အခန်း (၁၂၅)

အတန်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် မနေ့ကထက်ပင် ပိုမိုများပြားသော ဆေးလုံးပမာဏကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ၏အာရုံကို ပန်းပဲအတတ်ပညာဘက်သို့ လွှဲပြောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပထမဦးဆုံးသော လက်နက်ကို အချောသတ်ပြီးသည်နှင့် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ အကဲဖြတ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ

[အမည်- အခြေခံသံမဏိဓားရှည်]

[အဆင့်- အလတ်စားအဆင့် မှော်လက်နက်]

[အချက်အလက်- အခြေခံဓားရှည်တစ်လက်]

ရှန်းယွီသည် အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေမိသည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်မှာ အဆင့် ၆ သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက် လုပ်ဆောင်ပုံမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မြင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ပိုမိုနက်နဲစွာ အာရုံစိုက်ရုံသာမက ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှ စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကိုပါ အသုံးပြုရန် လိုအပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူ၏စွမ်းရည် အဆင့်တက်သွားသည်ကို ချက်ချင်း သတိမထားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သာမန်အားဖြင့် အာရုံမစိုက်ဘဲ ကြည့်ပါက ယခင်ကအတိုင်း အခြေခံအချက်အလက်များကိုသာ မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

သူက တမင်တကာ အာရုံစိုက်ပြီး စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်မှသာ ပိုမိုပြည့်စုံသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။ ဤကိစ္စကို နောက်ပိုင်းမှသာ အသေးစိတ် ထပ်မံလေ့လာရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အကဲဖြတ်ခြင်းအတွက်မူ အခြေခံလုပ်ဆောင်ချက်ကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ အဆင့်တက်ထားသဖြင့် စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုမှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးလှသော်လည်း အဆင့်မြင့်အကဲဖြတ်ခြင်းကို အဆက်မပြတ် အလွန်အကျွံအသုံးပြုပါက စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုမှာ မြန်ဆန်လာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့် ၆ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်သည့်အချိန်မှသာ အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။

ဤအချက်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် လက်နက်များကို ဆက်လက်ဖော်စပ်နေခဲ့ရာ မသိလိုက်ဘာသာဖြင့်ပင် နေ့လယ်စာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကြောအတွင်း၌သာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် သူ၏အိမ်သို့ မရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် အိမ်သို့တစ်ခေါက် ပြန်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏နေအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အရာတချို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ဝင်လာမိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စွန့်ပစ်ထားသော သူ၏နေရာကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းလော။ သူသည် တံခါးကို သတိကြီးစွာဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားရသည်။

သူ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လဲလျောင်းနေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ လီယောင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ရှန်းယွီသည် မမျှော်လင့်ထားသော ဤအခြေအနေကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏အခန်းထဲ ရောက်နေပြီး သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေရတာလဲ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမကို သံသယဖြင့် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ရွှေရောင်အူတိုင်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက ဤမျှအထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နိုင်ပါ့မလား။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို သူမ ဘာလို့ သတိမထားမိရတာလဲ။ သူမကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ဤမျှအထိ သတိမမူဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူသည် ကုတင်နားသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ အနေအထားနှင့် အသက်ရှူပုံ အသေးစိတ်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ လီယောင်းသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ ဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ သူ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဘာလုပ်မည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ... တစ်ခုခု လုပ်တော့မလို့လား...။

"မင်း နိုးနေတာ ငါသိတယ်"

ရှန်းယွီက အမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

[ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောသားပဲ]

ဧကရီက လီယောင်း၏ အသိစိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

သို့သော် လီယောင်းက ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှသည်။ သူက သူမ တကယ်အိပ်ပျော်နေသလားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ဆက်လက်၍ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

"ဟေ့... အခုချက်ချင်း မထရင် ငါ တစ်ခုခု မကောင်းတာ လုပ်မိတော့မယ်နော်"

သူက သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ထွက်သက်ငွေ့နွေးနွေးက သူမ၏ နားကို လာထိလေသည်။

ထိုခံစားချက်ကြောင့် လီယောင်း၏ နားရွက်လေးမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ရှန်းယွီ၏ စူးရှသော အမြင်က ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယောင်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

မကောင်းတာတစ်ခုခုက သူမ တွေးနေတဲ့ အရာမျိုးလား။

"အား..."

…

ခဏအကြာတွင် ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာကြလေတော့သည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို ဆွဲလိမ်တာလဲ"

လီယောင်းက သူမ၏ နားရွက်ကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကရော ဘာလို့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ"

ရှန်းယွီက ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

လီယောင်းသည် အခြေအနေကို ဟန်မပျက် ထိန်းသိမ်းထားရင်း အဖြေတစ်ခုကို ပါးနပ်စွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟန်ဆောင်တာလား။ ဘာကို ဟန်ဆောင်တာလဲ။ ကျွန်မက စီနီယာအစ်ကိုကို လိုက်ရှာတာ မတွေ့တာနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ခဏလောက် အနားယူနေရင်း မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတာပါ"

သူမက မတရား စွပ်စွဲခံရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သိလိုစိတ် အစစ်အမှန်ဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့နေပါဦး စီနီယာအစ်ကို ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

"ဆေးဘက်ဝင်အပင် အချို့ သွားရှာနေတာပါ"

ရှန်းယွီက ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ခြေရာခံရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။ သူမသည် ဂေဟာတစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အနှံ့အပြား စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း သူ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဟန်ရှိရာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေသူများအတွက် သူသည် မမြင်နိုင်သောသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တောင်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသေးကြောင်း ဧကရီက အာမမခံခဲ့ပါက သူမ ဘာတွေ ဆက်လုပ်မိမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ရှန်းယွီကို နောက်ကျောမှ သိုင်းဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်မောင်းများဖြင့် သူ၏ ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပတ်ထားလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ"

မမျှော်လင့်ထားသော ထိတွေ့မှုကြောင့် ရှန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး စီနီယာအစ်ကိုကို လွမ်းလို့ပါ"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေပြီးမှ နှမြောတသစွာဖြင့် လွှတ်ပေးကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ချီအာရုံခံခြင်းဖြင့် သူ့ကို မတွေ့နိုင်ပါက သူမသည် ရှေးရိုးနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုတော့မည်။ သူ့ကို နောက်ပိုင်းတွင် ခြေရာခံနိုင်ရန် သူ၏ ကိုယ်နံ့ကို မှတ်သားထားခြင်းပင်။ သူမ၏ စူးရှသော နှာခေါင်းဖြင့် သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။ ထို့အပြင် ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာလည်း သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ပေ။

"အဲဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ငါ လန့်သွားတာပဲ"

ရှန်းယွီက သူမ ဖက်လိုက်သဖြင့် တွန့်ကြေသွားသော သူ၏ ဝတ်ရုံများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရင်း ဆူပူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်"

သူမက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်ရှိရာသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြလေတော့သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ရှန်းယွီ၊ လီယောင်း၊ အကြီးအကဲဟွမ်နှင့် အကြီးအကဲဂူ လေးဦးသား စားပွဲတွင်ဝိုင်းထိုင်ကာ ရှန်းယွီ၏ လက်ရာမွန်ဟင်းလျာများကို မြိန်ယှက်စွာ သုံးဆောင်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။

လီယောင်းသည် သူမ၏ ထမင်းလုံးအတွင်းမှ မော့ကြည့်ကာ အကြီးအကဲဟွမ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘယ်တော့ လက်ထပ်ကြမှာလဲ"

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အကြီးအကဲဟွမ်၏ တူမှာ ပါးစပ်သို့အသွား လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းရဲ့ ပြဿနာတွေ ပြေလည်သွားမှပဲ လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်"

သူမက အကြီးအကဲဂူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အကယ်၍ ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် အကြီးအကျယ် မင်္ဂလာဆောင်ကြတာပေါ့"

လီယောင်းသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် မတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ အလေးအနက် အမူအရာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်မတို့ အားလုံး သေချာပေါက် အသက်ရှင်မှာပါ"

ရှန်းယွီသည် သူတို့ကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

'ဒီလူအတွေ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ' ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

'ဒါက သေမင်းတံခွန် စိုက်လိုက်တာ မဟုတ်လား'

သူသည် ဘေးတွင် ဘာမှမသိဘဲ အေးအေးလူလူ ဆက်စားနေသော အကြီးအကဲဂူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းကိုသာ အကြိမ်ကြိမ်ချမိရင်း ဘာမကောင်းတာမှ မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

"ကျွန်မ ပြောစရာတစ်ခု ရှိတယ်"

လီယောင်းက ရုတ်တရက် အသံပြုလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

"ကျွန်မ ဂိုဏ်းကနေ ခဏလောက် ထွက်သွားမယ်"

ရှန်းယွီသည် သောက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကိုပင် သီးသွားပြီး ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးကာ လက်ဖက်ရည်များ စင်ကုန်တော့သည်။

'ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက တကယ့်ကို သေမင်းတံခွန် စိုက်လိုက်တာပဲ'

လီယောင်းသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုက သူမ ထွက်သွားမည့်အပေါ် ဝမ်းနည်းနေသလားဟု တွေးတောမိရင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မယိမ်းယိုင်ပေ။ သူမ ထွက်သွားမှသာ ဖြစ်မည်။ ပိုမိုသန်မာလာမှသာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အသန်မာဆုံးဖြစ်အောင် သူမ ကူညီနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး တာဝန်သိသော အကြီးအကဲတစ်ဦးအဖြစ် စကားပြောလိုက်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမကောင်းသည့် အချိန်တွင် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သာ ထွက်သွားပါက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

"ကျွန်မ ဒါကို လုပ်မှဖြစ်မယ်"

လီယောင်းက ပြတ်သားစွာ အခိုင်အမာ ပြောသည်။

"နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် ရန်သူတွေက ပိုသန်မာလာလိမ့်မယ်။ အခု ကျွန်မအဆင့်နဲ့ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ မထင်ဘူး"

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်များ ရောင်ပြန်ဟပ်နေရင်း ဆက်ပြောသည်မှာ "ကျွန်မလည်း ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ လိုအပ်တယ်"

အကြီးအကဲဟွမ်သည် လီယောင်း၏ အကျိုးအကြောင်းပြချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။ လတ်တလော အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အဓိက ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးက ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဝူမင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် အဆင့် ၅ ရှိသော ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ရာ ပိုမိုသန်မာသော ပညာရှင်များကို ထပ်မံစေလွှတ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။ ထို့ကြောင့် လီယောင်း၏ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင်။

သူမသည် လက်လျှော့လိုက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ "ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲက အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်သဖြင့် လီယောင်းမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။

"နောက်နှစ်ရက်နေရင်ပါ"

သူမက ဖြေသည်။

"မင်း မရှိတဲ့အချိန် ဂိုဏ်းကိစ္စတွေကို ငါ စီမံထားပေးမယ်"

အကြီးအကဲဟွမ်က ကတိပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီယောင်းက ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ရှန်းယွီဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"စီနီယာအစ်ကို"

သူမက သတိပြုမိစေရန် ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်းယွီက ပြန်မထူးပေ။ သူ၏ စိတ်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုကသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

'ငါတို့တော့ သွားပြီ'