ငါ့ဓားကို မေးကြည့်လိုက်

ထန်ထျန်းက သမ်းဝေလျက် လီဟုန်တို့အဖွဲ့နှင့်အတူ ပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် လူပေါင်းထောင်ချီ၏ အကြည့်များက သူ့ထံ စုပြုံကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဪ... ဒါက ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတဲ့ ခံစားချက်ကိုး"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

သူဖြတ်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လူတိုင်းက စူးစမ်းသောအကြည့်၊ မထေမဲ့မြင်ပြုသောအကြည့်၊ သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်လိုသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အမြင့်တစ်နေရာမှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျောက်စိမ်းလေး "

"ဒီဘက်လာခဲ့"

ထိုသူမှာ ချီယွမ် ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းတွင် အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူ့တွင် သီးသန့်နေရာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ ကျယ်ဝန်းသော စင်မြင့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှကြည့်လျှင် ကွင်းတစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည်။

ထန်ထျန်းက လီဟုန်တို့အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

အပေါ်ရောက်သွားသောအခါမှ ထူးဆန်းသောအကြည့်များ ကင်းဝေးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲချုပ် လီထျန်းဟွာ၊ အခြားပင်မတောင်ထိပ်များမှ တောင်ထိပ်သခင် များဖြစ်ကြသော ထန်ယွင်ရှန်း တို့အဖွဲ့၊ ဂိုဏ်းချုပ်လေး ယွင်ခုံး နှင့် အခြားစိမ်းသက်သော အကြီးအကဲများလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

၎င်းအပြင် လုချန်းကျီ တို့ အဖွဲ့လည်း ရှိနေသည်။

ထန်ထျန်းက ရင်းနှီးသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချီယွမ်နှင့် ဘေးချင်းယှဉ် ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ လူတွေက သူတို့ လား"

ချီယွမ်က လီဟုန်တို့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချီယွမ်က သူတို့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ပြီးနောက် "အရည်အချင်းတွေကတော့ မညီမျှဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါ့လက်ထဲရောက်ရင်တော့ ဘယ်တပည့်မဆို အသုံးမကျတဲ့ စစ်သားဖြစ်မလာစေရဘူး"

ထန်ထျန်းက ပြုံး ကာ "ဒါဆိုရင် တောင်ထိပ်သခင် ချီယွမ်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

စကားပြောနေစဉ် လီဟုန်တို့ လေးဦးကလည်း ချီယွမ်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကြသည်။ ဤပြောင်လက်နေသော ကတုံး၊ တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူကြမ်းကြီးမှာ သူတို့၏ "ဆရာ" ဖြစ်လာမည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လီဟုန်မှာ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ရသည်။

ရှေ့လျှောက်ရမည့် နေ့ရက်များက သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြမ်းတမ်းပေလိမ့်မည်...။

"ကျောက်စိမ်းလေး ( ဂျင်လေး) ... လူတွေက မင်းအကြောင်း တော်တော်ပြောနေကြတာ။

ဖိအားရှိလား"

ချီယွမ်က မေးသည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "ရပါတယ်၊

အဆင်ပြေပါတယ်။ အရင်က ပြိုင်ပွဲဝင်တွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီးပါပြီ၊ ဂိုဏ်းထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးပါပဲ။

အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ"

ချီယွမ်က ထန်ထျန်းကို စွေကြည့်ကာ "မင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား

မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ငါမသိဘူး ထင်နေလား ဒီကလေးတွေက မင်းသွားကြားထိုးဖို့တောင် မလောက်ဘူး။

ဒါပေမဲ့လည်း ကောင်းပါတယ်၊ ဒီကလေးတွေက ပါရမီလေး နည်းနည်းရှိတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှန်း မသိတော့အောင် ဘဝင်မြင့်နေကြတာ။

ဟို... မူချန်းချန့် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးဆိုရင်လည်း မိန်းကလေး ဖြစ်နေလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် ရိုက်တာ အကြိမ်ရှစ်ရာမကတော့ဘူး။

အကယ်၍ မင်း သူနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် ညှာမနေနဲ့၊ ကောင်းကောင်းလေး ဆုံးမပေးလိုက်၊ ငါ့ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ပေါ့"

ထန်ထျန်း တိတ်တဆိတ် ရယ်မိသည်။ မူချန်းချန့်ဆိုသည်မှာ ဆဋ္ဌမ တောင်ထိပ်မှ ပါရမီရှင်ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်မလေးမှာ ချီယွမ်ကို တော်တော်လေး ခေါင်းခဲစေခဲ့ပုံရသည်။

"နောက်တစ်ခု..."

ချီယွမ်က အကြီးအကဲချုပ်ကို ခိုးကြည့်ကာ ထန်ထျန်းနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စတွေ ဒီလောက် ဟိုးဟိုးကျော်ကုန်တာ အဲဒီအဖိုးကြီး (မဟာအကြီးအကဲ) နောက်ကွယ်က မြှောက်ပင့်ပေးနေလို့ပဲ။

သူက အကြီးအကဲ အားလုံးနီးပါးကို ဆဲဆိုထားတာ၊ အခု ဂိုဏ်းအဆင့်မြင့်ပိုင်း တော်တော်များများက မင်း အရှက်ကွဲမှာကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ။

အဲဒီလူကြီးက တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာ၊ နောက်ဆို သူ့ကို သတိထား"

ထန်ထျန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရသည်။

အကွာအဝေးက ဒီလောက်နီးတာ၊ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို မင်းပြောတာကို မကြားဘဲ နေပါ့မလား

မင်းက သူ့ကို မကြောက်ပေမယ့် ငါကတော့ သူ့ ကွယ်ရာ မှာ အတင်းမပြောရဲဘူးလေ

"ဒီကိစ္စက...မဟာ အကြီးအကဲက ကျွန်တော်နဲ့ ကြိုတင် ညှိနှိုင်းထားတာပါ။

စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းကသာ ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။

နေမင်းကြီး လုံးဝ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ရွေးချယ်ပွဲ တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။ အကြီးအကဲချုပ်က အဖွင့်အမှာစကား ပြောကြားပြီး၊ ယွင်ခုံးက စည်းမျဉ်းများကို ရှင်းပြသည်။

ထို့နောက် လွတ်လပ်စွာ စိန်ခေါ်ခြင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မည်သူက ပထမဆုံး ထွက်လာမည်ကို အားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ပထမဆုံး စိန်ခေါ်ပွဲကို အလယ်ဗဟို စင်မြင့်ပေါ်တွင်သာ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး အာရုံစိုက်မှု အများဆုံး ရရှိသောကြောင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်မရှိလျှင် မည်သူမှ မတက်ရဲကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီးလား"

ချီယွမ်က အံ့သြသွားသည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးကာ "မြန်မြန်တိုက်၊ မြန်မြန်အနားယူတာပေါ့" ဟု

ဆိုကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက် ပျံဆင်းကာ အလယ်ဗဟို စင်မြင့်ထက်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်။

"ချီး သူ တကယ်ပဲ ပထမဆုံး တက်လာရဲတာလား"

"မိုက်တယ်ဟေ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ ပထမဆုံး မတက်ရဲဘူး"

လူအများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ထန်ထျန်းကမူ အေးဆေးပင်။

သူက သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ မှီထိုင်ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ စင်မြင့်အလယ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေသည်။

"ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လာချင်ရင် လာခဲ့

ဒီနေ့ ငါ ဒီကိုလာတာ တခြား မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာ လာပေးတာ"

ထန်ထျန်း၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြိုင်ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါကတော့ အရမ်းမောက်မာ လွန်းသွားပြီ"

"ကြည့်စမ်း၊ အကြီးအကဲတွေ အားလုံး ရှေ့မှာတောင် ဒီလောက် အေးဆေးနေတာ၊ ငါဆိုရင် ခြေထောက်တောင် တုန်နေမှာ"

ထန်ထျန်း၏ အပြုအမူက လူအများကို မှင်တက်သွားစေသည်။

သို့သော် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့် သန့်စင် သောတပည့် များမှာမူ မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။

"ငါလာမယ်"

နောက်ဆုံးတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော ရွှေအူတိုင် အလယ်အလတ်အဆင့် လူသန်ကြီးတစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ စင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

သူက တံခါးမ လောက်ကြီးသော ဓားကြီး တစ်လက်ကို ထမ်းထားပြီး ထန်ထျန်းကို လူသတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"မောက်မာလှချည်လား

ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်လေး တစ်ယောက်က ငါ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်တာလား

အဲဒါဆို အရင်ဆုံး ငါ့ရဲ့ တောင်ဖြိုဓား ကို မေးကြည့်လိုက်"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လူသန်ကြီးက ဓားကြီးကို စင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းကမူ အေးအေးဆေးဆေးပင်။

"ဪ...

အဲဒါဆိုလည်း မေးကြည့်တာပေါ့။

ဟေ့... တောင်ဖြိုဓား၊ မင်းရော သဘောတူရဲ့လား"

အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

မေးဆိုလို့ တကယ်ကြီး မေးနေတာလား

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လူသန်ကြီး၏ လက်ထဲမှ ဓားကြီးက ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါလာပြီး ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားသည်။ လူသန်ကြီးက အားကုန်သုံး၍ ပြန်ဆွဲသော်လည်း မရပေ။ ဓားပြားကြီးက လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ လူသန်ကြီး၏ တင်ပါးကို အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဗုန်း"

လူသန်ကြီးမှာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဓားကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် မြောက်တက်လာပြီး သူ၏ ကျောပြင်ကို ရိုက်ချပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားကြီးက လူသန်ကြီး၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကြည့်နေသော တပည့်များမှာ သရဲမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ထန်ထျန်းကမူ ထိုင်ခုံတွင် အေးဆေးထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေဆဲပင်။

"ကြည့်ရတာ... မင်းရဲ့ဓားကတော့ သဘောတူသွားပြီ ထင်တယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။