အခန်း (၁၂၀)

နတ်ဘုရားထွတ်ခေါင်ခန်းမအတွင်း၌ လီယောင်းသည် သူမ၏ ပလ္လင်ထက်ဝယ် ထည်ဝါခန့်ညားစွာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ စူးရှသော အကြည့်များမှာ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးထံ၌ စွဲမြဲနေသည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် သူမ၏ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး တင်းမာမှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေရာ အစွမ်းထက်သော ဤကျင့်ကြံသူကြီးများပင်လျှင် မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။

ယန်ရွှယ်လျန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤလူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်လေးမှာ သူတို့၏ အတွင်းသဘော အကြံအစည်များကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရိပ်မိသွားလေသလား။ သူမသည် ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လှိုင်းထနေသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာဖြစ်အောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားရသည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်မ နှုတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

သူမက လှပနူးညံ့စွာ ပြောဆိုရင်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လီယောင်းမှာမူ တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ မယိမ်းမယိုင်သော အကြည့်များမှာ ယန်ရွှယ်လျန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အလေးချိန်တစ်ခုကဲ့သို့ သက်ရောက်နေသည်။ ထိုသို့ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက စိတ်ကို ပိုမို ခြောက်ခြားစေပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယန်ရွှယ်လျန်မှာ ဤဖိအားအောက်၌ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် လီယောင်း၏ အာရုံက ကျောက်ထျန်းကန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းသွားသည်။

ထိုစူးရှသော မျက်လုံးများ သူမထံမှ ဖယ်ခွာသွားသောအခါမှ ယန်ရွှယ်လျန်မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုး၍ ချနိုင်တော့သည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ။ လီယောင်းမှာ သူမ၏ ဝိညာဉ်

စွမ်းအားကိုပင် အသုံးမပြုရသေးဘဲ သူမထံမှ သဘာဝအလျောက် ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကပင် သူတို့ကို ဧကရာဇ်မင်းရှေ့မှ လက်အောက်ခံများကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

လီယောင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ထျန်းကန်းမှာ သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကြီးကို အလျင်အမြန် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ နောက်ကျသွားပါတယ်။ ဒါကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ အပြစ်မယူဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူက ပြောလိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေတတ်သော သူ၏အသံမှာ ယခုမူ မရေရာမှုများဖြင့် တုန်ယင်နေလေသည်။

လီယောင်းမှာမူ ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ အမူအရာကိုလည်း ခန့်မှန်း၍မရအောင် ထားရှိသည်။ ကျောက်ထျန်းကန်းမှာ ယန်ရွှယ်လျန်ဘက်သို့ အကူအညီတောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ဘေးတိုက်ကြည့်မိသည်။ မိမိ၏ ခွန်အားဖြင့်သာ ဤရာထူးကို တိုက်ယူခဲ့ရသူဖြစ်သည့်အတွက် ဤကဲ့သို့သော သံတမန်ရေးရာ တင်းမာမှုများမှာ သူ့အတွက် သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ရွှယ်လျန်ကမူ သူ၏ အသံတိတ် အကူအညီတောင်းမှုကို တမင်တကာပင် လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ဤဦးနှောက်မရှိ ကြွက်သားသာရှိသော လူမိုက်၏ အမှားများထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိစေလိုပေ။ သူမကိုယ်တိုင်မှာ မည်သည့် ရန်လိုမှုကိုမျှ သိသိသာသာ မပြသခဲ့သော်လည်း ဤလူမိုက်မှာ ဘယ်လိုသော မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မှာလဲ။

"ဒီလောက်ဆို မလုံလောက်သေးဘူးလား"

လီယောင်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အတွင်းစိတ်မှ မေးလိုက်သည်။

[မရသေးဘူး... အခြေအနေကို ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲဆိုတာ မင်း သိဖို့လိုတယ်။ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ပဲ စောင့်လိုက်ဦး]

ဧကရီက သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှနေ၍ အကြံပေးလိုက်သည်။

လီယောင်းအနေဖြင့် ဧကရီ၏ ဗျူဟာကို အပြည့်အဝ နားမလည်သော်လည်း ရလဒ်များမှာမူ ငြင်းဆို၍မရအောင် ထင်ရှားလှသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အချိန်တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်းမှာပင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ သိသိသာသာ ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာကြပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြရလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသော တိတ်ဆိတ်မှုကို လီယောင်းက ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်မိတယ်"

သူမက ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်

လွှတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးအပေါ် တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ သက်ရောက်သွားလေသည်။ ထိုအတားအဆီးမဲ့သော စွမ်းအားစုက သူတို့ကို ဒူးထောက်သွားစေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထိုမျှကြီးမားသော ဖိအားကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ယန်ရွှယ်လျန်၏ စိတ်ထဲ၌ သက်သာရာရမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လီယောင်းက စကားစပြောလာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ ဆိုသည်မှာမူ ပဟေဠိတစ်ခုပင်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်... ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မသွားဘူးလား။ ကျွန်မတို့အားလုံးက..."

ယန်ရွှယ်လျန်က အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားကာ စကားစလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုက သူမကို ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ သူတို့ အကြည့်ချင်းဆုံမိသောအခါ ယန်ရွှယ်လျန်သည် ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ ဘာပါလိမ့်။ စွမ်းအားချင်း ကွာခြားမှု ကြီးမားသည်ဆိုဦးတော့ ဤမျှအထိတော့ မဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်ပါလား။

သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ဆီးနှင်းနှလုံးသားကျင့်စဉ်မှာ မပြည့်စုံသေးဘူးဟု ဆိုစေဦးတော့ ဤမျှလောက်နှင့်တော့ အလွယ်တကူ ပြိုကွဲမသွားသင့်ပေ။

"လွန်သွားတယ် ဟုတ်လား"

လီယောင်းက သူမ၏အသံကို အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နှိမ့်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြံစည်ပြီးတော့မှ ဒါကို လွန်သွားတယ်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး"

ကျောက်ထျန်းကန်းက ကမန်းကတန်း ထလွှတ်လိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်လျန်က သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။ လူတစ်ယောက်က ဤမျှအထိ အစွမ်းကုန် မိုက်မဲနိုင်ရသလော။

မလုပ်ရသေးဘူး ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဤဦးနှောက်မရှိသော ကြွက်သားပုံကြီးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သေတွင်းထဲ ဆွဲချတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့ဩသွားစေသည်မှာ လီယောင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခြင်းပင်။

"အဲဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အချက်ပဲ"

သူမက အသိအမှတ်ပြုကာ သူမ၏ ပလ္လင်ပေါ်၌ နောက်သို့ မှီလိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ခဏတာ ဝင်းပသွားပြီး ဤအခြေအနေမှ အသက်ဘေးလွတ်နိုင်သေးသည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်လေး ပြန်လည်နိုးထလာသည်။ သို့သော် လီယောင်း၏ နောက်ဆက်တွဲစကားများက ထိုပျော့ပျောင်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်လိုက်လေတော့သည်။

"ဒါကြောင့်လည်း... ငါက ရှင်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်"

သူမက ရိုးရှင်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောချလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာများမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားကြလေတော့သည်။

နတ်ဘုရားထွတ်ခေါင်ခန်းမ၏ တင်းမာလှသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ယန်ရွှယ်လျန်၏ အသံသည် လေထုကို ဖြတ်တောက်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော သူမ၏လေသံတွင် ယခုမူ အသည်းအသန်ဖြစ်နေမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်လည်စဉ်းစားပေးပါဦး"

သူမက အသနားခံလိုက်သည်။ လီယောင်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့် သူမ၏စိတ်များမှာ ထောက်ချောက်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူတို့၏ဂိုဏ်းများကို ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဟုတ်လား။ ထိုအတွေးမျိုးမှာပင် ရူးသွပ်စရာကောင်းလှသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အားနည်းနေသော ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းထံမှ အကျိုးအမြတ်အချို့ ထုတ်ယူရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ မျိုးဆက်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်အထိ မရည်ရွယ်ခဲ့ကြပေ။

လီယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ ငါက ပြန်စဉ်းစားပေးရမှာလဲ။ ရှင်တို့က အရင်စခဲ့တာပဲဥစ္စာ"

သူမက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် အပြန်အလှန် စကားပြောနေသကဲ့သို့ ခဏတာ တွေးတောဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားပြီးမှ "ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက တကယ်ပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါသဘောတူပါတယ်" ဟု ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

"မှန်ပါတယ်"

ကျောက်ထျန်းကန်းက ထိုအခွင့်အရေးကို ချက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို နှစ်စဉ်ကြေးတစ်ခုခု ပေးဆောင်ခွင့်ပြုတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

သူက ကမန်းကတန်း အကြံပြုလေသည်။

ယန်ရွှယ်လျန်မှာ စိတ်ပျက်လွန်းလှသဖြင့် မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဤဦးနှောက်မရှိသော ကြွက်သားပုံကြီးမှာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း သူတို့ကို ဒုက္ခတွင်းထဲ ပိုမိုနက်အောင် ဆွဲချနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်လည်း သူ၏အကြံပြုချက်မှာ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရခြင်းထက်စာလျှင် ပိုမိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ကိုတော့ သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ ဆက်သရခြင်းမှာ ဘဝပျက်သွားရခြင်းထက်စာလျှင် ပို၍ သာလွန်ပေသည်။

လီယောင်း၏ သာယာသောရယ်သံတွင် မည်သည့် နွေးထွေးမှုမျှ ပါဝင်မနေပေ။

"ဘယ်လို အရင်းအမြစ်တွေလဲ။ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေများ လိုအပ်နေလို့လဲ"

သူမက လှောင်ပြောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အမှန်တရားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြသည်။ ဤမျှ အရင်းအမြစ်ကြွယ်ဝသော အကြီးအကဲချုပ်တစ်ဦး ရှိနေမှတော့ ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဘာမျှမလိုအပ်တော့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူတို့အနေဖြင့် ဘာကိုများ ကမ်းလှမ်းနိုင်မှာလဲ။

လီယောင်းသည် သူမ၏ပလ္လင်ပေါ်မှ ထလိုက်သောအခါ လေထု၏အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ပြာဓားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားကာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်တော့မည်လားဟု စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တင်းမာသွားကြပြန်သည်။

လီယောင်းသည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး တောက်ပနေသော ဓားကို သူတို့နှစ်ဦးကြား၌ စိုက်ချလိုက်ရာ ဓားဦးဖျားမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိသွားသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်

ဖိအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူတို့ကို ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကောင်းကင်ပြာတိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းကို (၇) ဆင့်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် ငါကြေညာတယ်။ ပြီးတော့ ကြာစိမ်းနန်းတော်နဲ့ သံမဏိဝိညာဉ်တောင်တို့ကို ငါတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်းတွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တယ်။ ဒီအချက်ကို ရှင်တို့ သဘောတူသလား မတူဘူးလား"

သူမက အာဏာစက်အပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်သွားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရသည်မှာ ဒုတိယအချက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပထမအချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို (၇) ဆင့်ရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန်အတွက် ထိုဂိုဏ်း၏ခေါင်းဆောင်မှာ အနည်းဆုံး ရွှေရောင်အူတိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့၌ အစောပိုင်းကတည်းက သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ယခု လီယောင်း၏ ပြောကြားချက်အရ အတည်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ရှေ့မှ ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရွှေရောင်အူတိုင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပေတော့သည်။

လီယောင်း၏ ပြတ်သားလှသော အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ငြင်းဆန်ခြင်းသည် သေခြင်းတရားသာဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်ကြသည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို အရိုအသေပြု ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း သံပြိုင်ဆိုကာ နာခံမှုအပြည့်ဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ"

လီယောင်းက ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ဓားမှာ ရုတ်ချည်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ပလ္လင်ထက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"အခု ပြန်ကြတော့... မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ရှင်တို့ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အသေးစိတ်အစီရင်ခံစာကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပါ"

သူတို့မှာ ဒူးထောက်မြဲ ဒူးထောက်နေကြသေးသဖြင့် သူမက "သွားကြတော့" ဟု ခပ်စိမ်းစိမ်းပင် ထပ်မံ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပြုလိုက်ပြီးနောက် ခန်းမအတွင်းမှ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ဂိုဏ်းမြေအတွင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ယန်ရွှယ်လျန်၏ စိတ်များမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤရလဒ်မှာ မမျှော်လင့်ထားသောအရာဖြစ်သော်လည်း လုံးဝဥဿုံ ဆိုးရွားသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ပေ။ ရွှေရောင်အူတိုင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိလိုက်သည်ဟုပင် ရှုမြင်နိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအစီအစဉ်သစ်ကို လက်ခံလာရန်အတွက် သူမ၏ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များကို နားချရန်တော့ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သူမ၏ဘေးရှိ လူကြီးမှာမူ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ရှင် ဒါကို ဘာမှ စိတ်မပူဘူးလား"

သူ၏ ဂရုမစိုက်ဟန်ကို အံ့ဩရင်း မေးလိုက်မိသည်။

ကျောက်ထျန်းကန်းက သူ၏ ကြီးမားလှသော ပခုံးများကို တွန့်ပြလိုက်ပြီး "ဘာလို့ စိတ်ပူရမှာလဲ။ ငါတို့က ငါတို့ထက် သန်မာတဲ့သူနောက်ကို လိုက်ရုံပဲလေ" ဟု အမှန်တရားကို ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောစဉ် သူ၏ သန်မာလှသော ကြွက်သားများကိုလည်း တစ်ချက်မျှ အားထုတ်ပြလိုက်သေးသည်။

ယန်ရွှယ်လျန်မှာမူ သူ၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် နဖူးကို လက်နှင့်အုပ်ကာ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်

တော့သည်။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ဘာလို့များ သွားမေးမိပါလိမ့်။

…