ငါ GTR တစ်စီးဝယ်ချင်တယ်
Vol. 37 Ch. 438
ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ ကျန်းပေရန်က လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း မုယောင်နဲ့ ကပ်ရောဂါအတွက် နောက်ဆက်တွဲ စီမံချက်တွေ ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ လက်ရှိ အပြောင်းအလဲတွေ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေလေသည်။
ကျန်းပေရန်ရဲ့ ခွက် လွတ်သွားတာ မြင်တော့ မုယောင်က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချက်ချင်း ကောက်ယူပြီး လက်ဖက်ရည် ထပ်ငှဲ့ပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"ရှင် ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ အရာရှိတွေက... တကယ် အံ့သြစရာ ကောင်းတယ် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက ငါ စိတ်ကူးထားတဲ့ အရာရှိကြီးတွေနဲ့ ကွာခြားတယ် အရည်အချင်းရှိပြီး ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေး ပြုရုံတင် မကဘူး လက်ထဲမှာ အာဏာအကြီးကြီး ရှိနေတာတောင် ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဘယ်တော့မှ အုပ်စုမဖွဲ့ကြဘူး ငါ... ငါကိုယ်တော် ရှင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်လဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတယ်"
မုယောင်က အဲ့ဒီလို ကိုးရိုးကားရား လေသံနဲ့ ချီးကျူးစကား ပြောတာကို နားထောင်ပြီး။
သူ့ကို မြင်တဲ့အခါ ဘာလို့ ဒီလောက် "ဂရုစိုက်" နေရလဲဆိုတာ ကျန်းပေရန် နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားလေသည်။
သူမအတွက် သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာရှိအဖွဲ့ ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိလဲဆိုတာ သူမ နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပုံ ရလေသည်။
သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက "သန့်ရှင်းတဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး" လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ယွီချန်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ပေမယ့် မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထား ရှိသူတွေလို့ သေချာပေါက် ပြောလို့ ရလေသည်။
ခြစားတဲ့ အရာရှိ အနည်းငယ် ရောနှော ပါဝင်နေရင်တောင် သူတို့က သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြဿနာတွေ မဖန်တီးနိုင်တဲ့ သူမျိုးတွေ ဖြစ်လေသည်။
လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ ကျန်းပေရန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဒါဆို လက်ရှိ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ မင်း ပိုပြီး ကြိုးစားရလိမ့်မယ်"
"ငါကိုယ်တော် ကြိုးစားမယ်"
ပြောပြီးနောက် မုယောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ကျန်းပေရန်က ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။
"မင်းအပေါ် ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အထင်ကြီးမှု ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေ ယူလာခဲ့စမ်း သေချာ စုစည်းပြီး သိမ်းမထားဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"
"ရှင့်ကို ငါ ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး..."
မုယောင် ပြောပြီး နဂါးပလ္လင် စားပွဲအောက်က သေတ္တာတစ်လုံး ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းပေရန်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
"နေရာအနှံ့က အရာရှိတွေ ပေးပို့တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေထဲမှာ အသုံးမဝင်တဲ့ စကားလုံး မပါသလောက်ပဲ ဒါတွေကို အကောင်းဆုံးတွေထဲက အကောင်းဆုံးလို့ ပြောလို့ ရတယ်"
"အင်း"
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာလိပ်တစ်ခုကို ကျပန်း ကောက်ယူကာ ဖတ်လိုက်လေသည်။
ကျန်းပေရန် လေးလေးနက်နက် ဖတ်ရှုနေတာ မြင်တော့ မုယောင် အသံထွက်ပြီး မနှောင့်ယှက်ရဲပေ။
သူမက ဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်ပြီး စောင့်နေသည် ရံဖန်ရံခါ သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် ဖြည့်ပေးတာလောက်ပဲ လုပ်ပေးလေသည်။
...
"ဒေါက် ဒေါက်"
နွားနာရီ တတိယ လေးပုံတစ်ပုံ (မနက် ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ်ခန့်) အချိန်မှာ အရာရာ တိတ်ဆိတ်နေတုန်း ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင် အပြင်ဘက်ကနေ တံခါးခေါက်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ဒီအစေခံ သွားဖွင့်ပေးမယ်"
ကျန်းပေရန်ကို ယပ်ခတ်ပေးနေတဲ့ ခုံးချန်ချန် တံခါးဝဆီ အမြန် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။
"ကျွီ" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ စန္ဒကူး တံခါး ပွင့်သွားပြီး အပြင်မှာ ရပ်နေသူက မုန့်စီပေ့ကလွဲပြီး တခြားသူ မဟုတ်ပေ။
ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ စာဖတ်ရာမှာ အာရုံစိုက်နေတဲ့ ပညာရှင်ကြီးကို မြင်တော့ မုန့်စီပေ့ ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် စကားလုံးတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်လေသည်။
ဒါကို မြင်တော့ မုယောင်က မုန့်စီပေ့ဘေးနား ခြေဖျားထောက် လျှောက်သွားပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်မုန့် သခင်က အစီရင်ခံစာတွေ ဖတ်နေတယ် လိုအပ်တာ ရှိရင် အပြင်မှာ ပြောကြစို့"
ဒါကို ကြားပြီးနောက် မုန့်စီပေ့လည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"မလိုဘူး ကျွန်မ ဝင်ကြည့်ချင်ရုံပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်..."
စကားတစ်ဝက်မှာတင် ပညာရှင်ကြီးကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဆိုတာ မုန့်စီပေ့ ရုတ်တရက် မသိတော့ပေ။
"ပညာရှင်ကြီး" လို့ ခေါ်တာက သေချာပေါက် မမှန်သလို "အရှင်သခင်" ဆိုတာကလည်း မသင့်တော်ပေ။
နာမည် တပ်ခေါ်ဖို့ ကျတော့လည်း... သူမ မခေါ်ရဲပေ။
ဒါကြောင့် မုယောင် ခေါ်သလိုပဲ လိုက်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"သခင်က အစီရင်ခံစာတွေ ဖတ်နေမှတော့ ကျွန်မ ဘေးမှာပဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်နေလိုက်မယ်"
ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်လည်း သူ့ကို သခင်လို့ ခေါ်တာ ကြားတော့ မုယောင် နည်းနည်း မှင်သက်သွားလေသည်။
'ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်တောင်မှ သူ့ကို သခင်လို့ ခေါ်ရတယ် ဟုတ်လား သူ ဘာတွေများ... လုပ်ခဲ့လို့လဲ'
ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်ထဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မုန့်စီပေ့က ရှဲ့လင်းတန်းကို နှုတ်ဆက်တဲ့ အနေနဲ့ အရင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
ရှဲ့လင်းတန်းလည်း အမြန် ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။
သူမတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးကို မုယောင် မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန်နောက် အမြဲ လိုက်နေတဲ့ ဒီကောင်မလေး အကြောင်း သူမ ပိုသိချင်လာခဲ့လေသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ အမြင်မှာ ကျန်းပေရန်က အမြဲတမ်း တစ်သီးပုဂ္ဂလ နေတတ်သူလေ။
သူမအဖေက သူနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တုန်းကလည်း တာဝန် ပြီးမြောက်ဖို့ အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာတင် သူမကို ထားခဲ့တာ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပြခဲ့ဘူးလို့ ပြောလို့ ရလေသည်။
ဒါပေမဲ့ အခု...
'ဒီကောင်မလေးမှာ ဘာထူးခြားချက် ရှိလို့လဲ မသိဘူး...'
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လေထုထဲမှာ မုန့်စီပေ့က ဒီလောက် တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ပညာရှင်ကြီးကို ပထမဆုံး အကြိမ် လေ့လာကြည့်လိုက်လေသည်။
သူက အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ချင်းစီကို လေးလေးနက်နက် ဖတ်ရှုနေတာ သူမ တွေ့လိုက်ရပြီး တောင်ထွတ်ပြည်နယ်က စီရင်စုတွေမှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှု အမျိုးမျိုးကို ပြန်ပြောင်း တွေးမိလိုက်လေသည်။
'ပညာရှင်ကြီးက သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်...'
မုန့်စီပေ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည် ဦးဆုံး အလင်းတန်းတွေ ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်ထဲ ဖြာကျလာတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် သူ့လက်ထဲက အစီရင်ခံစာကို ပိတ်လိုက်ပြီး မုယောင်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"မင်းရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေက မဆိုးဘူး ငါ့ဘေးနားမှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက အလကား မဖြစ်ခဲ့ဘူးပဲ"
ဒီ ရုတ်တရက် ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ မုယောင် နည်းနည်း ပျာယာခတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"ဒါ... ဒါတွေ အားလုံးက ပြည်သူတွေ အတွက်ပါ မဟုတ်ရင် ရှင့်ဘေးနားမှာ နေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး မုယောင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။
"အဓိက စီရင်စုကြီးတွေမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာ ဖြေရှင်းပြီးပြီဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသတွေကို စတင် ချဲ့ထွင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စီးပွားရေးကို မင်း ကိုင်တွယ်ဖို့ လိုတယ် လယ်စိုက်တာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေရင် ပြည်သူအားလုံး ဝဝလင်လင် စားနိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး"
"ဟုတ်တယ် ဒါရဲ့ အရေးပါပုံကို ငါ နားလည်တယ်"
"မင်း သိတာ ကောင်းတယ် ပြီးတော့ တိုင်းပြည် အကျိုးပြုဖို့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အင်အားကို စည်းရုံးဖို့ စတင် ကြိုးစားလို့ ရပြီ တောင်တွေ ဖွင့်တာ ဆည်တွေ ဆောက်တာ တူးမြောင်းတွေ ဖောက်တာ အတွက် ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် အကောင်အထည် ဖော်လို့ ရပြီ"
မုယောင် အကြာကြီး မှင်သက်နေပြီးမှ မေးလိုက်လေသည်။
"သခင် ဘာကို... ဆိုလိုတာလဲ"
"ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက် တားဆီးမှု တစ်ခုခု ကြုံရရင် မင်းအဖေကို သွားရှာပြီး ဖြေရှင်းခိုင်း"
ဒါကို ကြားတော့ မုယောင် ပိုလို့တောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။
ကျန်းပေရန်ရဲ့ လေသံက ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ အာဏာပိုင်တဲ့သူက သူ ဖြစ်နေသလိုမျိုးပင်...
မုယောင် မှင်သက်နေတုန်း ကျန်းပေရန်က မုန့်စီပေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"မင်း ဒီမှာ နေပြီး သူမကို ခဏ ကူညီပေးလိုက် တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်ရေး အတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး အခြေအနေတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးထားရုံပဲ"
"ဟင်"
ခဏတာ မုယောင်နဲ့ မုန့်စီပေ့ နှစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားကြလေသည်။
အကြာကြီး မှင်သက်နေပြီးမှ မုန့်စီပေ့ စကားပြောလိုက်လေသည်။
"သခင် ဘာကို... ဆိုလိုတာလဲ"
မုန့်စီပေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။
"သူမနဲ့အတူ ရှန့်တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ရာမှာ ကူညီပေးပါလို့ ပြောတာ နားလည်ဖို့ အဲ့လောက် ခက်ခဲလို့လား"
"မခက်ခဲပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ လေးမျက်နှာဂိုဏ်း ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်..."
"သေးငယ်လွန်းတယ်"
"ဘာက သေးငယ်လွန်းတာလဲ"
မုန့်စီပေ့ ပညာရှင်ကြီးကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။
"မင်းရဲ့ အမြင်က သေးငယ်လွန်းတယ်"
"လေးမျက်နှာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို မင်း ပိုပြီး ဦးစားပေးသင့်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှန့်တိုင်းပြည် သန်မာမှသာ လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက အတူတူ ပိုသန်မာလာနိုင်မှာ မို့လို့ပဲ မင်းရဲ့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက မိုးထိအောင် မြင့်မားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆိုရင် ရှန့်တိုင်းပြည်က သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ မြေဆီလွှာပဲ မြေဆီလွှာက လုံလောက်အောင် မကောင်းမွန်ရင် သစ်ပင်က ဘယ်လို ဆက်လက် ကြီးထွားနိုင်မှာလဲ"
'ပညာရှင်ကြီးရဲ့ အမြင်က... တကယ် အမြဲတမ်း ထူးခြားတာပဲ'
ဒါပေမဲ့ လေးစားအားကျပြီးနောက် မုန့်စီပေ့ ဇဝေဇဝါနဲ့ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ"
မုယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။
"သူမ ဘေးနားမှာ နေလိုက်ပါ မင်းအတွက် အသုံးဝင်မယ့် နေရာ သဘာဝကျကျ ရှိလာလိမ့်မယ်"
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်လို ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်ကို ကျန်းပေရန် ဆုံးမနေတာ ကြည့်ပြီး ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ မုယောင် အံ့သြနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဒီမြင်ကွင်းက နန်းတော်ထဲမှာ သူလျှိုတစ်ယောက်ကို ကျန်းပေရန် အဆိပ်ကောင် ကျွေးလိုက်တုန်းက အဖြစ်အပျက်ကို မုယောင် ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားစေသည် အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း လျန်တိုင်းပြည်က သူလျှိုက သူ့အမိန့် အတိုင်း တစ်သဝေမတိမ်း လိုက်နာခဲ့ရလေသည်။
'ဖြစ်နိုင်တာက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလား'
ကျန်းပေရန်က အပေါ်ယံ ပြသထားတာထက် အများကြီး ပိုတဲ့ အင်အား ပိုင်ဆိုင်ထားမှန်း မုယောင် အမြဲ သိထားပေမယ့် သူ ဘယ်လောက် သန်မာလဲဆိုတာ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်ရဲ့ အပြုအမူ အရဆိုရင် သူက အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပုံ ရလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲ့ဒီတုန်းက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူက သူပဲဆိုတာ သူမ ပိုလို့တောင် သေချာသွားခဲ့လေသည်။
'ဒီတစ်ခါတော့ မှားစရာ မရှိတော့ဘူး'
ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လို့ တွေးမိပြီး ကျန်းပေရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ အဝတ်အစားတွေကို ဖြောင့်စင်းအောင် ပြုလုပ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ကောင်းပြီ ငါ သွားသင့်ပြီ"
အဲ့ဒီနောက် သူ မုန့်စီပေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို အရင် ပြန်ပြီး အခြေအနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့ အဲ့ဒီနောက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းဘာသာမင်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတယ်"
ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရှဲ့လင်းတန်းနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကျန်းပေရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်က အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည် ခုံးချန်ချန်က မုန့်စီပေ့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အချိန်ထိပင်။
"ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်... ဒီမှာ မနက်စာ သုံးဆောင်မလား ဟင်"
အဲ့ဒီအခါမှ မုန့်စီပေ့ သတိ ပြန်ဝင်လာလေသည်။
သူမ ခုံးချန်ချန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ငါ တကယ် နည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေတယ်"
"ကောင်းပြီ တော်ဝင် မီးဖိုချောင်ကို အခုချက်ချင်း သွားပြောလိုက်မယ်"
ပြောပြီးနောက် ခုံးချန်ချန် ဧကရာဇ် စာကြည့်ဆောင်ထဲကနေ ပြေးထွက်သွားလေသည်။
ခုံးချန်ချန် ပြေးထွက်သွားတာနဲ့ မုန့်စီပေ့နဲ့ မုယောင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြလေသည်။
"သခင်က ငါတို့ကို ဘာလုပ်စေချင်တယ်လို့ ထင်လဲ"
တစ်ဖက်လူမှာ မေးခွန်းတူတူ ရှိနေတာ ကြားတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ခဏ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြိုင်တူ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။
အတော်ကြာ ရယ်မောပြီးနောက် မုယောင် အရင် ပြောလိုက်လေသည်။
"ဒီလို လုပ်ကြမလား ဂိုဏ်းချုပ်မုန့် ရှင်က ရှန့်တိုင်းပြည်ရဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေ ကြားမှာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အရင် ပြောပြ... မဟုတ်ဘူး သခင့်အကြောင်း အရင် ပြောပြမလား"
မုန့်စီပေ့ ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"ကောင်းပြီ ဒါပေမဲ့ ရှင်က သခင်က အရင်တုန်းက ဘယ်လို လူမျိုးလဲဆိုတာ ပြန်ပြောပြရမယ်"
"ပြဿနာ မရှိဘူး"
...
သူတို့နှစ်ယောက် ကျန်းပေရန်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ပြောပြနေကြတုန်း ကျန်းပေရန်က သူ့ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်နဲ့ လျန်ပြည်နယ်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။
ဝင်ပေါက်မှာ စောင့်နေတဲ့ လီဖူချန်ကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် တိမ်တိုက်ကို ထိန်းကျောင်းပြီး ဝင်းထဲ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။
မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ဆင်းသက်လာတာ မြင်တော့ လီဖူချန် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးပြီး ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။
"အစ်ကိုကြီးဝမ်"
တိမ်တိုက်ပေါ်က ဆင်းပြီး ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
"မနေ့က ငါပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ် ဘယ်လိုလဲ"
အစ်ကိုကြီးဝမ်က သူ့ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးလိမ့်မယ်လို့ လီဖူချန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူ စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"ကျွန်... ကျွန်တော် ဖတ်လို့ မပြီးသေးဘူး အစ်ကိုကြီးဝမ် နောက်ထပ် ၂ ရက်လောက် အချိန်ပေးပါ မဟုတ်ဘူး... ၁ ရက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ"
"မင်း ပြီးပြီလားလို့ ငါ မေးတာ မဟုတ်ဘူး အခုထိ ဘယ်လို ခံစားရလဲလို့ မေးနေတာ လက်နက် သန့်စင်ခြင်းက သင်ယူရ ခက်ခဲလား"
ဒီမေးခွန်းက လီဖူချန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်သွားစေလေသည်။
လွယ်ကူတယ်လို့ ပြောရင်... အစ်ကိုကြီးဝမ်ရဲ့ နောက်မေးခွန်းကို သူ မဖြေနိုင်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ။ ခက်ခဲတယ်လို့ ပြောရင်... အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိမှာ စိုးရိမ်ရလေသည်။
ဒါကြောင့် အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လီဖူချန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"ဖူချန်က အရည်အချင်း မရှိ ဉာဏ်ထိုင်းပေမယ့် ကောင်းကောင်း သင်ယူနိုင်အောင် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"
လီဖူချန်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတော့ မေးနေလို့ ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်မှန်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။
နောက်ပိုင်း လက်တွေ့ ရလဒ်တွေကို စောင့်ကြည့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
"ကောင်းပြီ လက်နက် သန့်စင်ခြင်း လမ်းစဉ်က ရှုပ်ထွေးပြီး နက်ရှိုင်းတယ် အစီအရင်တွေထက် မလွယ်ကူဘူး မင်း အလေးအနက်ထား လေ့လာရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီးဝမ်ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို နာယူပါ့မယ်"
လီဖူချန် လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။
"တက်ခဲ့ မင်းဆရာဆီ သွားကြစို့"
"ဟုတ်ကဲ့"
လီဖူချန် တိမ်တိုက်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် ထိန်းကျောင်းပြီး ထန်တိုင်းပြည်ဘက် ပျံသန်းသွားလိုက်လေသည်။
ကျန်းပေရန်က ထန်တိုင်းပြည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးပေမယ့် အမြဲတမ်း ဖြတ်သွားရုံ သက်သက်ပင်။
ရွေးချယ်စရာ လမ်း မရှိတော့မှသာ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာ တစ်ခုခု ရှာပြီး ဆင်းအိပ်လေ့ ရှိလေသည်။
ဒါကြောင့် အားလုံး ခြုံငုံကြည့်ရင် ထန်တိုင်းပြည် အကြောင်း ဘာမှ မသိပေ အာဏာ ခွဲဝေမှုပဲ ဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံတော် စနစ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
ရွေးချယ်စရာတွေ ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ နေရာဆိုတာပဲ သူ သိသည် ဆိုလိုတာက အလားအလာရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပင်။
ထန်တိုင်းပြည်ထဲ မဝင်ခင် ကျန်းပေရန် လီဖူချန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
"ဝင်ပြီးတာနဲ့ လမ်းညွှန်ပေး"
"ဟုတ်ကဲ့"
လီဖူချန် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
"လမ်းကြောင်းပြ" စီစဉ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ကို ထန်တိုင်းပြည် နယ်မြေထဲ မောင်းနှင် ဝင်ရောက်လိုက်လေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့် ပါလာတာမို့ ထန်တိုင်းပြည်အတွင်း လုံခြုံရေးက အများကြီး ပိုစိတ်ချရမယ်လို့ သူ တွေးလိုက်မိလေသည် ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ရွေးချယ်စရာတွေ ပေါ်လာလေသည်။
[ရွေးချယ်မှု ၁ - အရှေ့ဘက် ပျံသန်းပါ။
ဆုလက်ဆောင် - ကောင်းကင်ဝင်ရိုး နက်ရှိုင်းသော ကျမ်းစာ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]
[ရွေးချယ်မှု ၂ - တောင်ဘက် ပျံသန်းပါ။
ဆုလက်ဆောင် - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အမွေးအတောင် နတ်ဆိုး ကျမ်းလိပ် (နက်နဲသောအဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]
[ရွေးချယ်မှု ၃ - အနောက်မြောက်ဘက် ပျံသန်းပါ။
ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အသွေးအမှတ် +၁]
'တောက်...
ငါ ပါးစပ် မဖွင့်လိုက်သင့်ဘူး'
စိတ်ထဲကနေ ညည်းညူပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရွေးချယ်မှု ၃ ကို ရွေးလိုက်ပြီး အနောက်မြောက်ဘက် လှည့်ပျံလိုက်လေသည်။
"အစ်ကိုကြီး လမ်းကြောင်း ပြောင်းစရာ မလိုဘူး ခုနက..."
"ကိစ္စမရှိဘူး ငါ မေးတဲ့ အခါမှသာ လမ်းညွှန်ပေး"
အစ်ကိုကြီးဝမ် ဘာလို့ လမ်းလွှဲသွားချင်လဲဆိုတာ နားမလည်ပေမယ့် လီဖူချန်ရဲ့ ဘဝ ဆောင်ပုဒ်က "အစ်ကိုကြီးဝမ် ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး" လို့ ပြောင်းလဲထားတာ ကြာပြီမို့ အစ်ကိုကြီးဝမ်နောက် လိုက်ရုံပင်။
[မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ။
ဆုလက်ဆောင် - ခွန်အား +၁]
စနစ် ရွေးချယ်မှု အသိပေးချက် မြင်ရတော့ ယခင် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ကျန်းပေရန် သိလိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ စတင် စဉ်းစားလာလေသည် တခြား "သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်း" တစ်ခု ရှာဖွေဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
တိမ်လိပ်ပြွန်က အဝါရောင်အဆင့် မှော်ရတနာတစ်ခုအနေနဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ တော်တော် ထိရောက်မှု ရှိခဲ့ပေမယ့် ပိုသန်မာတဲ့ ထန်တိုင်းပြည်မှာတော့ မလုံလောက်တော့ပေ။
အဝါရောင်အဆင့် မှော်ရတနာရဲ့ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းက သူ့ကို ပိုလုံခြုံအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူ့ကို ပိုသိသာ ထင်ရှားစေလေသည်။
ကောင်းကင်ပေါ် ပျံသန်းနေတုန်း ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုး ကြုံတွေ့နိုင်မှာလဲ။
"တိမ်တိုက်ချင်း တိုက်မိခြင်း" ထက် ဘာမှ မပိုပေ။
ကောင်းကင်တာအိုက သူ့အပေါ် ဘယ်တုန်းက မျှတဖူးလို့လဲ။ အနက်ရောင်ဘိုးဘေး (သို့) အနက်ရောင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးပါးနဲ့ တိမ်တိုက်ချင်း တိုက်မိအောင် စီစဉ်တာက သူတို့အတွက် အလွယ်လေး ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် စနစ် အချက်ပြစာသား ပေါ်လာတိုင်း "တိမ်တိုက် ကပ်ဘေး" တစ်ခုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိလေသည်။
ဒီအခြေအနေအောက်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာသင့် မရှာသင့် ကျန်းပေရန် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့လေသည်။
ပျံသန်းသော စံအိမ်လိုမျိုးတော့ ရှာမတွေ့နိုင်ပေမယ့် နက်နဲသောအဆင့် ပျံသန်းရေး မှော်ရတနာတစ်ခုလောက်ဆိုရင် အဆင်ပြေနိုင်လေသည်။
သို့သော် "သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်း" က လောလောဆယ် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ချက် မဟုတ်တာကြောင့် ကျန်းပေရန် သူ့အစီအစဉ်ထဲ မထည့်ခဲ့ပေ။
ဒါ့အပြင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် စီးနင်းရင်း ရွေးချယ်စရာတွေ ပေါ်လာအောင် လုပ်တာက အမှတ်တွေ ရယူတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့် သူ သည်းခံနေခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။
ဒါပေမဲ့ အရေးကြီး ကိစ္စ လုပ်စရာ ရှိတဲ့ အခါ ရွေးချယ်စရာတွေက လမ်းကြောင်း ခဏခဏ ပြောင်းခိုင်းနေတာ တော်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလေသည်။
ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို အစီအစဉ်ထဲ ထည့်ပြီး ဖြေရှင်းဖို့ အားထုတ်မှု တချို့ လုပ်ဆောင်ဖို့ ကျန်းပေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
နောက်ထပ် ဘယ်ဘက် ပျံသန်းရမလဲ လီဖူချန်ကို မေးဖို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တုန်း နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လမ်းကြောင်း ပြောင်းဖို့ သတိပေးနေသည်။
'သောက်ကျိုးနည်း...'
ရွေးချယ်မှု ၃ ကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အရှေ့ဘက် လှည့်ပျံလိုက်လေသည်။
'ကောင်းပြီ နောက်တစ်ခါ ထုံတိုင်းပြည်ကို ပြန်ရောက်ရင် မောင်းဖို့ တိမ်တိုက် GTR တစ်စီး သေချာပေါက် ဝယ်မယ်'
ကံကောင်းတာက ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နေရာက သိပ်အလှမ်းမဝေးပေ။
စတုတ္ထမြောက် ရွေးချယ်မှု ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ဂိုဏ်း တည်ရှိရာ ပန်းနက်တောင်ခြေကို ကျန်းပေရန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
မဟုတ်ရင် ရွေးချယ်စရာ ၄ ကြိမ်ထက် ပိုပေါ်လာခဲ့ရင် အနက်ရောင်ဧကရာဇ်တစ်ပါးကိုတောင် မထီမဲ့မြင် ပြုရမယ်ဆိုရင်တောင် လုပ်မယ်လို့ ကျန်းပေရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်လေသည်။
တိမ်တိုက်ပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လီဖူချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
"မင်း လမ်းပြ"
"ဟုတ်ကဲ့"
သဘောတူပြီးနောက် လီဖူချန် ရှေ့က လမ်းလျှောက်ကာ ကျန်းပေရန်နဲ့ ရှဲ့လင်းတန်းကို တောင်တံခါးဝဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
ထန်တိုင်းပြည်ရဲ့ နံပါတ် ၁ ဂိုဏ်း အနေနဲ့ ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်းရဲ့ တံခါးဝက တော်တော် ခမ်းနားထည်ဝါလေသည်။
ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားတဲ့ တိုင်လုံးကြီး ၁၄ တိုင် တံခါးဝ နောက်မှာ ရပ်တည်နေလေသည်။
ဒီတိုင်လုံးတွေက အဆင့်မြင့် လက်နက် သန့်စင်သူတွေရဲ့ လက်ရာမွန်တွေ ဖြစ်လေသည်။
တောင်တံခါးဝကို တစ်ယောက်ယောက်က အတင်း ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားရင် ဒီတိုင်လုံး ၁၄ တိုင်က ကျူးကျော်သူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မှာ ဖြစ်လေသည်။
ပုံမှန်ဆိုရင် ကျန်းပေရန်က ဒါတွေကို ခေါ်လေ့ ရှိလေသည်။
အဆင့်မြင့် ကာကွယ်ရေး မျှော်စင်တွေ