေဘဲ စားပွဲထိုးကို ကော်ဖီတစ်ခွက် မှာလိုက်လေ၏။
လန်ရှင်းယွဲ့က ကော်ဖီကို ဇွန်းဖြင့် မွှေလိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
“တခြားလူသာ ဆိုရင်တော့ အသေးစိတ် မပြောပြဘဲနဲ့ ကျွန်မ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ယုံကြည်လို့ ဒီတစ်ခါတော့ လက်ခံလိုက်မယ်... ကျွန်မ ယုံကြည်မှု မမှားပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ဒါဆို... ခင်ဗျား သဘောတူတယ်ပေါ့”
ယဲ့ဖန် သူမ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သဘောတူလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့သဖြင့် အံ့သြသွားရ၏။
“ဘာလို့ သဘောမတူရမှာလဲ”
လန်ရှင်းယွဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်လေ၏။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလောက်ထိ ယုံကြည်တာလား”
ယဲ့ဖန် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲအထိ ထိုးဖောက်မြင်ရသကဲ့သို့ပင်။
“ကျွန်မ ယုံကြည်တာက... ပိုက်ဆံကိုလေ... ယွမ် တစ်သန်းတောင်မှ... ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ”
လန်ရှင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ၏ စကားက ရင်ထဲက လာတာလား၊ နောက်နေတာလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရခက်လှပေသည်။
“ကျွန်တော့်ကြောင့် မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဟူး... ကျွန်တော်က အထင်ကြီးနေမိတာ”
ယဲ့ဖန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။
လန်ရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ရှင် အဲ့လို ထင်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်”
ယဲ့ဖန် သူမ၏ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရပြီး ကြောင်အသွားရ၏။
ဝန်ခံရမည် ဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် သူမသည် အလွန် လှပနေပေသည်။
သူမ၏ အလှတွင် မိန်းမောလုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်လေ၏။