အခန်း (၃၇၀-၃၇၂)

အခန်း (၃၇၀) ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြင်။ ကြာနက်ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်။ (၂)

လေမိုးကြိုးမြားအတတ်၊ လေမိုးကြိုးချိတ်ဆက်ပုတီးစေ့များ။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏မြားနည်းစနစ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ခိုင်မာသော ချီနှင့်သွေးစွမ်းအင်၊ ချီအနှစ်သာရတို့ကို မြားတစ်ချောင်းစီထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ မြားသုံးစင်းကို ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်ခဲ့ပြီး မြားတစ်ချက်ချင်းစီက ဝိညာဉ်လိုက်မြားတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်”

အသားစုတ်ပြဲသွားသည့်အသံသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး တကွဲတပြား ထွက်ပြေးနေသော လူရိုင်းသုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်သတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြားများ၏ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နေရာ၌ပင် သေဆုံးသွားကြသည်။

ဤလူရိုင်းများသည် အများစုက ချီသွေးနယ်ပယ်တွင် ဒုတိယအဆင့်အထက်တွင် ရှိကြပြီး သာမန်လူများနှင့် မြို့ငယ်အချို့အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လက်ရွေးစင်လူသားများ ဖြစ်ပါ၏။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ သူတို့သည် သာမန်သူခိုးများနှင့် မခြားပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကို မြားတစ်ချောင်းတည်းနှင့် ပစ်သတ်နိုင်သည်။

“ပြေး၊ ပြေး၊ ပြေး”

သူတို့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ ဆက်တိုက်သေဆုံးသွားတာကြောင့် ကျန်ရှိနေတဲ့ လူရိုင်းသုံးယောက်ဟာ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြတော့သည်။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုနှင့် တုန်ယီနေလေ၏။ ဒီဟုန်ကျန်းရှန့်က ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတာလား။ သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို သူဘယ်လို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိရုံသာမက သူ့မှာ ဒီလိုအံ့မခန်း မြားပစ်စွမ်းရည်လည်း ရှိသည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ သူ့ရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြလိုက်တာဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့် အယောင်ဆောင်မှန်း ပေါ်သွားမှာကို စိုးရိမ်မနေပါ။

ပထမတစ်ချက်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ မြားပစ်စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့သူ အနည်းငယ်သာရှိပြီး တွေ့ခဲ့သူ အများစုဟာ သေဆုံးသွားလေပြီ။

ဒုတိယအနေနဲ့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းဟာ မြားပစ်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ထားကြသည်။ စစ်သူကြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်လည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပါ။ သူဟာ မြားပစ်ရာမှာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတော့ မရှိလောက်ပေမယ့် ကျွမ်းကျင်ပါသည်။ သို့ပေမယ့် ကျန်းရှန့်လို သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အတွင်း သူ့ရဲ့မြားပစ်စွမ်းရည်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်တဲ့ အဆင့်အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တာဟာ ယုတ္တိရှိပါသည်။

လူရိုင်းနှစ်ယောက်ဟာ အတော်လေး လိမ္မာပါးနပ်စွာနှင့် အနီးအနားက ဆိုင်တွေနဲ့ အိမ်တွေထဲကို ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အဆောက်အအုံတွေက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါသည်။ နတ်ဘုရားလို မြားပစ်သမားတောင်မှ ဒီလိုအကာအကွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မည်။

"ပုန်းနေသေးတယ်ပေါ့။ အမြီးမီးစွဲနေတဲ့ ကြွက်တွေလိုပဲ။"

ဒါပေမယ့် ဒါက စူးချန်ခုန်းအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိပါ။ သူ့စိတ်ကို အာရုံစိုက်ထားရင်း မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အပူအာရုံခံနိုင်စွမ်းကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ခံစားပြီး အတားအဆီးတွေရဲ့နောက်ကွယ်မှာတောင် ယောင်ဝါးဝါး လူရိပ်တွေကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်လေသည်။

"ဒုန်း ဒုန်း"

စူးချန်ခုန်းက သူ့လေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဆွဲကာ အိမ်တွေနဲ့ နံရံတွေကို ထိုးဖောက်တဲ့ မြားနှစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး အဆောက်အဦးတွေထဲကို ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူရိုင်းနှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း.. ဟုန်ကျန်းရှန့်က လူရောဟုတ်ရဲ့လားဟ။"

အရပ်ရှည်ရှည် ဗလတောင့်တောင့်နှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းကျန်ရစ်သူက ကြောက်လန့်နေလေပြီ။ ချီသွေးနယ်ပယ်မှာ သူနဲ့အဆင့်တူနီးနီးရှိသည့် ထူးချွန်လှသော ဟုန်ကျန်းရှန့်အကြောင်း သူကြားဖူးပေမယ့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အလွယ်တကူ လှီးဖြတ်သလို သူတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ထိတော့ သူတစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါ။

အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ထိုအရပ်ရှည်ရှည်နှင့်လူက လမ်းသွားလမ်းလာနှစ်ယောက်ကို ဒိုင်းကာအဖြစ်သုံးဖို့ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ရပ်တန့်မသွားပါ။ သူ့လက်များသည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး သိမ်မွေ့ပြီး ကျွမ်းကျင်သော အားဖြင့် မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ တည့်တည့်ပျံမည့်အစား မြားသည် လေထဲတွင် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ဓားစာခံနှစ်ဦးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ညာဘက်မှ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့်လူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“ဒုတ်”

ထိုလူက ဤအကွက်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ မြားကွေးသည် သူ့ဦးခေါင်းဘေးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

“အား အား”

လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသူ နှစ်ဦးမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားကာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ လေမိုးကြိုးမြားပစ်စွမ်းရည်သည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်စတွင် အဆင့် ၈ မှာ ရှိပြီး ဝိညာဉ်လိုက်မြား ရှောင်ပေါလီနှင့် အရင်တစ်ခေါက် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူသည် မြားများကို အလယ်တွင် လှည့်ပတ်စေသည့် တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်မြင့်နည်းပညာကို လျှို့ဝှက်စွာ သင်ယူခဲ့ပြီး သူ၏ မြားပစ်စွမ်းရည်ကို တိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ လက်ရှိစွမ်းရည်တန်ဖိုးဖြင့် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်တွင် အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုသည်။

“လူရိုင်းတွေလား… အခုလေးတင် သေသွားတဲ့သူတွေက ခိုးဝင်လာတဲ့ လူရိုင်းစစ်သည်တွေလား။ အရေအတွက်က တစ်ထပ်တည်းပဲ။ ဟုန်ကျန်းရှန့်က ဒီလူရိုင်းစစ်သည်တွေကို သတ်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ။”

ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့တော်၏ တပ်မှူးများနှင့် စစ်သားများသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို အချိန်တိုအတွင်း ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး အံ့အားသင့်နေကြကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဆက်စပ်မိသွားကြသည်။

သာမန်လူတွေလို့ ထင်ရပေမယ့် သိသာထင်ရှားတဲ့ သိုင်းစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ဟာ မကြာသေးမီက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အနီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်စုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆူပူမှုတွေနှင့် အလွယ်တကူ ဆက်စပ်မိသွားသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့် ဒီကိုရောက်လာတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါ။ သူက သူတို့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရထားတာဖြစ်လို့ သူတို့ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပင်။

ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဤထိပ်တန်းစစ်သည်တော်တို့ဟာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်လာမယ့်အစား စူးချန်ခုန်းက သူတို့ကို ရှင်းမပစ်မီ ဂယက်အနည်းငယ်သာ ထစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် တိဟန်ထက် ဘယ်သူကမှ ပိုပြီးအံ့သြမနေပါ။ ဒီ ‘ဟုန်ကျန်းရှန့်’ ဟာ တကယ်တော့ အတုအယောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆရာစူးဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူသာသိသည်။

“ဆရာစူးက… ဒီလောက်အစွမ်းထက်လား။ သူက စစ်သူကြီးဟုန်ထက် မနည်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။”

တိဟန်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် ဖေယန်တို့ပင် စူးချန်ခုန်းကို အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ လေးစားစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်ကို အခုတော့ သူ နားလည်ပြီဖြစ်ပြီး ဖေယန်သည် ထွက်သွားပြီဖြစ်သော ဟုန်ကျန်းရှန့်နေရာမှာ အစားထိုးရန် ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကိုပင် နားလည်သွားလေပြီ။

အကြောင်းမှာ စူးချန်ခုန်းတွင် စွမ်းရည်နှင့် ခွန်အား အမှန်တကယ် ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တိဟန်အတွက် ပို၍ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ စူးချန်ခုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့်ထက် အသက်အများကြီး ငယ်သည်။ ဒါဆို စူးချန်ခုန်းက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်ထက်ပင် ပို၍ ထူးဆန်းသော ပါရမီရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်လား။ အနာဂတ်တွင် စူးချန်ခုန်း ဘယ်လောက် တိုးတက်လာနိုင်မလဲဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“သွားကြစို့၊ ကိစ္စပြီးပြီ။”

စူးချန်ခုန်းသည် တိဟန်ကို ပြောပြီး ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့တော်၏ စစ်သားများထံ လေးနှင့်မြားများ ပြန်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။” တိဟန်က လေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အရှုပ်တွေရှင်းဖို့ကိုတော့ ပေါင်လွေ့ခရိုင်မြို့ကို အပ်ထားခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းနှင့် တိဟန်တို့က တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း သိသာထင်ရှားသော ဆူပူမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုမှ အလွန်မျှော်လင့်ထားသော ဤလူရိုင်းစစ်သည်တော်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အားလုံးအသတ်မခံရမီ အသံတောင် မထွက်နိုင်သလောက်ပင်။

အခန်း (၃၇၁) ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြင်။ ကြာနက်ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်။ (၃)

“တကယ်ကို… စူးထိုက်လိုင်က ကျန်းရှန့်ထက် နည်းနည်းလေးမှ မနိမ့်ကျဘူးပဲ။”

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်တွင် ဖေယန်သည် ဤသတင်းကို ဦးစွာလက်ခံရရှိပြီး စူးချန်ခုန်း၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပုံ၏ ထိရောက်မှုကို အံ့အားသင့်နေမိသည်။ အပြင်သို့ တစ်ကြိမ်ထွက်ရုံဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြို့ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော လူရိုင်းသိုင်းပညာရှင်များကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖေယန်သည် သူ၏ပေးဆပ်မှုက ထိုက်တန်မည်ဟု မျှော်လင့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက သူ့ကိုကူညီရန်နှင့် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်အား ဤတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးရန် ခွင့်ပြုရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

အိုက်ဝေ့အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် တိဟန်သည် စူးချန်ခုန်းကိုတွေ့ပြီး အထုပ်တစ်ထုပ်ကိုင်ကာ လေးစားစွာနှင့် “ဆရာစူး၊ ဒါက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖေယန် ဆရာစူးကို ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတဲ့အရာပါ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

စူးချန်ခုန်းသည် အထုပ်ထဲတွင် ဘာရှိနိုင်သည်ကို ခန့်မှန်းမိကာ အတန်ငယ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ယူလိုက်သည်။

တိဟန်ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အထုပ်ထဲက ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် သူ့အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထိုအထုပ်ထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ထွက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မှော်စွမ်းအားရှိပုံရသည့် အနီရောင် အမြုတေသုံးခု အပါအဝင် ပစ္စည်းများစွာ ပါရှိသည်။ စုစုပေါင်း နတ်ဆိုးအမြုတေသုံးခု ရှိသည်။

ဖေယန်သည် ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သဘောတူထားသော ဆုလာဘ်ကို ပို့လိုက်ခြင်းဖြင့် ကတိ တည်ခဲ့သည်။ ကိုယ်အားကိုးရသည့်သူကို ယုံကြည်ပြီး အားမကိုးရသည့် လူတစ်ယောက်ကို အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။ အရင်တစ်ခေါက် အနက်ရောင်ရွံ့တောကို ရောက်လာဖို့ သဘောတူခဲ့တာကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ကတိများကို မချိုးဖောက်သူဖြစ်ကြောင်း ဖေယန် ပြောနိုင်ပါသည်။ ပြီးတော့ သူက ဆုလာဘ်ကို တစ်လုံးတစ်ခဲ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။

ထို့အပြင် 'မိစ္ဆာအသက်ဆေး' အတွက် ဆေးချက်နည်းလည်း ရှိသေးသည်။

"ဤမိစ္ဆာအသက်ဆေးက အသက်ရှည်ဆေးအတွက် အဓိကပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် နတ်ဆိုးအမြုတေကို အသုံးပြုတယ်။ ဒါပေမယ့် မိစ္ဆာသိုင်းဆေးလိုပဲ အချိန်တိုအတွင်း စုဆောင်းဖို့ခက်ခဲတဲ့ အခြားရှားပါးတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ လိုတယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာအသက်ဆေးညွှန်းကို ဖတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့မှာ မိစ္ဆာအသက်ဆေးလုံးပြုလုပ်ဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်းအများစုကို ရှာတွေ့နိုင်ပေမယ့် အချို့ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကိုတော့ သူနဲ့ဖေမိသားစုတောင် ရှာမတွေ့နိုင်လောက်ပေ။ မဟုတ်ရင် ‌ဖေမိသားစုက သူတို့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေကို မိစ္ဆာအသက်ဆေးဖော်စက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာကြာပြီဖြစ်သည်။

“အနာဂတ်မှာ… ငါပြည်နယ်ဗဟိုကို သွားဖို့လိုသေးတယ်” စူးချန်ခုန်းက တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။ မဟာမီးလျှံကြီးအင်ပါယာမှာ ပြည်နယ်တစ်ဒါဇင်ကျော်ရှိပြီး ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်းထိစပ်နေတဲ့ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်ဟာ ပြည်နယ်ဆယ်ခုကျော်ထဲမှာ ပျမ်းမျှအောက်အဆင့်မှာ ရှိတယ်လို့ ယူဆရပါသည်။

ပြီးတော့ မဟာမီးလျှံကြီးအင်ပါယာမြို့တော်တည်ရှိတဲ့ ဗဟိုပြည်နယ်ဟာ အချမ်းသာဆုံးပြည်နယ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မုချမလွဲပါပင်။

ဗဟိုပြည်နယ်ဟာ ကျယ်ဝန်းပြီး ဧရိယာတစ်ခုတည်းက တာ့ဖုန်းပြည်နယ်လေးခု ငါးခုပေါင်းထားတာထက်တောင် ပိုကြီးပါသည်။ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာမှာ အချမ်းသာဆုံးနေရာဖြစ်တဲ့ ဗဟိုပြည်နယ်မှာ ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းတွေ ရှိသည်။

မူလက စူးချန်ခုန်းဟာ ခဏတာလောက် တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ချင်ခဲ့ပေမယ့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့ထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့ လူရိုင်းတိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေကို သတ်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာ တိဟန်က စူးချန်ခုန်းကို ပြန်လာရှာခဲ့သည်။

“ဆရာစူး၊ ဆည်းဆာလွင်ပြင်က သတင်းတွေအရ အနက်ရောင်မီးတောက်ခံတပ်မှာ တပ်ဖွဲ့တွေ စုစည်းနေကြောင်း တွေ့ရပါတယ်။ သူတို့က ဆည်းဆာခံတပ်က တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်နဲ့ အသေအကြေတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေပုံရတယ်။”

တိဟန်က ဤအရေးကြီးသောသတင်းကို စူးချန်ခုန်းအား အသိပေးလိုက်သည်။

“မြန်လှချည်လား။” စူးချန်ခုန်း တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်တစ်ရာကြာတိုင်း ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို သူသိသော်လည်း ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုများသည် အတော်လေး မြန်ဆန်ပြီး ဆည်းဆာလွင်ပြင်ရှိ တာ့ဖုန်းသံမြင်းတပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန် တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းနေပြီဖြစ်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ စစ်သူကြီးဖေက ဆည်းဆာခံတပ်က တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်လိမ့်မယ်… စစ်သူကြီးဟုန်လည်း ရှိနေဖို့ လိုပါတယ်။”

တိဟန်က ဤအချက်အလက်များကို စူးချန်ခုန်းထံ တင်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးပြီးရင် ထွက်ခွာပါ့မယ်။”

စကားအပိုပြောရတာ မကြိုက်တဲ့ စူးချန်ခုန်းက ဖေယန်နဲ့ သဘောတူခဲ့တဲ့ ကုန်ကျစရိတ်များလှတဲ့ သဘောတူညီချက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိပါသည်။ ဒီအသေအကြေတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ဖြစ်သည်။

ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့်အဖြစ် အယောင်ဆောင်ပြီး လက်နက်တွေကို ယူ၍ တိဟန်နောက်ကို လိုက်ကာ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်ဆီ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်ထဲမှာ စူးချန်ခုန်းက ဖေယန်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဖေယန်က လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနှင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက စူးချန်ခုန်းကို “ဆရာစူး… ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆရာစူးကို အားကိုးပါတယ်” ဟု ဆိုလေ၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ အကျိုးခံစားခွင့်တွေကို လက်ခံထားတဲ့ ကျွန်တော်က ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်” စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ဆရာစူးသုံးဖို့ ထားခဲ့ပါ့မယ်။” ဖေယန်က ထရပ်ပြီး အခန်းထဲက သေတ္တာတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သေတ္တာထဲမှာ ကြယ်ပုံစံရွှေရောင်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းတွေ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ငွေရောင်သံချပ်ကာတစ်စုံ ရှိသည်။

ဒီသံချပ်ကာတစ်စုံဟာ ဖေယန်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဖေယန်က ဒီကြယ်ပုံစံရွှေရောင် သံချပ်ကာကို စူးချန်ခုန်း အသုံးပြုဖို့ ငှားပေးလိုက်တာဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ တလက်လက်တောက်ပနေ၏။ သံချပ်ကာတစ်ခုလုံးကို ကြယ်ပုံစံရွှေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာကြောင့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာတောင် ဒုတိယတစ်ခု ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ရပါသည်။

ဒီသံချပ်ကာနဲ့ဆိုရင် စူးချန်ခုန်းရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို အဆင့်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်နိုင်မှာဖြစ်သည်။ သူဟာ တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားမှာပါ။

ဒါ့အပြင် စူးချန်ခုန်းဟာ သေတ္တာထဲမှာ အနီရောင်ပုံစံတွေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ပုံသဏ္ဍာန်ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဓားတစ်ချောင်းကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းက အတော်လေး ဆန်းပြားလှသည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ ဒီဓားနဲ့ ရင်းနှီးပါသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက သူပုန်ခေါင်းဆောင် ဝေ့ချောင်အတွက် သူအရင်က ထုလုပ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာတပ်သား 'မိစ္ဆာငိုကြွေးဓား' ဖြစ်လို့ပါပင်။

ဝေ့ချောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် ထိုဓားဟာ ဖေယန်ရဲ့လက်ထဲ အလိုလိုရောက်သွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်အောင် ဖေယန်က မိစ္ဆာငိုကြွေးဓားကိုလည်း သူ့အတွက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက အရာအားလုံးကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။

ထို့နောက် စူးချန်ခုန်းသည် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး မကြာမီတွင် ကြယ်ပုံစံများဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော ငွေရောင်အစုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် မိစ္ဆာငိုကြွေးဓားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

“ဒါက တကယ်ကို ထင်းနေတာပဲ… ငါက စစ်မြေပြင်မှာ အာရုံစိုက်ခံရမယ့်သူ ဖြစ်နိုင်တယ်” စူးချန်ခုန်းက မှန်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အနေကာ တွေးလိုက်မိသည်။

အလွန်ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ထင်ထင်ရှားရှား ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် မည်သူမဆို သူ၏ အဆင့်အတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သော်လည်း အဆင်ပြေပါသည်။ ‘ဟုန်ကျန်းရှန့်’ အဖြစ် သူ၏အခန်းကဏ္ဍမှာ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ကို တိုက်ပွဲထဲသို့ ဦးဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ သတိထားမခံရဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါ။

“သွားကြစို့”

လုံးဝအဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ စူးချန်ခုန်းသည် ကြယ်ပုံစံသံချပ်ကာကိုဝတ်ဆင်ကာ ကျောတွင် မည်းနက်နေသော အနက်ရောင်လေးကို လွယ်လျက် ခါး၌ မိစ္ဆာငိုကြွေးဓားဖြင့် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်မှ ထွက်ကာ စစ်စခန်းသို့ ဦးတည်နေသော လူအုပ်ကြားတွင် ဖေယန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အခန်း (၃၇၂) ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြင်။ ကြာနက်ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်။ (၄)

တပ်စခန်းတွင် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စုဝေးနေကြလေပြီ။ စစ်သားများ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြင် ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း ရှိနေ၏။

သူတို့သည် စစ်မြေပြင်သို့ ဦးတည်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့အတွက် ထင်ရှားကျော်ကြားရန်နှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေဆောင်နိုင်ရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း စစ်မြေပြင်တွင် အသက်မဲ့သော အရိုးများဖြစ်လာနိုင်သည့် ကံကြမ္မာကိုလည်း သဘောပေါက်ကြသည်။

“ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုနဲ့ တိုက်ပွဲကြီး ပြန်စတော့မယ်။ ရန်သူအားလုံးကို သတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။”

စစ်သားများစွာသည် သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ဆုတောင်းနေကြသည်။ သူတို့ထဲတွင် အရင်တစ်ခါတိုက်ပွဲထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော စစ်သားများလည်းပါဝင်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၏ ပြင်းထန်သောတိုက်ပွဲများသည် မလွဲမသွေ သွေးချောင်းစီးစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားကြပြီး တိုက်ပွဲမရပ်တန့်မီ တစ်ဖက် သို့မဟုတ် နှစ်ဖက်စလုံး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူကမှ မသေချင်တာကြောင့် ရန်သူကို သတ်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

“ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ စစ်သူကြီးဟုန်တို့ ရောက်လာပြီ။”

ထိုအချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့များသည် စူးချန်ခုန်းနှင့် ဖေယန်တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကြယ်ပုံစံရွှေရောင်သံချပ်ကာအပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော စူးချန်ခုန်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး လူတိုင်း၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ကာ စစ်သားများစွာကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများက လေးစားအားကျမှုများအပြည့်နှင့်။

အရင်ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် တစ်ချိန်က စစ်မြေပြင်များကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးပြီး သူတို့၏တပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဤတိုက်ပွဲကို သေချာပေါက် အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဖေယန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲဘော်တို့၊ ဆည်းဆာလွင်ပြင်မှာ ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုက တစ်ဖန်ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာပြီဖြစ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ရမှာက ငါတို့ရဲ့တာဝန်ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့အားလုံးနှင့်အတူ စစ်မြေပြင်ကို ချီတက်ကြမယ်။ ငါတို့အတူတကွ ကျူးကျော်လာတဲ့ ရန်သူအားလုံးကို တွန်းလှန်ကြမယ်။”

“ရန်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်။”

“ရန်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်။”

တစ်သိန်းနီးပါးရှိသည့် စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏စိတ်ဓာတ်သည် မီးရှူးမီးပန်းကဲ့သို့ မြင့်တက်သွားပြီး သူတို့၏ဟစ်ကြွေးသံများက ကောင်းကင်ကို တုန်ဟီးစေခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ပင် ဖေယန်သည် ဆည်းဆာခံတပ်သို့ တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်ရန် သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲထဲ ဝင်မပါရင်တောင် သူ့ရှိနေတာဟာ သူ့တို့ဘက်က စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

စူးချန်ခုန်းတောင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တွေ မြင့်တက်လာပြီး အရွယ်အစား မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ရန်သူတပ်တိုင်းကို ချေမှုန်းနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

“ထွက်ခွါကြမယ်”

လူအုပ်ကြီးသည် မြင်းကိုယ်စီစီးလျက် အလံများက လေထဲတွင် တလူလူနှင့်။ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်သား အများအပြားသည် တပ်စခန်းနှင့် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်မှ ဆည်းဆာခံတပ်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာကြသည်။

ဆည်းဆာလွင်ပြင်မှ ဆည်းဆာခံတပ်တွင် တာ့ဖုန်း သံမဏိမြင်းတပ်သား နှစ်သိန်းကို ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တပ်စွဲထားလေ့ရှိသည်။ ယခုအခါ ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏တပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် တပ်များကိုခေါ်ယူပြီး တပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းဖို့ စစ်သူကြီးများကို စေလွှတ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ခမ်းနားလှသော မြင်းနက်ကြီးကိုစီး၍ ရှေ့ဆုံးမှ စီးနင်းလာခဲ့သည်။

“ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း”

မြင်းခွာသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံမဏိမြင်းတပ်သားများသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများက ကြောက်ရွံ့ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။ ဤထွက်ခွာသွားသော စစ်သားများစွာသည် *မြင်းကျောပေါ်မှာ ထုပ်ပိုးခံရပြီးမှ ပြန်လာမည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိကြသည်။

(T/N *သေပြီးအလောင်းပဲပါလာမယ်လို့ဆိုလိုတာပါ။)

“အာ… ဒါက အောင်ပွဲမရှိတဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုပဲ။ အဆုံးမမြင်ရတဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခု” ဖေယန်က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်သည်။ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေဖြင့် သူက ပိုမိုမြင်နိုင် နားလည်နိုင်ပြီး ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် အသေအကြေတိုက်ပွဲသည် နှစ်ဖက်စလုံး၏ အထက်တန်းလွှာများကြားက ကစားပွဲတစ်ခုထက် မပိုကြောင်း သဘောပေါက်ပြီး ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများကို ပြောင်းလဲရန်၊ ပြည်တွင်းစည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ကြီးက ဆည်းဆာပြင်သို့ ဦးတည်နေပြီး လမ်းမကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်များကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

“ဆည်းဆာတိုက်ပွဲ ပြန်စတော့မှာလား…”

တောအုပ်တစ်ခုတွင် လူသုံးယောက်သည် ရေကြီးရေလျှံမှုကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေသော အဝေးက လမ်းပေါ်ရှိ မြင်းတပ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို သတ်မှာလား” ဟု အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် လူတစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ကာ အဝေးက တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်၏ စိုက်ကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဟုခေါ်သော ထိုလူသည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အရေပြား၊ ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများနှင့် ဆံပင်ရှည်များ လွင့်ပျံနေပြီး ကျောပေါ်တွင် ဧရာမပုဆိန်တစ်ချောင်း လွယ်ထားသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ဧရာမလူအငယ်စားကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်နှင့် လူသားတို့၏ စည်းလုံးမှုတွင် မြေကြီးနှင့် မိုးကောင်းကင်နှင့် ပေါင်းစည်းနေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် အခြားသူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုဖြင့် ခွဲထားသကဲ့သို့ ကွဲပြားခြားနားသည့် အတိုင်းအတာတစ်ခုတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ရပ်နေသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လွှမ်းမိုးနိုင်သော ထင်ရှားပြီး နက်ရှိုင်းသော ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ဆင်တူသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားကဲ့သို့ ထိုလူသန်ကြီးသည် ကျန်သည့်သူများထက် များစွာမြင့်ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သို့သော် ဆည်းဆာသွေးချောင်းစီးစစ်ပွဲ၏ စစ်မြေပြင်တွင် ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို အကျိုုးရှိရှိ သေဆုံးစေဖို့ အရေးကြီးသည်။ သူ၏သေဆုံးမှုသည် တိုက်ပွဲလှိုင်းလုံးကြီးကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေမည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်၊ မင်းငါ့ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်။ အခု မင်းကို နည်းနည်းလောက် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားလိုက်မယ်... အချိန်တန်ရင်... မင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား သေစေရမယ်။” ထိုလူသန်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ နံပါတ်တစ်ကျွမ်းကျင်သူဟုခေါ်သော ဤလူကို ခွန်အားအစစ်အမှန်ကို ပြဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။