အခန်း (၃၆၇-၃၆၉)

အခန်း (၃၆၇) အသက်ရှည်ဆေးနှင့် နတ်ဆိုး၏ကံကြမ္မာ။ ပြင်းထန်သောကျူးကျော်မှု။ (၃)

သို့သော် စူးချန်ခုန်းကတော့ ဒါကို ခရီးစဉ်တစ်ခု သဘောထားခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့အနီးရှိ မြို့ကြီးမြို့ငယ်များစွာသို့ တိဟန်နှင့်အတူ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး လည်ပတ်ကြည့်ရှုခြင်းနှင့် အပန်းဖြေခြင်းဟု ယူဆခဲ့သည်။

သုံးရက်ဆက်တိုက်ကြာခဲ့ပြီး တတိယမြောက်နေ့ မနက်အထိ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါ။

“မနေ့ညနေခင်းက ပေါယင်ကောင်တီမြို့တံခါးဝမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သားတွေနဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ၁၅ မိနစ်အတွင်း သေဆုံးသူနဲ့ ဒဏ်ရာရရှိသူ လေးရာကျော် ရှိခဲ့တယ်။ မြို့တွင်းမှ တပ်ကူများ ရောက်လာချိန်တွင် ထိုသိုင်းပညာရှင်များ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက အထင်ကြီးလောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာစွမ်းရည်တွေနဲ့ တကယ့်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားသွားကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းမမိနိုင်ခဲ့ပါဘူး။”

မနက်ခင်းမှာ တိဟန်က သူလက်ခံရရှိခဲ့တဲ့သတင်းကို စူးချန်ခုန်းကို လေးနက်တဲ့မျက်နှာထားနဲ့ သတင်းပို့လိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်အဖွဲ့ဟာ တကယ်ကို လှုပ်ရှားလာခဲ့လေပြီ။

ချီသွေးနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ လူတစ်ရာကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပါသည်။ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ထိုအဖွဲ့ဟာ ကြောက်စရာကောင်းပါသည်။ သူတို့ကို မဝိုင်းထားသရွေ့ သူတို့တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါသည်။

ထိုအဖွဲ့ရဲ့ တာဝန်က တာဖုန်းပြည်နယ်မြို့အနီးမှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေ ဖန်တီးဖို့ ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေဖို့နဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျအောင်လုပ်ဖို့ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိပ်မပြောင်းလဲပါ။ သူလုပ်နိုင်တာက ထိုလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သတ်ပစ်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့နဲ့ မတွေ့ရင်တော့ သူဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

မနက်စာစားပြီးနောက် တိဟန်နဲ့ စူးချန်ခုန်းတို့ဟာ စစ်ဆေးဖို့ နောက်တစ်နေရာကို ထွက်ခွာလာကြသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းတို့ဟာ ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ပစ်မှတ်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့ရဲ့ တံခါးဝမှာ လူတွေ အဆက်မပြတ် စုဝေးနေကြသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ပေါယင်မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့် လုံခြုံရေးဟာ အလွန်တင်းကျပ်နေသည်။ မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သားတွေက လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်းကို စစ်ဆေးပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မည်သူမဆိုကို စောင့်ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ တွေ့ရှိပါက ချက်ချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းကြသည်။

စူးချန်ခုန်းနဲ့ တိဟန်တို့ဟာ မြို့တံခါးဝသို့ ဝင်လာကြသည်။

ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်းဟာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချောင်းမြောင်းခံနေရသလို ခံစားရတာကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ လူအုပ်ကြီး သွားလာနေတာကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် ဘယ်သူက သူ့ကို တမင်တကာ စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ငါထင်တာ..သူတို့ကို တွေ့သွားပြီ ထင်တယ်။” စူးချန်ခုန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေ၏။ သူ့အဆင့်မှာ သူ့ရဲ့အာရုံတွေက စူးရှထက်မြက်ပြီး ရန်လိုတဲ့အကြည့်တွေကို အာရုံခံစားမိသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ သူသေချာပါသည်။ အဲဒီလူက အာရုံကို မြန်မြန်လွှဲပြီး ပုန်းနေပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက သတိထားမိဆဲပင်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ် ဟုန်ကျန်းရှန့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို ချောင်းမြောင်းနေတဲ့သူက သံသယဝင်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သေချာပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခရိုင်မြို့ငယ်လေးတွေက လူအနည်းငယ်ကသာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို မှတ်မိကြလို့ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

တိဟန်က စူးချန်ခုန်း ခဏရပ်သွားတာကို သတိထားမိပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မြို့တံခါးကို သွားကြရအောင်”

စူးချန်ခုန်းက တိဟန်ကို ပြောလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်မှာ လူတွေအများကြီးရှိတာကြောင့် စူးချန်ခုန်းကို ချောင်းမြောင်းနေတဲ့သူက လူအုပ်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းပုန်းနေခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရင်တောင်မှ အရေးယူဆောင်ရွက်လိုက်ရင် အပြစ်မဲ့တဲ့ ဘေးလူတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါသည်။

“အင်း” တိဟန်က စူးချန်ခုန်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိတယ်ဆိုတာ သိတာကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး မြို့တံခါးဆီကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် အတူတူ သွားလိုက်ကြသည်။

ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့တံခါးဝမှာ စူးချန်ခုန်းက မြို့ရိုးဆီကို လှေကားထစ်တွေအတိုင်း တက်သွားသည်။ စစ်သားအတော်များများက ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို တားချင်ကြပေမယ့် တိဟန်က တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး “မင်းတို့ လုပ်စရာရှိတာဆက်လုပ်။ ငါတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်” ဟု ဩဇာအပြည့်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

ထိုတံဆိပ်ပြားကိုမြင်တော့ စစ်သားတွေက တလေးတစားနှင့် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြသည်။

တိဟန်ကိုင်ထားတဲ့ တံဆိပ်ပြားက ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖေယန်ဆီက လာတာဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ခရိုင်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပြင် ဒေသအုပ်ချုပ်ရေးမှူးတောင်မှ ဒီတံဆိပ်ပြားကိုမြင်တဲ့အခါ အမိန့်ကို လိုက်နာရသည်။

စစ်သားတွေက သူတို့ကို မတားဆီးရဲဘဲ စူးချန်ခုန်းနဲ့ တိဟန်တို့ကို မြို့ရိုးပေါ်တက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့က “သူတို့က တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကလား။ ဘာလို့ဒီမှာရှိနေတာလဲ။ အဲဒီခပ်ထွားထွားနဲ့လူက အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့… ဟုန်ကျန်းရှန့်နဲ့တူတယ်” ဟု တွေးနေကြသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို စစ်သားတွေက ရင်းနှီးကြပြီး အစပိုင်းမှာ မသေချာပေမယ့် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ တံဆိပ်ပြားပေါ်လာတာက ထိုလူထွားကြီးက ဟုန်ကျန်းရှန့်ပဲဆိုတာ အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

ဒီလူတွေရောက်လာတာက တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သိတာကြောင့် သူတို့ ဆူဆူပူပူလုပ်ရဲကြပါ။ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို မဖျက်ဆီးချင်ကြတာကြောင့် အရင်ကလိုပဲ ဆူညံမှုမရှိဘဲ တံခါးကို ဆက်လက်စောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြသည်။

“ခုနက ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်အုပ်စုလား။ သူတို့က ပေါယင်ကောင်တီမြို့ကို အရင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အခုပေါင်လွေ့မြို့ထဲမှာ ပုန်းနေကြတယ်။ ဒီမှာလည်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေမယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို အမြစ်ဖြုတ်ဖို့ မလွယ်ဘူး။”

မြို့ရိုးထိပ်မှာရပ်ပြီး အောက်ကလမ်းတွေမှာရှိတဲ့ လူတွေကိုကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

အနှီလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရုပ်ဖျက်ထားတာ သေချာပါသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် မဖော်ထုတ်ရင် သူတို့ကို ရှာဖွေဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

“ခုနက အဲ့ဒီလူ… ဟုန်ကျန်းရှန့်လား။”

အောက်ဘက်က လမ်းမှာ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိတဲ့ သာမန်အရပ်အမောင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်း ခံစားမိသလိုပဲ သူ့ကို ချောင်းမြောင်းနေတာက မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့လူဖြစ်ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့် ပေါ်လာတာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်က ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့မှာ ရှိနေတယ်… အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းဖို့ တခြားသူတွေကို အကြောင်းကြားရမယ်။”

မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားဝတ်ထားတဲ့လူဟာ သူ့ရင်ထဲ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားနှင့် ထိုလူဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ဒေသကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သူတို့ဟာ ပေါယင်ခရိုင်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့တော်ထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး သူတို့ ထွက်ခွာသွားတဲ့အခါ အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်မှုနဲ့ ဖျက်ဆီးမှုတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

အခန်း (၃၆၈) အသက်ရှည်ဆေးနှင့် နတ်ဆိုး၏ကံကြမ္မာ။ ပြင်းထန်သောကျူးကျော်မှု။ (၄)

သူဟာ အခုချက်ချင်း လမ်းပေါ်မှာ ‘ဟုန်ကျန်းရှန့်’ ကို မြင်ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါ။ မီးခိုးရောင်နဲ့လူက သူတို့ စွန့်စားလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိတာကြောင့် စစ်ဆင်ရေးကို ရပ်ဆိုင်းပြီး တခြားမြို့တွေကို သွားရမည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ငါ ခံစားနိုင်တယ်… ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကနေ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေကို ငါ ခွဲခြားသိနိုင်တယ်။”

မြို့ရိုးထိပ်မှာ စူးချန်ခုန်းဟာ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ ရှိနေနိုင်ခြေကို ထောက်လှမ်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။ အဲဒါက သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားခြင်းဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ တောင်ယင်နည်းပညာက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာတာနဲ့အမျှ ဟုန်ကျန်းရှန့်လိုပဲ သူဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ခံစားနိုင်လာသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လူတစ်ယောက် ပိုအားကောင်းလေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုစုပုံလာပြီး သူတို့ပတ်ပတ်လည်မှာ စီးဆင်းလေလေဖြစ်ပြီး ဒါဟာ သိုင်းပညာရှင်တွေကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်တဲ့ အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့ဟာ ချီသွေးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးတဲ့ ခရိုင်မြို့တစ်မြို့သာ ဖြစ်ပါသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပေါများပြီး အလွန်သာမန်ဆန်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပါက သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဒီအချက်ကို စိတ်ထဲမှာထားပြီး စူးချန်ခုန်းဟာ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်းမှိတ်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ခံစားလိုက်သည်။

ဝှစ်

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စူးချန်ခုန်းရဲ့ အမြင်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲလာလေ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပြီး မြူခိုးတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုနှယ်။ ဒီသမုဒ္ဒရာထဲမှာ နေရာလွတ်တွေဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါးလွှာတဲ့ စီးဆင်းနေတဲ့ အမျှင်တန်းတွေ ဝန်းရံထားတဲ့ လူသားတွေရဲ့ ဝိုးတဝါး အရိပ်တွေဖြစ်သည်။

ဒီလို အာရုံခံမြင်ကွင်းမျိုးဟာ မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အနီအောက်ရောင်ခြည် မြင်ကွင်းနဲ့ အတော်လေး ဆင်တူပါသည်။ လူတစ်ယောက်ဟာ မြင်နိုင်ဖို့ မျက်လုံးတွေကို အသုံးပြုဖို့ မလိုအပ်ပါ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားခြင်းအားဖြင့် လူပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အရိပ်တွေကို ခံစားနိုင်ပါသည်။

“အဟုတ်ပဲ… လူတစ်ယောက်က ပိုအားကောင်းလေ အနီးအနားမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုစီးဆင်းလေလေပဲ” စူးချန်ခုန်းက သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သာမန်လူတွေရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေဟာ ချည်မျှင်လို ပါးလွှာပြီး အလွန်ပါးလွှာနေတာကို သူမြင်နိုင်သည်။ သိုင်းပညာရှိတဲ့ စစ်သားတွေကတော့ သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းနေသည်။

သူ့ဘေးမှာ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်က ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တိဟန်ကတော့ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုပုံစီးဆင်းနေပြီး ပိုးစုန်းကြူးတွေလို ထင်ရှားနေသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံခံတာ.. ဒါက မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တွေပဲ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နည်းစနစ်ပဲ။" စူးချန်ခုန်း သက်ပြင်းချပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ သာမန် သိုင်းပညာရှင်တွေထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း၊ သွေးသန့်စင်ခြင်း သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သေမျိုးအခွံထဲမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တွေကတော့ သာမန်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့တောက်ယင်နည်းစနစ်ကို နက်နဲတဲ့နယ်ပယ်အထိ လေ့ကျင့်ပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းမှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိလာလေပြီ။

နတ်ဆိုးအသားကို စားခဲ့တဲ့ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ခံစားနိုင်ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့စီးဆင်းမှုတွေကို တိတိကျကျ မခံစားနိုင်ခဲ့ပါ။

တခြားမွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တွေကရော ဒီလို လုပ်နိုင်မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် တောက်ယင် နည်းပညာကို နက်နဲတဲ့နယ်ပယ်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုလားဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ စူးချန်ခုန်းဟာ တခြား မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်နဲ့ မတွေ့ဖူးသေးတာကြောင့် သေချာမသိပါ။

နေ့လည်ခင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး နေရောင်ခြည်က ကျန်ရှိနေတဲ့ အပူဓာတ်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖြာနေတဲ့ ညနေဆည်းဆာအချိန်ထိ စူးချန်ခုန်း တိတ်တဆိတ် စောင့်နေခဲ့သည်။

"သူတို့လာပြီ" စူးချန်ခုန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ ကွေးညွှတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မြို့ရိုးထိပ်မှာ ရပ်နေတဲ့ စူးချန်ခုန်းဟာ မြို့တံခါးတွေဆီ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ပုံရိပ်တွေ အများအပြား ချဉ်းကပ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလူတွေရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ ကြွယ်ဝမှုဟာ တိဟန်ပတ်ပတ်လည်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး သူတို့ထဲက တစ်ဝက်နီးပါးဟာ တိဟန်ထက်တောင် ပိုအားကောင်းပါသည်။ သူတို့ဟာ လူအုပ်ထဲမှာ ရောနှောနေပြီး လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ သူတို့ကို တောက်ပနေတဲ့ ပိုးစုန်းကြူးတွေလို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ပါသည်။

စုစုပေါင်း လူရှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

တိဟန်နဲ့ စွမ်းရည်တူတဲ့ ဒါမှမဟုတ် တိဟန်ထက် ပိုအားကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာပြီး ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့ကနေ ထွက်ခွာဖို့ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေ ပေါ်လာတာကြောင့် စူးချန်ခုန်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

“တိဟန်… လေးနဲ့ မြားတွေ ယူလာခဲ့လိုက်။”

စူးချန်ခုန်းက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အသံနဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။”

ဘေးမှာ နာခံစွာ စောင့်နေတဲ့ တိဟန်ဟာ စူးချန်ခုန်းက တစ်ခုခု ရှာတွေ့သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ အားတက်သွားလေ၏။ သူဟာ ချက်ချင်းပဲ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စံနှုန်းမြင့် အရည်အသွေးမြင့် သံမဏိ လေးတစ်ချောင်းနဲ့ မြားတစ်ချောင်းကို တံတိုင်းကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ဆီကနေ ယူကာ စူးချန်ခုန်းကို ပေးလိုက်သည်။

ဒီအရည်အသွေးမြင့် သံမဏိလေးဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ကြယ်ပုံစံရွှေအားသန်လေးနဲ့ ယှဉ်လို့မရပေမယ့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ လုံလောက်ပါသည်။

“အခု… အမဲလိုက်ပွဲ စလိုက်ရအောင်”

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အေးစက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေ၏။ ဒီလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်က သူ့တို့ကို ငါးရက်လောက် နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။ အဲဒီ ငါးရက်ကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အသုံးချရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။ သူက ဒီခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြွက်တွေအားလုံးကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၃၆၉) ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြင်။ ကြာနက်ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်။ (၁)

“ဟုန်ကျန်းရှန့် ထွက်သွားပြီလား။ ဒါပေမယ့် လုံခြုံစိတ်ချရဖို့အတွက် နေရာပြောင်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ။”

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူတစ်ယောက်က မြို့တံခါးဆီကို ဦးတည်ရင်း တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေလေ၏။

သူဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် တွေ့ခဲ့ပြီး တခြား လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေကို သူတို့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်သိမ်းဖို့ သတိပေးခဲ့ရသည်။ သူတို့ပေါင်လွေ့ကောင်တီမြို့ကနေ ထွက်သွားပြီး တခြားနေရာကို သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

“ဟမ့်… ဟုန်ကျန်းရှန့်တဲ့လား။ မင်းဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နေရာနှစ်ခုမှာ ရှိနေလို့မရပါဘူးကွာ။ ဒီမျိုးနွယ်စုတိုက်ပွဲက မင်းရဲ့အဆုံးသတ်ပဲ။ ငါတို့ရဲ့စစ်သည်တွေရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ မင်းကျရှုံးရလိမ့်မယ်။”

မီးခိုးရောင်နဲ့လူက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ရယ်လိုက်လေသည်။

ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုက စစ်သည်တော်တို့ဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို မုန်းတီးကြသည်မှာ သေချာပါသည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က သူ့နာမည်ကို ကျော်ကြားစေခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ သူတို့ရဲ့ စစ်သည်တော်ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ကိုယ်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ မျိုးနွယ်စုတိုက်ပွဲ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သိက္ခာဆယ်နိုင်ဖို့နှင့် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ဦးခေါင်းကို ယူရန် အသင့်ဖြစ်နေသော စစ်သည်တော်ကြီးများစွာ ရှိပါသည်။

ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက စဉ်းစားနေစဉ် ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခံရသည့်နှယ် ရုတ်တရက် မသက်သာသည့် ခံစားချက်တစ်ခု သူ့အပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်လူသည် မြို့ရိုးများနှင့် မျှော်စင်များကို အလိုလို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖျတ်ကနဲ မြင်လိုက်ရသည်။

ဤမြားသည် မိုးကြိုးသွားကဲ့သို့ အားကောင်းပြီး လေတိုက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် အသံမထွက်ပါ။ ၎င်းသည် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်မှ လေမိုးကြိုးမြားတိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း”

မီးခိုးရောင်ဝတ်လူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုံ့ပြန်နိုင်ခင်တွင် တစ်ခုခုတော့ ဆိုးဆိုးရွားရွားဖြစ်နေပြီကြောင်း ခံစားဖို့သာ အချိန်ရလိုက်သည်။ အသားစုတ်ပြဲသံများကြားတွင် ဆင်းသက်လာသော မြားသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ထောင့်တစ်ခုမှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ပန်းကန်လုံးအရွယ် အပေါက်တစ်ခု သူ့ကိုယ်ထဲသို့ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ အသားစတွေက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နှစ်ခြမ်းကွဲလုနီးပါးဖြစ်သွားကာ မြားရဲ့အားက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ရက်စက်စွာ ဖိကပ်ထားတာကြောင့် မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေ၏။

အနီးအနားက လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာတောင် မသိလိုက်ကြဘဲ စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြားက ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားတာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြရသည်။ မထိမှန်တဲ့အထိ သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားကိုပင် ထုတ်မပြခဲ့ပေ။

“အဲဒီ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်ကို ဆရာစူးက ပစ်သတ်ခဲ့တာလား။ ဆရာစူးက သူ့ကို ဘယ်လိုမှတ်မိတာလဲ။”

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ တိဟန်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ အံ့မခန်း မြားပစ်စွမ်းရည်ကို အံ့အားသင့်ရုံသာမက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း ပစ်သတ်လိုက်တဲ့ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမကွာခြားပါ။ သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်မှာ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုမှပင် မရှိပေ။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းက တစ်ခွန်းမှမမေးဘဲ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပစ်သတ်လိုက်သည်။ အဲဒီလူက ရုပ်ဖျက်ထားတဲ့ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုအတည်ပြုပြီး ဘယ်လိုခြေရာခံလိုက်တာလဲ။

လူနှစ်ယောက်လုံးဟာ ဒီတစ်လျှောက်လုံး အတူတူရှိနေခဲ့ကြပြီး စူးချန်ခုန်းက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတောင် မလုပ်ခဲ့ပါ။

“ချီထူ… ပစ်သတ်ခံလိုက်ရလား။ ဟုန်ကျန်းရှန့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် ချီထူရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားတာလဲ။”

ဒါပေမယ့် အံ့အားအသင့်ဆုံးသူတွေကတော့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တခြားလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေဖြစ်သည်။ အစကတော့ မြို့ထဲကနေ အုပ်စုလိုက် ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် သူတို့သည် အဝေးတစ်နေရာကနေ ဂိတ်နားက မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို မြို့မျှော်စင်ကနေ မြားနဲ့ ချက်ချင်းသတ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဘယ်လိုမှတ်မိသွားလဲဆိုတာကို သူတို့ အံ့သြသင့်နေကြသည်။ ခုနက တွေ့ဆုံမှုမှာ ချီထူကို မှတ်မိသွားတာလား။

ဒီလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွေဟာ တည်ငြိမ်မှု အလွန်အားကောင်းတယ်လို့ ပြောရမှာပင်။ မီးခိုးရောင်နဲ့လူ ပစ်သတ်ခံရတာကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှာတောင် ဘယ်သူမှ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ ဖြစ်မနေကြပါ။ ထိုအစား သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတို့သာရှိသည်။

ရန်သူက မီးခိုးရောင်နဲ့လူရဲ့ အထောက်အထားကိုပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သူတို့ဘက်က အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်မှုတွေ လုပ်ရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖော်ထုတ်မိမှာဖြစ်သည်။

“ဒုတိယတစ်ယောက်”

သို့သော် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသူများသည် မည်မျှပင်ဖုံးကွယ်ထားပါစေ စူးချန်ခုန်း၏အမြင်တွင် သူတို့သည် အမှောင်ထဲမှ ပိုးစုန်းကြူးများနှယ် ထင်ရှားနေသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။ သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုက သူတို့ဖုံးကွယ်၍မရသောအရာဖြစ်သည်။

“ဝှစ်”

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏လေးတွင် နောက်ထပ်မြားတစ်စင်းကို တေ့ကာ အသံထက်များစွာ မြန်သောအမြန်နှုန်းဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြားသည် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ လေထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားပြီး ၎င်း၏အမြန်နှုန်းသည် သာမန်လူများ တုံ့ပြန်နိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်သွားလောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားများနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသောကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသောလူတစ်ဦးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။”

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ သေဆုံးသွားသောကြောင့် သတိထားနေသော အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူသည် မြို့ရိုးထိပ်မှ စူးချန်ခုန်း၏မြားက သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့ဆံပင်များ ထောင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ခံရပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“အား”

ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရသောကြောင့် အစိမ်းရောင်နှင့်လူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချီသွေးဝံပုလွေမြူခိုးသည် သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် တလူလူ လွင့်မျောနေပြီး ချီသွေးရှည်နဂါးရှည်နယ်ပယ်သို့ ရောက်လုနီးပါး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ချီသွေးအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး လက်နှင့် လက်မောင်းများ သိသိသာသာ ဖောင်းကားလာပြီး မြားကို တားဆီးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လက်ဖဝါးကို မြားဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဒုန်း”

သို့သော် လက်ဖဝါးသည် မြားနှင့်တိုက်မိသောအခါ မြားက သူ့လက်ကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲမှုအလယ်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်လူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းနှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းကြီးတစ်ခုသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အသားဖတ်များ လွင့်စင်ကုန်လေ၏။ သူ၏ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါမှုနှင့်အတူ ဘုန်းကနဲ လဲကျပြီး အသက်ရှူထုတ်ပြီးသည်နှင့် ထပ်မရှူသွင်းနိုင်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်း၏ လက်ရှိအစွမ်းနှင့် အဆင့်ရှစ်မြားပစ်စွမ်းရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ့ထက် နိမ့်ကျသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များကို သတ်ပစ်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု သူထင်သည်။ သူတို့သည် တူညီသော ချီသွေးမီးပြင်းဖိုနယ်ပယ်မှ ဖြစ်လျှင်ပင် သူ၏ အံ့မခန်း လေမိုးကြိုးမြားပစ်စွမ်းရည်ကို ခဏလောက် ဂရုမစိုက်မိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

“တကယ်ပဲ လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်လား။” စူးချန်ခုန်းက အပြစ်မဲ့သူတစ်ဦးကို မှားယွင်းစွာသတ်မိသည်ဟု အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်နေခဲ့သော တိဟန်သည် အစိမ်းရောင်နှင့်လူ ထုတ်ပြခဲ့သည့် ချီသွေးဝံပုလွေမြူနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် အရောင်အဝါကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း အသတ်ခံရသူများသည် အမှန်တကယ်ပင် လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက သူတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဘယ်လိုဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို တိဟန် နားမလည်နိုင်ပေမယ့်ပေါ့လေ။

“လူခွဲပြီး ပြေးကြ”

ထိုအချိန်တွင် အခြားလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်တွင် ကျန်ရှိနေသောမျှော်လင့်ချက်တို့ ပျက်စီးသွားခဲ့လေပြီ။ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်ကာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြသည်။

“အား..တစ်ယောက်ယောက် အသတ်ခံရပြီ” မြို့တံခါးအနီးရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည်လည်း သွေးများပန်းထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သတိပြန်ဝင်လာပြီး စူးရှကျယ်လောင်စွာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် ဤလူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်အနည်းငယ်ကို မည်သို့ အလွတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ဝှူးရှ်

စူးချန်ခုန်းသည် မြို့မျှော်စင်ထိပ်မှ လေထဲသို့ ခုန်လိုက်ရာ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ရှေ့သို့ပျံဝဲလာသည့်အလားပင်။