ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခ၊ ရှင်းလင်းခြင်း။

ကျန်းလျန်...

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်လျှင် လော့ချန်သည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ စတင် ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က အလုပ်သင်တပည့်လုပ်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားခဲ့ခြင်းနှင့် မင်းသားတန်းနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုလည်း ရှိခဲ့သဖြင့် လူအများက သူ၏ နာမည်ကိုပင် မကြားလိုဘဲ ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းလျန် တစ်ဦးတည်းသာ သူနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းခဲ့ပြီး သူ့ကို အကူအညီ များစွာ ပေးခဲ့သည်။

ချီယွမ်ကျွန်း စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် လော့ချန်သည် အပြင်စည်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ မူလက ကျန်းလျန်ကို တွေ့ဆုံရန် အချိန်ယူ ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောင်တွင် ကိစ္စ များစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် သူသည် ကျင့်ကြံမှုနှင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ရကား ထို ကျင်းလျန်နှင့် ထပ်မံ မတွေ့ကြရတော့ချေ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကျန်းလျန်၏ သတင်းကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

မျက်နှာဝိုင်းနှင့်မိန်းကလေး လုရွှမ်သည် လော့ချန် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ချန် ဒေါသထွက်သွားသည်ဟု ထင်၍ ထိတ်လန့်ကာ သတိလက်လွတ်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဘေးမှ အဖော်မိန်းကလေး တစ်ဦးက အလျင်စလို တောင်းပန်လိုက်သည်။

“စီနီယာ လော့ချန်... လုရွှမ်က တစ်ခဏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ပြောမိတာပါ။ တကယ်လို့ မသင့်တော်တဲ့ အပြုအမူ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် စီနီယာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြောပါ... တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ကျန်းလျန် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

မျက်နှာဝိုင်းနှင့်မိန်းကလေး လုရွှမ်သည် လော့ချန် ဤမျှ ရင်းနှီးစွာ ပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်အသွားပြီး သတ္တိကို မွေးကာ ဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာကျန်းလျန်ကို သူတို့ ဂိုဏ်းကနေ မောင်းထုတ်တော့မယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး လေသံသည် နိမ့်ကျသွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

သူမ ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ချန် ထပ်မံ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ဦး ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အဲ့ဒီတောင်ထိပ်ကို သွားကြမယ်။ လမ်းမှာ အကုန် ပြောပါ...”

လော့ချန်သည် ဦးဆောင်၍ ခရမ်းရောင်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

လုရွှမ်တို့ နှစ်ဦးသည် ဘေးမှ အပြင်စည်းအကြီးအကဲကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူ ဆန့်ကျင်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို လိုက်သွားကြသည်။

ဤ အပြင်စည်းအကြီးအကဲသည် ယခုအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လော့ချန်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ တီးတိုး ဆိုသည်။

“လော့ချန် တကယ် မသေဘူးလား... လင်ကျန်းမြို့ လင်ယွမ်ပြတိုက် ခေါင်းဆောင်သစ် လော့ယောင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သာမန် မဟုတ်ဘူး။ သူ ကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်းကို လိုက်ပို့တာဆိုရင် ဒီ ကိစ္စ ဖြစ်နိုင်သလား...”

လော့ချန် ဝေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီ ကိစ္စက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”

“မင်းတို့ ဂိုဏ်းတံခါးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ကြပ်ထားလိုက်...”

အမိန့်ပေးလိုက်သည်ပြီးနောက် ထို အပြင်စည်းအကြီးအကဲသည် အလျင်စလို ခြေလှမ်း မြန်စွာဖြင့် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

လမ်းတွင် လော့ချန်သည် လုရွှမ်၏ ကိစ္စ တစ်ခုလုံးကို နားထောင်လျက် သူ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ကိစ္စ တစ်ခုလုံးက သူ့ကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ့ကို သွေးလင်းယုန် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်မှစ၍ မင်းသားတန်းမှ လူများသည် သူ့ကို သွေးလင်းယုန်က သတ်ပြီး သင်္ဂြိုဟ်စရာ နေရာပင် မရှိတော့ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

လော့ချန်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွက် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုကို ရရှိခဲ့သည်ဟူသော ကိစ္စကိုပင် အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်၏ အမိန့်အရ မည်သူမျှ မပြောကြတော့ချေ။

မင်းသားတန်းမှ အဖွဲ့ဝင် များစွာသည် အပေါ်မှ အမိန့်အတိုင်း အောက်ခြေက လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ လော့ချန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို စတင် ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလျန်သည် ယခင်က လော့ချန်နှင့် သိကျွမ်းခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ကောင်းမွန်သဖြင့် သူသည်လည်း ပစ်မှတ်ထား ခံခဲ့ရသည်။

ဤ တစ်လခွဲအတွင်း ကျန်းလျန်ကို လူများ ဆက်တိုက် ဒုက္ခပေးခဲ့ကြသည်။ အစတွင် နှုတ်ဖြင့် လှောင်ပြောင် ဆဲဆိုခြင်းသာ ရှိသည်။ ယခု နောက်ပိုင်းတွင်မူ ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

အသေးစိတ် နားထောင်ပြီးသောအခါ လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံး ပေါ်လာသည်။

“ဟဲဟဲ... ဒီ လူတွေ ငါ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်နေကြပုံပဲ။ ကံမကောင်းတာက သူတို့ တွက်ကိန်းမှားမိကြပြီ”

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီနေ့ ကျန်းလျန်အတွက် ငါ မဖြစ်မနေ တရားမျှတမှု ပြန်ယူပေးမယ်။ ဘယ်သူတွေ ငါ့ကို မကျေနပ်သလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

မိန်းကလေးတပည့် နှစ်ဦးသည် ဤ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဝမ်းသာသလို တစ်ဖန် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အလုပ်သင်တပည့်ကို ဂိုဏ်းတပည့်အဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်သေးပေ။ သူတို့၏ ရှင်ခြင်း သေခြင်းကို ဂရုစိုက်သူ အလွန် နည်းပါးသည်။

လုရွှမ် စိတ်ပူစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“စီနီယာလော့ချန်... စိတ်မြန် လက်မြန် မလုပ်နဲ့နော်... ကျွန်မ သိရသလောက် ကျန်းလျန်ကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ လူတွေကို အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ထောက်ခံထားတယ်... မင်းသားတန်းက လူတွေလည်း ပါဝင်နေတယ်...”

“ငါ ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်...”

လော့ချန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် အကြည့်ကမူ အလွန် အေးစက်နေသည်။ ခြေလှမ်းကို မြန်လိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်တောင်ထိပ်ဆီသို့ သွားသည်။

ခရမ်းရောင်တောင်ထိပ်၏ တောင်ခြေ...။

မြင်းပိန်တစ်ကောင်သည် ဟောင်းနွမ်းသော ပျဉ်ရထားကို ဆွဲကာ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ သွားနေသည်။

ပျဉ်ရထားပေါ်တွင် လက်ခြေများကို ပတ်တီးဖြင့် ပတ်ထားပြီး နှာခေါင်းနှင့် မျက်နှာ ညိုမည်းနေသော လူငယ်တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သူသည် ကျန်းလျန် ဖြစ်သည်။

ရှေ့တွင် ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင် အနည်းငယ် ဖြူနေသော အသက် အလယ်အလတ်အရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦးသည် မြင်းပိန်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ သွားနေသည်။ ထို ယောက်ျားသည် ကျန်းလျန်၏ ဖခင် ဇန်ခဲရှန် ဖြစ်သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

ပျဉ်ရထားသည် ကျောက်စရစ်လမ်းငယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားသည်။ လှုပ်ယမ်းမှုကြောင့် ကျန်းလျန် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာသည်။

ဇန်ခဲရှန်သည် မြင်းခေါင်းကို အလျင်စလို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်သလို ဆိုသည်။

“လျန်လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ကျန်းလျန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မူလက စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပြည့်နေရမည့် သူ၏ ဖခင် ဇန်ခဲရှန်၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ မိုးရွာ လေတိုက်ခံထားရသည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တိတ်တဆိတ် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

ကျန်းလျန် သိသည်။ ဤ နှစ်များတွင် သူ့အား သုံးနှစ်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် ဖခင်သည် မိုးလင်းမိုးချုပ် အမဲလိုက်ခဲ့ရသည်။ တစ်ရက်ပင် အနားမယူခဲ့ချေ။ သူ့အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများ ဝယ်ယူပေးရန် ငွေကြေး ပိုမို ရှာဖွေနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူ ကြိုးစား ကျင့်ကြံရခြင်းမှာ တစ်ချိန် အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အရှုံးမပေးဘဲ ဖခင်ကို သူ့ကြောင့် ဂုဏ်ယူစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ...

“ဖခင်၊ အပြစ်က ကျွန်တော့် အသုံးမကျမှု ကြောင့်ပါ...”

ကျန်းလျန်သည် အံကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်လိုက်သည်။

ဇန်ခဲရှန်သည် ဝမ်းနည်းမှုကို သည်းခံလျက် ရယ်လိုက်သည်။

“လူ အသက်ရှင်နေရင် ပြီးတာပဲ”

ဖခင်၏ အပြုံးကို ကြည့်၍ ကျန်းလျန်၏ စိတ်ခံစားမှုကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ကျယ်လောင်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... ငါ ဘယ်သူ ငိုနေတာလဲလို့... မင်းက အသုံးမကျသူ ဖြစ်နေတာကိုး... မင်း လော့ချန်အတွက် ငိုနေတာလား...”

မနီးမဝေးမှ လှောင်ပြောင် ရယ်သံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလုပ်သင်တပည့် အနည်းငယ် လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးကို လုံးဝ မဖုံးကွယ်ချေသည်။

“ကျန်းလျန်၊ မင်း အခု သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်လေး ကျင့်ကြံမှု ရှိနေပြီ။ နောက်ထပ် တစ်နှစ် အချိန် ကျန်သေးတယ်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်။ ဘယ်ကို သွားဖို့ လုပ်နေတာလဲ...”

“မဆိုးဘူး။ ကံကောင်းရင် မင်းလည်း လော့ချန်လို အပြင်စည်းကို ဝင်ရောက်ပြီး ဩဇာအာဏာ သုံးနိုင်တာပေါ့...”

“ဒါဆို ငါတို့လည်း စီနီယာလို့ ခေါ်ရတော့မှာလား...”

အားလုံး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ထို လူငါးဦးသည် ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အနည်းငယ်မျှ မညှာမတာဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်ကြခြင်းပင်။

ကျန်းလျန်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ နာကျင်မှုကို အလျင်စလို သည်းခံလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်စများကို သုတ်လိုက်သည်။

ဇန်ခဲရှန်သည် ကျန်းလျန်ကို သူ့နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်ပြီး တောင်းပန်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းတို့ အားလုံး ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေပဲ... ကျန်းလျန်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် ဒီလို ရန်လိုဖို့ မလိုပါဘူး။ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထို လူငါးဦး၏ အကြည့်သည် ထိုးဖောက်လာသည်။

“သာမန် အသုံးမကျသူ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ... ဒီနေရာမှာ မင်းနှင့် ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စ မရှိဘူး... ဘေးမှာ သွားနေ...”

အရပ်ခပ်ရှည်ရှည်နှင့် အလုပ်သင်တပည့် တစ်ဦးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အလွန် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဇန်ခဲရှန်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူသည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဖခင်...”

ကျန်းလျန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ နာကျင်မှုကို ကျိတ်မှိတ်သည်းခံလျက် ကိုယ်ကို ထောက်လိုက်သည်။

“မင်းတို့... မင်းတို့ ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ သူက သာမန်လူတစ်ဦးပဲ။ အရင်က ကိစ္စက ငါ မှားခဲ့တာပါ။ ငါ မင်းတို့ကို တောင်းပန်တယ်။ မင်းတို့ မဟုတ်တာတွေ မလုပ်ပါနဲ့...”

“ဟားဟား... အခုမှ မှားမှန်း သိတော့တာလား...”

အရပ်ရှည်သော လူငယ် ချန်ယွီသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးဖြင့် ပျဉ်ရထား ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ ကျန်းလျန်၏ ပတ်တီးဖြင့် ပတ်ထားသော ဒဏ်ရာကို ဖိလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို လော့ချန်လို မိုးမကြောက် မြေမကြောက်တဲ့ ငါးဖယ်တစ်ကောင်လို့ ထင်ခဲ့တာ...”

ကျန်းလျန်သည် နာကျင်လွန်း၍ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ သွားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုက်ပြီး သည်းခံကာ ဆိုသည်။

“မင်းတို့ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ လုပ်ပါ။ ငါ့ဖခင်ကိုတော့ ဒုက္ခ မပေးပါနဲ့”

ချန်ယွီ လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“မင်း တော်တော်လေး သည်းခံနိုင်တာပဲ။ တကယ်တော့ မင်း ဘာမှ မမှားခဲ့ပါဘူး... မှားတာက လော့ချန် တစ်ဦးတည်းပါ...”

“သူက မင်းသားတန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်... နောက်ပြီး အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ချီဂူးယွမ်ကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်... အကြီးအကဲဝမ်က ပြောတယ်... သူနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ လူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ အေးအေးချမ်းချမ်း မနေစေရဘူးတဲ့...”

“အကြီးအကဲဝမ်က ငါတို့ကို မင်းကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်း ဒီလို ထွက်ခွာသွားရင် ငါတို့ နောင်မှာ ဆုငွေ ဘယ်ကနေ သွားယူရတော့မှာလဲ...”

“သူ့ကို လွှတ်စမ်း...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရွှီးခနဲ... အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ချန်ယွီဆီသို့ ခုတ်ချလာသည်။

ချန်ယွီသည် အလျင်စလို နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ အေးစက်သော လေသည် သူ၏ မျက်နှာကို ရှေ့မှနေ၍ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ဇန်ခဲရှန်သည် အမဲလိုက်ဓား တစ်လက်ကို မြှောက်ထားသည်။ ကျန်းလျန်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေသည်။ ဒေါသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေ၏။

“ဘယ်သူ လာရဲလဲ။ ငါ အသက်နဲ့ လဲပြီး တိုက်မယ်...”

“ဖခင်... အမြန် ထွက်ခွာပါတော့...”

ကျန်းလျန် စိုးရိမ်စွာ အော်လိုက်သည်။

ဇန်ခဲရှန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်ပင် နိုးကြားထားခြင်း မရှိပေ။ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် သန်မာသည့် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ယွီသည် သေမျိုးဖြတ်ကျော်အဆင့်ငါး သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကျားငါးကောင် စွမ်းအား ရှိသည်။ ထိရုံဖြင့် ဒဏ်ရာရနိုင်ပြီး မှန်လျှင် သေနိုင်ပေသည်။

“ဆက်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ စဉ်းစားနေသေးလား... လဲလျောင်းလိုက်ပါတော့...”

ချန်ယွီ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ ဇန်ခဲရှန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာကာ လက်သီးကို အမြောက်ဆန်ကဲ့သို့ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်...

ဟူးခနဲ... လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ထို့နောက်...

“ဖျောင်း...”

အလွန် ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအများသည် ချန်ယွီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပိုးအိတ်ဟောင်း ကဲ့သို့ ဘေးတိုက် လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။ လေထဲတွင် သွားများ ပြည့်နေသော သွေးကို အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ဆယ်မီတာခန့် အကွာသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင် လဲကျသွားသည်။

အခန်း ၄၁၁ ပြီးပါပြီ။