လန်ဆလော့၏ အကြံပြုချက်

ရွှေရောင် ဆံပင် ဂျော့ခ်ျမှာ သူ ဤမျှ အာရုံစိုက်၍ စောင့်ရှောက်မှု ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့် ထားပေ။

သူနှင့် မရင်းနှီးသော ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများမှာ အစားအစာ အမျိုးမျိုး ပေးအပ်ရန် သူ့အခန်းသို့ နေ့တိုင်း ရောက်လာတတ်၏။ အချို့က နှစ်ရှည်လများ ကွဲကွာနေကြရသော သူငယ်ချင်းများ ကဲ့သို့ သူနှင့် ဘဝနှင့် ရည်မှန်းချက်များ အကြောင်း ဆွေးနွေးကြ၏။ ဂျော့ခ်ျ နိုးလာသည့် အခါတိုင်း ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများမှာ သူ့ကို ဝန်းရံ ထားတတ်ကြသည်။

ဂျော့ခ်ျမှာ သူရဲကောင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံ ခံနေရသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူက ထာဝရတိုင်းပြည်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခမှ ရှင်သန်လွတ်မြောက် နိုင်ခဲ့သည်။ သူပင်လျှင် မိမိကိုယ်ကို သူရဲကောင်း တစ်ဦး အဖြစ် ယူဆထားသည်။

ဂျော့ခ်ျမှာ ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများ သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံသည့်အခါ ဘဝရည်မှန်းချက် အသစ် တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည် ဟုပင် ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပြဿနာကြီး တစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။ သူ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မာနာစွမ်းအင်ကို လုံးဝ မခံစားနိုင်တော့ပေ။

အလွန် ထိရောက်သော မှော်ကျောက်တုံး ထုတ်ယူရေး စက်ကြောင့် ဂျော့ခ်ျခန္ဓာကိုယ်ရှိ မာနာစွမ်းအင်မှာ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ မာနာစွမ်းအင်မှာ ရှားလော့ခ်၏ အိတ်ကပ်အတွင်းမှ မှော်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဂျော့ခ်ျမှာ ဒေါသထွက် နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့ပါက သူ လူသားတိုင်းပြည်များကို ကာကွယ်ရန် ဆိုးယုတ်သော မြေအောက်လောက သတ္တဝါများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ပေမည်။

သူက ထိုအတွေးကို ခေါင်းထဲ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။ ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများ နေ့တိုင်း အလည်အပတ် လာနေစဉ်မှာပင် သူက ဇွဲမလျှော့လိုက်ပေ။ သူက မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ ထုတ်မပြပေ။

ဂျော့ခ်ျမှာ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူ့ အင်အားကို ပြန်ရှာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ ညည်းတွား တိုင်ကြားခြင်းက သူ့အခြေအနေကို မပြောင်းလဲ ပေးနိုင်ပေ။ ဒုက္ခများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နောက်တွင် သူ့စိတ်က တခြား မည်သူ့ထက်မဆို ပိုအားကောင်း နေလေပြီ။

အခက်အခဲက လူတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သံမဏိကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သော စစ်သည်တော်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲ ပေးနိုင်ပေသည်သာ။

နတ်ဘုရား တိုင်းပြည်မှ စစ်သည်တော် အများစုမှာ အခက်အခဲများကြောင့် စိတ်ဓာတ် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဂျော့ခ်ျ၏ အားကောင်းသော စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကသာ မပျက်မစီး ကျန်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင်တော့ ၎င်းမှာ သံမဏိကဲ့သို့ ပိုမာကျော သွားခဲ့သည်။

မြေအောက်လောကမှ ထွက်ခွာ လာနိုင်ပြီးနောက် ဂျော့ခ်ျမှာ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းကို မရပ်တန့်လိုက်ပေ။ မနက်တိုင်း သူက ဓားရှည်ဖြင့် လေ့ကျင့်ရန် အခန်းအပြင်ဘက် ထွက်လာတတ်သည်။

ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများ၏ စူးစူးစမ်းစမ်း အကြည့်များအောက်တွင် သူက စလေ့ကျင့်သည်။

သူက ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် အကျွမ်းတဝင် မရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ စကားပြောဆိုမှုများပင်။

"မြန်မြန် လာကြ။ ရွှေရောင် ဆံပင် ဂျော့ခ်ျက ဓားနဲ့ ထပ်လေ့ကျင့်နေပြီ။ မှတ်တမ်း တင်ထားလိုက်ပါဦး။ ဘယ်သူ အတပ်ပြောနိုင်မလဲ။ ဒါက လျှို့ဝှက် ဓားသိုင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။"

"သူက လျှို့ဝှက် ဓားသိုင်းကို ဘယ်က ရလာတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ငါကျ အဲ့ဒါကို သတိမထားမိတာလဲ။"

"အစည်းအရုံးက အကျိုးကျေးဇူးများများနဲ့ လူစုဆောင်းနေတယ်။ အမြန် မှတ်ပုံတင်ကြ။"

"ငါ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင် နယ်မြေကို စိန်ခေါ်ဖို့ တိုက်ခိုက်ရေး သမားတွေ စုဆောင်း နေတယ်။ အိုဂါခံတပ်ကို သိမ်းပိုက် နိုင်ခဲ့တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး သမားတွေကို ဦးစားပေးမယ်။ လက်နက်အဆင့် မြင့်တဲ့ အဝေးပစ် လေးသမားတွေ ရှာနေတယ်။"

ဂျော့ခ်ျမှာ သူတို့ ဘာပြောနေကြသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူက ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများကို ယုတ္တိဗေဒကျကျ နားလည်နိုင်ခြင်း မရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူက ဆိုးယုတ်သော မြေအောက်လောက သတ္တဝါများနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ယင်းတို့ကို ခုခံတိုက်ခိုက် နေခဲ့သော ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများအပေါ် လေးစားစိတ် များစွာ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ထာဝရတိုင်းပြည်မှ သတ္တဝါများ၏ အရှင် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပါက ၎င်းမှာ သေခြင်းထက် ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာပင်။ ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြုံးနေနိုင်ခြင်းက တကယ် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှ၏။

ဂျော့ခ်ျမှာ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့မှ သာမန် လူများ၊ စစ်သည်တော်များနှင့်သာ ဆုံဖူးသည်။ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား အပါအဝင် ဗစ်တိုးရီးယားမြို့၏ မည်သည့် ခေါင်းဆောင်နှင့်မျှ မတွေ့ဖူးပေ။

ဂျော့ခ်ျက ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား သူ့ကို အိမ်အကျယ်ချုပ် ချထားသည်ဟု အတွေး ဝင်လာချိန်တွင် ဆာလန်ဆလော့က ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများကို တွန်းဖယ်ကာ အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရွှေရောင် ဆံပင် ဂျော့ခ်ျ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင် လန်ဆလော့မှာ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား၏ အမိန့်ကို ပေးအပ်ရန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

...

"ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက ငါ့ကို သူမနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ နယ်မြေကို ဗစ်တိုးရီးယားမြို့နဲ့ ပေါင်းစည်း စေချင်တာလား။"

ဂျော့ခ်ျက လန်ဆလော့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လန်ဆလော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နည်းနည်း ပြင်ပေးမယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ နယ်မြေကို ဗစ်တိုးရီးယားမြို့နဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ နယ်မြေကို ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားဆီ ခြွင်းချက်မဲ့ ဆက်သလိုက်တာပဲ။ မင်း ဗစ်တိုးရီးယားမြို့ရဲ့ နေထိုင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါက သူကောင်းမျိုးတွေ အတွက် အခွင့်အရေးပဲ။ တခြား နတ်ဘုရား တိုင်းပြည်က စစ်သည်တော်တွေမှာ အဲ့လို အခွင့်အရေးမျိုး မရှိဘူး။ သူတို့ကိုတော့ သိပ်မကြာမီ နေရပ် ပြန်ပို့လိမ့်မယ်။"

ဂျော့ခ်ျက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ "နေရပ်ပြန်ပို့မှာလား။ မင်း ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက စစ်သည်တော်တွေကို နတ်ဘုရား တိုင်းပြည်ကို ပြန်ပို့မယ်လို့ ပြောနေတာလား။ ငါတို့က ဗစ်တိုးရီးယားမြို့ရဲ့ အကျဉ်းသားတွေဆို။ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက ငါတို့ကို အသုံးချမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဂျော့ခ်ျမှာ ထိုသို့ မေးမြန်းရန် မသင့်တော်ကြောင်း သိသည်။ သို့သော် သူတွင် မေးခွန်း များစွာ ရှိနေပြီး ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယား၏ အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကျဉ်းသား ထောင်ပေါင်း များစွာက နတ်ဘုရား တိုင်းပြည် အတွက် အရေးပါသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက ရွေးနှုတ်ကြေး တောင်းဆိုလျှင်ပင် နတ်ဘုရား တိုင်းပြည်မှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပေးချေ ပေလိမ့်မည်။

မည်သူမျှ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သည်တော် ထောင်ပေါင်း များစွာကို မဆုံးရှုံးလိုပေ။

သို့သော် ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားမှာတော့ ထိုသို့ မထင်ပေ။ သူမက ရွှေရောင် ဆံပင် ဂျော့ခ်ျမှ လွဲ၍ အကျဉ်းသား အားလုံးကို ပြန်လွှတ်ပေးရန် ချီတုံချတုံ မဖြစ်နေပေ။ သူမက ဂျော့ခ်ျအား နယ်မြေစွန့်ဖို့ ဆွဲဆောင်ရန် လန်ဆလော့ကို လွှတ်ခဲ့သည်။ ဘုရင်မ ဗစ်တိုးရီးယားက စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သည်တော်များထက် မြေနေရာကို ပိုနှစ်သက်သည်။

"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့မှာ ငွေ ဒါမှမဟုတ် လူ မရှားဘူး။" လန်ဆလော့က ပခုံးများ တွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် လူများစွာ ရှိနေသည်။ ဂျော့ခ်ျမှာ ဗစ်တိုးရီးယားမြို့တွင် ငွေလည်း မရှားပါးဟု ခံစားရသည်။ အကြောင်းမှာ ဗစ်တိုးရီးယား မြို့သားများမှာ ဆင်းရဲပုံ မပေါ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူတို့က အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြပြီး တိုက်ပွဲများ တိုက်ခိုက်သည့်အခါ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှား နေကြသည်။ သူက ဗစ်တိုးရီးယားမြို့သား တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ငွေလိုသဖြင့် အခြားသူထံ လက်အောက်ခံသွားသည် ဟူ၍ မကြားဖူးပေ။

ရွှေရောင် ဆံပင် ဂျော့ခ်ျမှာ အတွေးနက် နေခဲ့သည်။ သူက လန်ဆလော့၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ငြင်းပယ် လိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သူ၏ အခြေအနေကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေရသည်။