အခန်း (၁၂၃)

နည်းပြများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ဆေးပင်စိုက်ခင်းအတွင်းသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားသည်။ သွေးစွန်းနေသော မြေဆီလွှာနှင့် နင်းခြေခံထားရသော ဆေးပင်များကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်လာတော့သည်။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အသွင်ပြင်မှာ ဒီရေကျသွားသကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မှော်တိုက်ခိုက်ရေးအသင်း... ဒီညဖြစ်ရပ်က နင်တို့အတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။ နင်တို့ကသာ ဆက်ပြီး မိုက်မဲနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ လူဖြစ်လာရတာကို နောင်တရစေရမယ်"

ယွင်ရှန်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စိုက်ခင်းကို အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် အများသုံးကျောင်းသားဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

စိုက်ခင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် သတင်းများမှာ အပြင်သို့ မပြန့်သေးသော်လည်း ယွင်ရှန်း ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်၌ စောင့်နေသော ဂူဖုန်းနှင့် ချီတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူဖုန်းမှာ ချီ၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်မပေးဘဲ ရှိနေသည်။

"ယွင်ရှန်း... နင် ပြန်လာပြီပဲ။ ငါနဲ့ ချီတို့ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေတာ"

ဂူဖုန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်

ကျောက်တုံးနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကျိန်းသေပေါက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဟယ်... နင် စကားမထစ်တော့ဘူးလား"

ယွင်ရှန်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ ဂူဖုန်းမှာ ပုံမှန်စကားပြောလျှင် အနည်းငယ် ထစ်တတ်ပြီး မှော်ဂါထာရွတ်ဆိုလျှင် ပို၍ဆိုးရွားတတ်သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ ပကတိအတိုင်း ချောမောစွာ ပြောဆိုနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဂူဖုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်လိုက်ပြီး "နင်ပေးတဲ့ လျှပ်စီးငါးရှဉ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ပေါင်းစပ်မှုက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ရှိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကျောက်တုံးမှာ လျှပ်တပြက်ဆိုတဲ့ ဒုတိယအာနိသင်ပါလာလို့ ငါ့ရဲ့ စကားထစ်တဲ့ဝေဒနာကို ကုသပေးသွားတာ။ အခုဆို ငါ စကားမထစ်တော့ဘူး"

ဂူဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဝေဆာနေပြီး ယွင်ရှန်းလည်း သူ၏ကိုယ်စား အမှန်တကယ် ဝမ်းသာမိသွားသည်။ နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းက ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။

"ဒါတင်မကသေးဘူး... ငါ မှော်ပညာအသစ်တစ်ခုကိုလည်း တတ်မြောက်ခဲ့တယ်"

ဂူဖုန်းက ပြောရင်း သူ၏ မှော်လှံတံကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ယူနီကွန်းအရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထိုမှော်လှံတံပေါ်တွင် ယခုအခါ တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်လုံး တပ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူ၏ရွတ်ဆိုသံသည် ယခင်ကလို ထစ်ငေါ့မနေတော့ဘဲ ချောမွေ့စီးဆင်းနေခြင်းပင်။

"မြင့်မြတ်သော အလင်းနတ်ဘုရား... ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများကို ကိုယ်တော်၏ အလင်းကာကွယ်မှုဖြင့် စောင့်ရှောက်တော်မူပါ"

ဂူဖုန်း၏ မှော်လှံတံထံမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချီနှင့် ယွင်ရှန်းတို့အား လွှမ်းခြုံသွားကာ သူတို့သုံးဦးပတ်လည်တွင် လုံးဝန်းသော အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် သူတို့ကို ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် သီးခြားခွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူမ၏ မှော်လှံတံကို ဝှေ့ယမ်းကာ မီးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုအလင်းလုံးကို တိုက်ခိုက်ကြည့်သည်။

ထိုမီးလုံးသည် ရေထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင် အလင်းလုံးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအလင်းလုံးသည် ၃၆၀ ဒီဂရီ အကာအကွယ် ပေးထားပြီး မည်သည့် ဟာကွက်မျှ မရှိခြင်းပင်။ ထို့အပြင် သူတို့သုံးဦး နေရာရွှေ့လိုက်သည့်အခါတွင်လည်း ထိုအလင်းလုံးက လိုက်ပါရွေ့လျားပေးသည်။

"ဟီးဟီး... ယွင်ရှန်း ဒါက ငါ့ရဲ့ တောက်ပသော ကောင်းကင်ဘုံအလင်းလုံးလေ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်မလား။ ဘယ်အခြေခံမှော်ပညာမှ ဒါကို မဖောက်နိုင်ဘူး"

ဂူဖုန်းက သူ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးတွင် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ယွင်ရှန်းက အံ့ဩတကြီး တောက်ခေါက်လိုက်မိသည်။ အလင်းဓာတ်မှော်ပညာရှင်ပီပီ သူတို့တွင် ထူးခြားသည့် အချက်ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

အမြဲအေးစက်နေသော ချီပင်လျှင် မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ မှော်လှံတံကို ထုတ်ကာ မြွေဟောက်ကဲ့သို့သော မှော်တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ မထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုတိုက်ကွက်သည်လည်း အကာအကွယ် အလင်းလုံးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဝိုး... ဒါက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

ယွင်ရှန်း တွေးလိုက်မိသည်။ သာမန် မြေဓာတ်မှော် ကာကွယ်မှုများထက်ပင် များစွာ ပိုမို ခိုင်ခံ့ပုံရသည်။

သို့သော် သူမ ချီးကျူးပြီး များမကြာမီမှာပင် ထိုအလင်းအကာအကွယ်မှာ စတင်မှိန်ဖျော့လာသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့်အတွင်းမှာပင် လုံးဝန်းသော အလင်းအကာအကွယ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"အဲ... တောက်ပသော ကောင်းကင်ဘုံအလင်းလုံးက အစွမ်းထက်တာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏလေးပဲ ခံတာ။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိမှော်စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် အများဆုံး သုံးမိနစ် ပဲ တောင့်ခံနိုင်တယ်"

ဂူဖုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"..."

ယွင်ရှန်းနှင့် ချီတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယွင်ရှန်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မိသွားသလို ချီမှာလည်း ချောင်းဟန့်ကာ မျက်နှာလွှဲသွားတော့သည်။

"ရပါတယ်။ ရွေ့လျားနေရင်းနဲ့ပါ အဖွဲ့လိုက် ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ မှော်ပညာက တော်တော်လေးကို ထူးခြားပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ မှော်ခရီးလမ်းကို ဒီပညာက အများကြီး ချောမွေ့သွားစေမှာပါ"

ယွင်ရှန်းက ဂူဖုန်းကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အချိန်တန်ရင် အားလုံးကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဂူဖုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောရင်း "ဒါနဲ့ ယွင်ရှန်း... နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဂူဖုန်းနှင့် ချီတို့ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အများသုံးစိုက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ လွန်လွန်းပြီ။ ဒါ ကျိန်းသေပေါက် တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ ဆရာမမေလီဆီ သွားကြရအောင်"

ဂူဖုန်းသည် တိုက်ခိုက်ရေးအသင်း၏ ယုတ်မာသော နည်းလမ်းများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ မှော်လှံတံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဆရာမမေလီကို အသိပေးရန် ပြင်တော့သည်။

အကယ်၍ ယွင်ရှန်းသာ ပါးနပ်မှုမရှိခဲ့လျှင် ယခုတစ်ကြိမ်၌ သူမသည် အကယ်ဒမီမှ ကျိန်းသေပေါက် နှင်ထုတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

"နောက်ကျသွားပြီ နင်က တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းကလူတွေကို အထင်သေးလွန်းနေတယ်"

ချီက နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ချက်ချင်း ဆေးကုသဆောင်ကို သွားကြစို့"

ယွင်ရှန်း၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ချီ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဆေးကုသဆောင်ရှိရာသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က...

မှော်တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းအတွင်း၌ သတင်းရရချင်းတွင် ချန်လျန်လျန် သည် အစည်းအဝေးခန်းမ၌ မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသည်။

"ချူစန်း အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားတာလား။ သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

သတင်းကြားကြားချင်း ပြေးလာသော ဆုန်းရှန်းရူသည် အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ဝင်လာသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းသည် အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးတွင် သတင်းပေးများ ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၅ မိနစ်ခန့်က အများသုံးစိုက်ခင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ ဆုန်းရှန်းရူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး ဖြစ်သည်။

ချန်လျန်လျန်က ချူစန်းကို အများသုံးစိုက်ခင်းထဲမှာ တစ္ဆေပျပိုတွေ လွှတ်ခိုင်းလိုက်တဲ့ကိစ္စကို ဆုန်းရှန်းရူလည်း သိထားပြီးသားပင်။

သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေးအသင်းက မှော်ဆေးရည်ဌာနကို ဖိနှိပ်ခြင်းသည် အကယ်ဒမီအတွင်း၌ နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေကျ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ချူစန်းသည် စိုက်ခင်းအတွင်း၌ သက်သေအထောက်အထားများ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ပို၍ ဆိုးရွားသည်မှာ သူသည် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ရုံသာမက တစ္ဆေဂျပိုးများနှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားစေခဲ့ခြင်းပင်။

လက်ရှိတွင် အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးက ချူစန်းသည် အများသုံးစိုက်ခင်းအတွင်း၌ မှောင်မိုက်

နတ်ဆိုးပိုးကောင်များကို လွှတ်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို သိရှိသွားကြခြင်းပင်။

"သူ အခု ဆေးကုသဆောင်မှာ ရှိတယ်။ အဲဒီကို ပို့လိုက်တဲ့ သင်တန်းသားတွေထဲမှာ ငါတို့လူတွေ ပါပါတယ်။ သူတို့ပြောတာကတော့ ချူစန်းက သတိမရသေးဘူးတဲ့။ ကုသမှုတွေ ပေးထားလို့ အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေမဲ့ ခြေထောက်အရိုးကတော့ ကျိုးသွားပြီ။ ပြီးတော့ တစ်

ကိုယ်လုံးမှာလည်း မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးပဲ"

ချန်လျန်လျန်က တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်စပ်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်

ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ သောက်သုံးနေခဲ့သည်။

ဆုန်းရှန်းရူမှာမူ စိတ်အေးနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချူစန်းသည် ဆုန်း

မိသားစု၏ အမျိုးအဆွေ တော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ချူစန်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောင်းသားမဟုတ်သလို ထူးချွန်သော မှော်ဆရာတစ်ဦးလည်း မဟုတ်သော်ငြားလည်း သူ၏ လေဓာတ်မှော်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အခြေခံအဆင့် ကျောင်းသားများထဲတွင် အလွန်အထင်ကြီးဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဆုန်းရှန်းရူက သူ့ကို နှစ်သက်သဖြင့် မှော်ဆေးရည်ဌာနကို နှိပ်ကွပ်ရန်အတွက် ချန်လျန်လျန်ထံ၌ လက်ပါးစေအဖြစ် အကြံပြု တင်ပြထားခဲ့ခြင်းပင်။

"အခုက ဒါတွေကို စဉ်းစားနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ မှောင်မိုက်နတ်ဆိုးပိုးတွေကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုတာက ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ။ အကယ်ဒမီကလည်း ဒီတစ္ဆေဂျပိုးတွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ စတင်စုံစမ်းနေပြီ။ အကယ်၍ ချူစန်း နိုးလာလို့ အကယ်ဒမီက စစ်မေးရင် သူ ငါတို့အကြောင်းတွေ အကုန်ပြောပြမိမှာပဲ။ အဲဒီကျရင် ငါတို့ပါ ပြဿနာတက်

ကုန်မယ်"

ဆုန်းရှန်းရူက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်လျန်လျန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူတို့ ဘာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဒါကို ကြားတော့ ဆုန်းရှန်းရူက သံသယဖြစ်သွားပြီး "လျန်လျန်... နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"သေတဲ့သူက စကားမပြောဘူးလေ။ နင် ဆေးကုသဆောင်ကို တစ်ခေါက်သွားလိုက်။ ပြီးတော့ စိုက်ခင်းထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ရှင်းဖို့ လူအချို့ကိုလည်း ရှာလိုက်ဦး"

ချန်လျန်လျန်က သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်မှာ ဘာမှမထူးခြားသလို အေးစက်နေခဲ့၏။

ဆုန်းရှန်းရူ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း များမကြာမီမှာပင် ချန်လျန်လျန်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့ အမျိုးလေ"

ဆုန်းရှန်းရူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

"နင် သေမလား သူ သေမလား... တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ရူရူ... သူက အမျိုးဝေးရုံပဲလေ။ နင်က တကယ်ပဲ သူနဲ့အတူ အသေခံချင်လို့လား"

ချန်လျန်လျန်၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး ဆုန်းရှန်းရူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ဆုန်းရှန်းရူက အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ယွင်ရှန်း... ဟင်း... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးက တကယ်ကို နက်ရှိုင်းသွားပြီ"

ချန်လျန်လျန်က စကားလုံးတိုင်းကို ပီပီသသ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။