အရည်အချင်းရှိသလား။ အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားပါ။

လော့ချန်နှင့် လျူရီဖုန်းတို့ အချင်းချင်း ရန်လိုစွာ ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားသောအခါ ပထမမင်းသား ကျင်းထျန်တူသည် ဤတိုက်ပွဲသည် ရှောင်လွှဲမရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်၍ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်က လော့ချန်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်က ယခုတစ်ကြိမ်ဧည့်ခံပွဲ၏ အရေးပါသောဧည့်သည်တော် လီရှောင်ဖုန်း၏ ဂျူနီယာ လျူရီဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနှစ်ဦးကြောင့် ငြိမ်းချမ်းမှု ပျက်ပြားကာ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားမည်ကို မလိုလားခဲ့ချေ။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ဟူသည် မျှော်လင့်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရသည်မှာ ယနေ့ မလွဲမသွေ အနိုင်အရှုံး ခွဲရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ၏ အကြည့်များလည်း ထိုနှစ်ဦးပေါ်သို့ စုစည်းသွားကြသည်။

“လေထုက တော်တော် တင်းမာနေတာပဲ...”

“ဟုတ်တာပေါ့။ ကျိတော့ဂိုဏ်းဆိုတာ ဘယ်လိုအင်အားစုလဲ။ သူတို့ တပည့်တွေကလည်း အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတတ်ကြတယ်။ လျူရီဖုန်းက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူ၊ ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်ဖြစ်ရုံမက လော့ချန်က စိန်ခေါ်လိုက်တာဟာ သူ့ကို မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိုးပြပြီး ဆဲလိုက်တာနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး”

“လော့ချန်က စိန်ခေါ်ရဲတယ်ဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ အားကိုးစရာ ရှိမှာ သေချာတယ်။ အနိုင်ရနိုင်မရတော့ မသိဘူး...”

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

မျက်လုံးစိမ်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြန်လည် ထောက်ပြသည်။

“ကျွန်မ ထင်တာတော့ သူ အရူးထနေတာ ဖြစ်မယ်။ မင်းသားလေးလျူရဲ့ နယ်ပယ်က ဘယ်အဆင့်၊ သူ့နယ်ပယ်က ဘယ်အဆင့်လဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းသားလေးလျူက အရမ်းကို ခန့်ညားပြီး ချောမောတာ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူငယ်ပါရမီရှင်များသည် စိတ်ထဲတွင် စကားမရှိတော့ချေ။

ဓားသမားနှင့် ပါရမီရှင် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်...

ကွင်းလယ်တွင် လော့ချန်နှင့် လျူရီဖုန်းတို့ ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် ရပ်တည်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ရတနာဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူသည် မတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။ အရှိန်အဟုန်သည် သာမန်ထက် ထူးခြားပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ တစ်ဦးတည်းသော ဓားသမားတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မျိုး ရှိနေသည်။

လျူရီဖုန်းသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာ၊ ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိသည်။ လက်ထဲတွင် ခေါက်ချိုးလက်ကိုင်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ညင်သာစွာ ခတ်နေသည်။ သူ၏ ခံ့ညားထည်ဝါသော ဟန်ပန်သည် ကျိတော့ဂိုဏ်းတပည့်၊ နန်းတော်မြို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ခေါင်းဆောင်၏သားဆိုသော အဆင့်အတန်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ထိုနေရာရှိ အမျိုးသမီးများ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးရှစွာ ကြည့်ကာ ချစ်မြတ်နိုးသော အကြည့်များ ပေးနေကြသည်။

“ဟဲဟဲ... မင်း ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်ခဲ့တာဆိုတော့ မတရားသော အနိုင်ရမှုဖြစ်မှာကို ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

လျူရီဖုန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်က မြင့်မား၍ အနိုင်ရခြင်းဟု လူအများ ပြောဆိုခြင်းကို မလိုချေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း ပြသလို၍ အကြောင်းပြချက်ကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က မပြောင်းလဲသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“နိုင်ရင် နိုင်တာပဲ၊ ရှုံးရင် ရှုံးတာပဲ။ အပိုစကားတွေပြောမနေနဲ့...”

စကားပြောနေစဉ် အနီရောင်မီးလျှံဓားသည် လော့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဓားသွားကို လျူရီဖုန်းဆီ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ကာ မပြောင်းလဲသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် တိုက်ပွဲက ချက်ချင်း ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်”

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လျူရီဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အေးစက်ပြီး နက်မှောင်လာသည်။ လော့ချန်၏ အထင်သေးမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခံရသည်တွင် သူ၏ ဒေါသသည် အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာမို့လို့ ငါ့ကို စွမ်းအားအားလုံး ထုတ်သုံးခိုင်းရတာလဲ... တာယွဲ့မင်းဆက်က ဂိုဏ်းတပည့်တွေဟာ ငါတို့ ကျိတော့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေထက် အဆင့် သုံးဆင့်လောက် နိမ့်ကျတယ်... မင်းက ရှောင်လျဲ့တို့လို မထင်မရှားသူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုပြီး ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ အရည်အချင်းရှိပြီလို့ ထင်နေတာလား... ဟာသပဲ...”

လျူရီဖုန်း၏ ဤစကားများသည် မာန်ထောင်လွှားသော်လည်း ထိုနေရာရှိ လူငယ်ပါရမီရှင်များကမူ မှားသည်ဟု မယူဆကြချေ။ ကျိတော့ဂိုဏ်းသည် ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စု၏ အကြီးအကဲ အင်အားစုဖြစ်ပြီး အရှေ့ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ သူတို့ ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားပြီး တူညီသော နယ်ပယ်အဆင့်အောက်တွင်ပင် ဂိုဏ်းငယ်လေးများမှ တပည့်များထက် အဆင့်တစ်ဆင့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့် ပို၍ သာလွန်သည်။

အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း တာယွဲ့မင်းဆက်မှ လူများအတွက်မူ နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်နာကျင်စေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လော့ချန်က လျူရီဖုန်းကို အနိုင်ယူပြီး မာနကို ချိုးနှိမ်ပစ်ရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စဟု ထင်ရသည်။

လော့ချန်က ဒေါသထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ဓားအရှိန်အဟုန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရည်အချင်းရှိမရှိဆိုတာ မင်း ချက်ချင်း သိရလိမ့်မယ်...”

“ဟဲဟဲ... မာန်ထောင်လွှားပြီး မသိနားမလည်သူပဲ။ ဒီနေ့ ငါ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်သုံးစရာ မလိုဘဲ မင်းကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်မယ်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားအောင်ပေါ့...”

လျူရီဖုန်းသည် လော့ချန်၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ အဆုံးစွန်အထိ ပြင်းထန်နေသည်။ ကိုယ်ပေါ်မှ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရှူးခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး လျူရီဖုန်းသည် လေထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ချက်ချင်း လော့ချန်၏ ဘေးဘက် နောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက် ဖိချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

အသံထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးအရှိန်သည် လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာကာ လော့ချန်ကို ဖိနှိပ်ချေမှုန်းချလိုက်သည်။

ကလစ်ခနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လက်ဖဝါးအရှိန် အောက်သို့ တစ်လက်မ ကျဆင်းတိုင်း လော့ချန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်သည်လည်း တစ်လက်မ နိမ့်ကျသွားသည်။ ဤသည်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို ဖော်ပြနေသည်။

လော့ချန်သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ဝဲဘက်သို့ လက်သီးတစ်ချက် တည့်တည့် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လက်သီးနှင့် ဓားစွမ်းအင် ထိတွေ့သည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တဆက်တည်းမှာပင် ဗွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ စိမ်းပြာရောင် လက်ဝါးအရှိန်သည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်။ လျူရီဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားသည်။

“လျူရီဖုန်း ရိုက်ခတ်ခံရပြီး နောက်ကို လွင့်သွားပါလား...”

လူအများ အလွန်အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော လီရှောင်ဖုန်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လက်ဖက်ရည်များပင် စင်ထွက်ကုန်၏။

ယခုတင်က လော့ချန်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သော ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ တပည့်သည် တံတွေးကို အားစိုက် မျိုချလိုက်သည်။ သူသည် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ရှိနေရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားက အံ့မခန်းကြီးမားတယ်။ နဂါးချီစွမ်းအင် နှစ်ဆလောက် ရှိပုံရတယ်။ သူ့နဲ့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်တာဟာ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာတာပဲ...”

နဂါးချီစွမ်းအင် နှစ်ဆ...

လူအများ တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း သန်မာသူတစ်ဦးသည် ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် နဂါးချီစွမ်းအင် နှစ်ဆ ပိုင်ဆိုင်နေသည်။

လျူရီဖုန်း၏ ညာလက်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤအချက်ကို စောစောက ဘာကြောင့် မပြောရတာလဲ။ သူ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်မသုံးသေးဘူးလား...”

လော့ချန်သည် လျူရီဖုန်းဆီ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

လျူရီဖုန်းကို အနိုင်ယူခြင်းသည် လက်ဖဝါးတစ်ချက် လှည့်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ စွမ်းအား မည်သည့် အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီကို စမ်းသပ်လိုသည်။ သာမန်အခြေအနေအောက်တွင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်မည်လား။ လျူရီဖုန်းသည် အလွန်ကောင်းသော ဓားစမ်းသပ်ကျောက် ဖြစ်သည်။

“ငါ့ကို သိုင်းဝိညာဉ် ထုတ်သုံးစေချင်တာလား။ အိပ်မက် မက်မနေနဲ့...”

လျူရီဖုန်း၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပုံပျက်သွားသည်။ သူ့ကိုယ်ရိပ်သည် တုန်ယင်သွားပြီး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူ၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ပေါက်ကွဲ ထုတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများ အလွန် ပြင်းထန်နေသည်။ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ပန်းခြံထဲတွင် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

“ဒီအကွက်ကို မင်း ဘယ်လို တားဆီးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ကောင်းကင်မုန်တိုင်း...”

လျူရီဖုန်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ ခေါက်ချိုးလက်ကိုင်ယပ်တောင်ကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို စိမ်းပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းများ လေဟာနယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာကာ စွမ်းအားအရိပ်အယောင်များက လော့ချန်ဆီသို့ တိုက်ခိုက် လာတော့သည်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

စိမ်းပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းသည် ကွေ့ကောက် လှုပ်ရှားနေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်သည့် အင်အားကို ပျံ့နှံ့စေသည်။ မြေပြင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို မရေမတွက်နိုင်သော အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပန်းခြံတစ်ခုလုံးပင် ပျက်စီးသွားတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

“မလုံလောက်သေးဘူး...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်များသည် လေမရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်။ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်မှန်းမရသော ဓားအရှိန်အဟုန်တစ်ခုသည် ကိုယ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လေပြင်း သို့မဟုတ် တိမ်လွှာ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

“တိမ်ယံတည်နေရာ...”

ဓားအလင်း လှိုင်းလုံးများသည် အလွှာလိုက် ပျံ့နှံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စိမ်းပြာရောင် လေဆင်နှာမောင်းများနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်စီးသွားသည်။ ကျန်ရှိသော ဓားအလင်းသည် တိမ်လွှာကဲ့သို့ လျူရီဖုန်းကို ဖုံးလွှမ်းရန် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သန်မာရတာလဲ...”

လျူရီဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ကိုယ်ရိပ်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

“မင်း သိုင်းဝိညာဉ်ကို မထုတ်သုံးဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် ကူညီလိုက်မယ်...”

လော့ချန်၏ အကြည့်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထိုးထွင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ အနီရောင်မီးလျှံဓားကို တစ်ဖန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးသံ တစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထက်မြက်ပြီး အံ့မခန်းသော ဓားစွမ်းအင်သည် မိုးကြိုး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လျူရီဖုန်းကို တိကျစွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

“အရမ်း မြန်တဲ့ ဓားစွမ်းအင်ပဲ...”

လျူရီဖုန်း ကြီးမားစွာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် အမြန်နှုန်းကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဓားစွမ်းအင်သည် ပခုံးကို ထိမှန်သွားရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားသည်။

“ဓားစွမ်းအင် မိုးကြိုးသံ... အရမ်းကို သန်မာတဲ့ ဓားသိုင်းပဲ... ဓားအရှိန်အဟုန်က ပြည့်စုံမှုနှင့် နီးစပ်နေပြီး ဓားလမ်းစဉ်နယ်ပယ်က လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်မှု ပြည့်စုံမှုအဆင့်နဲ့ နီးစပ်နေပြီ...”

လူတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သော လီရှောင်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည်ပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားရာ လက်ဖက်ရည်များ စင်ထွက်သွား၏။

“မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်း ငါ့ကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ချင်ရင် ငါ မင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရလိမ့်မယ်...”

လျူရီဖုန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ပခုံးဒဏ်ရာကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကို လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး နူးညံ့သော ဟန်ပန်နှင့် တည်ငြိမ်မှုများ တစ်စက်မျှ မကျန်တော့ချေ။