ဒုတိယအလွှာ

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက ရှင်းလုတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လွှမ်းမိုးမှု လျော့ကျသွားစေရန် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာ အချိန်ယူခဲ့သည်။ ကောလာဟလများအရ လူ ၁၀ သန်းကျော်သည် အချို့အရာများကို မေ့လျော့သွားစေရန် ဦးနှောက်နယ်ပယ် ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

ဒါရိုက်တာလီ ပြောပြခဲ့သော လိမ်လည်သူများသည် ထိုတားမြစ်ပိတ်ပင်ထားသော ဖြစ်ရပ်များတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ထောက်လှမ်းမှုနှင့်ဦးနှောက်ခွဲစိတ်မှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏လျှို့ဝှက်မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

“သူက လိမ်လည်သူ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထန်ချင်းက ကောင်းမင်၏ ဖိုင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“သူက ရှင်းလု ပထမအထက်တန်းကျောင်းက ကျောင်းဆရာပါ ၊ သူဟာ သူ့ကျောင်းသားတွေကို ကယ်တင်ဖို့ကြိုးစားရင်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ၊ သူ သတိမေ့နေတုန်းမှာ ဆေးရုံက သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာကို သုံးခဲ့ရတယ်”

“သူက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာကို သုံးခဲ့တာလား”

ဒါရိုက်တာလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ကောင်းမင်ကို ကြည့်ပုံသည် အရင်ကနှင့် မတူတော့ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ် ၊ ဒါကြောင့် သူက ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက် ရွေးချယ်ခံရတာပါ ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ နောက်ထပ် တစ်လ စောင့်ရဦးမှာပါ”

ထန်ချင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးလေ ၊ သူ့မှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း ကျွန်တော် မသိဘူး ၊ သူ့ဦးနှောက်က ရာဇဝတ်သားတွေရဲ့ဦးနှောက်ထက် ပိုလို့ သုတေသနတန်ဖိုးရှိနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်”

“ပြင်းထန်တဲ့ သတိမေ့မြောမှု၊ သေလုနီးပါး အတွေ့အကြုံနဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ပြန်လည်သက်သာလာမှု”

ဒါရိုက်တာလီသည် သူ့လူများကို စက်ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းရန် ကားထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ဒီစမ်းသပ်သူရဲ့ အခြေအနေတွေကို အချိန်တိုင်း အာရုံစိုက်ထားပါ ၊ သူ အရင်က အလယ်အလွှာထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးနိုင်တယ်”

ကောင်းမင်၏အချက်အလက်အမျိုးမျိုးသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသည်။ သူသည် လပေါင်းများစွာ သတိလစ်နေခဲ့သူနှင့်မတူဘဲ အလွန်ကျန်းမာပုံရသည်။

“ထန်ချင်း ၊ မင်း သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာပဲ နေရမယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

...

အလင်းသည် အမှောင်ထုကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် နှင်းများကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားကြသည်။

အဆောက်အဦးသည်လည်း အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ကောင်းမင်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေလေသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်ကိုပင် မခံစားရပေ။ တကယ်တမ်း ခံစားရရင် သူသည် အရိပ်၏ပွတ်သပ်မှုကို ခံစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား အရိပ်ဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သရဲများသည် သူ့ကို လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြုတ်ကျနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အရိပ်က သူ့အရေပြားထဲ စိမ့်ဝင်သွား၏။ ကောင်းမင်သည် အဆုံးမရှိသော ရေတွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျနေသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိနေခဲ့သည်။ ရေတွင်းသည် ထိုအိမ်ဟောင်း၏မြေအောက်တွင် ကွယ်ဝှက်ထားပြီး အိမ်ပိုင်ရှင်မှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ မသိပေ။

ဖက်တီးအဖိုးကြီးနှင့် သူ့ဇနီးဖြစ်သူသည် ကောင်းမင်ဆီသို့ ခုန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့ ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စမ်းသပ်သူများသည် သူတို့၏အသိစိတ်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ပစ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ကိစ္စများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ‘သရဲများ’ က ကောင်းမင်ကို လည်ပင်းညှစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား အသက်ရှူမရလောက်အောင် တင်းကျပ်စွာ လိမ်ကျစ်ထားကြသည်။ အရိပ်က သူ့အရေပြားထဲသို့ လှိုင်းလုံးများပမာ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ့အသက်စွမ်းအင်များ ယိုစိမ့်ထွက်နေတော့သည်။ ကောင်းမင်၏မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်သွားချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်ရှိ ကောင်မလေးသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်ချင်နေပုံရသည်။

“ညီမလေး ၊ မင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီလား”

ဉာဏ်မကောင်းသူ၏အသံသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အန္တရာယ်အားလုံးကို လျစ်လျူရှု၍ ကုတင်ဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။ ကုတင်သည် အမှောင်ထု၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ့ညီမနှင့်အတူ ငရဲတွင်းထဲသို့ ဆန္ဒအလျောက် ကျဆင်းသွားသည်။

သိပ်သည်းနေသော အရိပ်သည် ရွှံ့ညွန်အိုင်တစ်ခုနှင့်တူသည်။ ဉာဏ်မကောင်းသူသည် ထိုထဲတွင် လုံးလုံး နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူ သူ့ညီမကို ခေါ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ခွေးနှစ်ကောင်၏ ကိုက်ခဲခြင်းခံနေသည်။ သရဲများသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်နာကျင်အောင် လုပ်ချင်ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် သူ့အား ကောင်မလေးအနား ချဉ်းကပ်စေမည်ကို မလိုလားရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်မလေးအနားသို့ ထိုမျှလောက်ထိ နီးနီးကပ်ကပ် တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းမင်သည် သူ့အတွက် သရဲအများစုကို အာရုံပြောင်းသွားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလူက ခွေးများကို ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်သည်။ သူ ကောင်မလေးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ သူမအား ရွှေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ကောင်မလေးသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ထိုသို့လုပ်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သရဲများသည် ခြောက်ခြားဖွယ်အမူအရာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ အရိပ် ကူးစက်ခံလိုက်ရသော အဆောက်အဦးရှိ နေရာအားလုံး ၎င်းတို့၏ အရောင်များ ဆုံးရှုံးသွားသည်။ ကောင်မလေးအပါအဝင် အရာအားလုံးသည် အရိပ်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တူညီသော အဆောက်အဦးတစ်ခုတည်းတွင် ပေါ်လာသော်လည်း မတူညီသော အလွှာများတွင် ရှိနေကြသည်။

မီးလောင်သည့်အနံ့က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားအားလုံး မှေးမှိန်သွားသည်။ အဆောက်အဦးသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာကအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ ခြံဝင်းသည် ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သီးများ အလျှံပယ်ရှိနေသည်။ ရုပ်မြင်သံကြားတွင် ရယ်စရာဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြသနေသည်။ မြင်ကွင်းသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်မလေး၏မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံးသည် နက်မှောင်သော ချည်မျှင်များဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ၎င်းတို့ကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့က သူမကို ထိုးဖောက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲများသည် ကောင်မလေး၏ နှလုံးသား၊ စိတ်နှင့် မျက်လုံးများထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

“ညီမလေး”

ဉာဏ်မကောင်းသူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ကောင်မလေးသည် ပိုသေးငယ်ပြီး ပို၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

ကောင်မလေးသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို မှုန်ဝါးစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကွဲအက်နေလေသည်။ သူမ၏အဝတ်အစားများသည် သူမ၏အရေပြားထဲ ချုပ်ထည့်ခံထားရသည်။ အဝေးကကြည့်ပါက သူမသည် အရုပ်တစ်ရုပ်နှင့်တူသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လျှင် သူမ၏ ခြေလက်များက အဆောက်အဦးဆီသို့ ချည်မျှင်ငယ်လေးများစွာဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားသည်ကို သဘောပေါက်ပေလိမ့်မည်။

“အစ်ကို ဒီကို မလာခဲ့သင့်ဘူး”

ဉာဏ်မကောင်းသူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ သူ့ထက် အများကြီး ပိုရင့်ကျက်နေပုံရသည်။

“အစ်ကို ၊ နင်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ငါ့အိပ်မက်ဆိုးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ရှောက်ပေးပြီးပြီ ၊ အစ်ကို လက်လွှတ်သင့်ပြီ”

ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသောအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သူမက ကောင်းမင်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

“ရှင် ဘယ်သူလဲ ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”

“ငါ အရမ်းအရေးပါတဲ့ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်”

ကောင်းမင် ကောင်မလေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ငါ အဲဒါကို ရှာချင်တယ် ၊ မင်းအိမ်က ငါ့ကို အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်ပေးတယ်”

“ဒါက ကျွန်မအိမ် မဟုတ်ဘူး”

ကောင်မလေး၏ အသံတွင် ရွံရှာမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရှင် ရှာနေတဲ့အရာက ဒီမှာ မရှိဘူး ၊ ဒီမှာ နာကျင်မှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေပဲ ရှိတယ်”

“မဟုတ်ဘူး ၊ ငါ့နှလုံးခုန်သံကို ငါခံစားနိုင်တယ် ၊ ဒါက ငါနိုးလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီလိုမျိုး အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖူးတာပဲ”

ယင်းက လျိုယီအတွက် တော်တော်ရိုင်းပေသည်။ ကောင်းမင် သူမဘေးတွင် လှဲနေချိန်တုန်းက ထိုခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မခံစားရဖူးချေ။

ကောင်းမင်က ကောင်မလေးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် ရှာနေတဲ့အရာ ဒီမှာ လုံးဝမရှိဘူး ၊ ဒါက ကျွန်မ မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ”

ကောင်မလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှောင်ထုတွင် စိုစွတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်သည့်အခါမှသာ သူမအကြည့်က ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိသည်။

“ငါလည်း အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ရှိခဲ့ဖူးတယ် ၊ ငါ အဲဒီမြို့မှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့တယ် ၊ မင်းအိပ်မက်ကနေတဆင့် အဲဒီမြို့ကို ငါပြန်ရှာချင် ရှာနိုင်လိမ့်မယ်ထင်တယ်”

ကောင်းမင် ပြတင်းပေါက်ဆီ ရွေ့လျားသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် အမည်မသိအမှောင်ထုကို ရင်ဆိုင်ရန် ပထမထပ်သို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ခြေထောက် မြေပြင်ပေါ် ပြန်ကျသွားသောအခါ သူသည် ကောင်မလေး၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များတွင် ပါးလွှာသော ချည်မျှင်များစွာ ထပ်ရှိနေလေသည်။

“ရှင် ဒီအဆောက်အဦးထဲက တစ်ခုခုကို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ အဲဒါနဲ့ ချည်နှောင်ခံရလိမ့်မယ် ၊ ရှင် အဲဒါနဲ့ ပိုမို အပြန်အလှန်ဆက်ဆံလေလေ ၊ ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ပိုနည်းလေလေပဲ ၊ နောက်ဆုံးမှာ ရှင်ဟာ အိပ်မက်ဆိုးထဲကို ပေါင်းစည်းခံရလိမ့်မယ်”

ကောင်မလေးပေါ်ရှိ ချည်မျှင်များသည် သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်သူဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

“ကျွန်မလိုပေါ့”

ကောင်းမင် လက်လျှော့ရန် ဆန္ဒမရှိသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့် ကောင်မလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အိပ်မက်ဆိုးတိုင်းက ထူးခြားပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံပေါ် မူတည်တယ် ၊ ဒီလှောင်အိမ်ထဲကို မွေးစားခံရပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ နေ့တိုင်း ထွက်ပြေးချင်ခဲ့တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က မကောင်းဆိုးဝါးခွေးနှစ်ကောင်လိုမျိုး ကျွန်မကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ် ၊ ဒါ့အပြင် ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လည်း ရှိတယ် ၊ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နတ်သမီးရဲ့ အတောင်ပံတွေကလည်း အနက်ရောင်ပဲ ၊ ရှင် ဒီအိမ်ထဲ တစ်ခါ ရောက်လာတာနဲ့ ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”