ငါ့ နောက်မှာ လူ ရှိတယ်။

“ဝေါ့...”

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ကျသွားသဖြင့် ချန်ယွီသည် နောက်တစ်ခါ သွေးများကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး စူးခနဲ နာကျင်နေပြီး မူးဝေနေ၏။

ဤ ကိစ္စတစ်ခုလုံး အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် လူအများ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို လုံးဝ မမြင်လိုက်ကြချေ။ မျက်လုံးများ တစ်ချက် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ချန်ယွီသည် သွေးအန်လျက် လွင့်စင်သွားပြီး မြင်းရထား ရှေ့တွင် ကိုယ်ရိပ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရောက်ရှိလာသူသည် ၁၅ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် သေးသွယ်သော ရတနာဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်နေ၏။

ချန်ယွီသည် ခေါင်းကို အားကုန် ခါလိုက်သည်။ ရုန်းကန်မှု အကြိမ် အနည်းငယ် ပြုလုပ်သော်လည်း ထနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွားများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ မျက်လုံးများ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ဗလုံးပထွေးအသံကြီးဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ... ငါ့ကို ထိခိုက်ရဲတယ်လား...”

လော့ချန်သည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ချေ။ မြင်းရထား ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။ ကာကွယ်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသော ဇန်ခဲရှန်ကို ဆိုလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ကျန်းလျန်ရဲ့ ဖခင်လား... ကျွန်တော် ကျန်းလျန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ”

ကျန်းလျန်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သည်ကို ကြားသောအခါ ဇန်ခဲရှန်သည် သက်ပြင်းကို ပေါ့ပါးစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အမဲလိုက်ဓားကို ချလိုက်သည်။

“မင်း...”

ကျန်းလျန်သည် လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်ပြီး မယုံကြည်သော အကြည့်ဖြင့် စူးစမ်းနေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

သူ မယုံရခြင်းမှာလည်း ဆန်းလှသည်မဟုတ်ချေ။ ဤ ခြောက်လကျော်အတွင်း လော့ချန်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သေမျိုးဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်မှ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အမူအရာမှာလည်း ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်လာခဲ့သည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ စတင် ရောက်ရှိစဉ်က နုနယ်သော လူငယ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားပြီး လုံးဝ တခြားလူတစ်ဦး ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန် ရယ်လိုက်သည်။

“ဘာလဲ... ခြောက်လကျော်လောက် မတွေ့ရတာနဲ့ ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား...”

ကျန်းလျန်၏ မျက်လုံးများ တုန်ယင်သွားသည်။

“မင်း... မင်း... တကယ်ပဲ လော့ချန်လား... သူတို့က မင်း သေပြီလို့ ပြောကြတယ်... အဟွတ်... အဟွတ်...”

အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ကျန်းလျန်သည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို လှုပ်ရှားမိပြီး ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာသည်။

လော့ချန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ ကျန်းလျန်က အလွန် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည်။ မူလက ခရမ်းရောင်တောင်ထိပ်မှ အလုပ်သင်တပည့် သုံးထောင်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ သို့သော် အင်အားသုံး၍ ဖိနှိပ်ခြင်း၊ အမြတ်ထုတ်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုလို အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေသည်။

သိုလှောင်လက်စွပ်၏ အလင်းက ဝင်းခနဲတစ်ချက် လက်သွားသည်။ လော့ချန်သည် ကြယ်သုံးပွင့် ဒဏ်ရာကု ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

“ဒီ ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပါ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက မကြာခင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်”

သိုလှောင်လက်စွပ်... ကြယ်သုံးပွင့် ဆေးလုံး...။

လော့ချန် လေဟာနယ်မှ ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြပြီး ထို ကြယ်သုံးပွင့် တောက်ပနေသော ဆေးလုံးကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနီးအနားရှိ အလုပ်သင်တပည့် လေးဦး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလုပ်သင်တပည့်များနှင့် အဘယ်အပြင်စည်းတပည့် များစွာတွင်မှ သိုလှောင်လက်စွပ် မရှိကြချေ။ ကြယ်သုံးပွင့် ဒဏ်ရာကု ဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ငွေသား သိန်းချီ သန်းချီ ရှိသည်။ အလုပ်သင်တပည့်များ တတ်နိုင်သည့် အရာ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းလျန်နှင့် စကားပြောခြင်းကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ လူလေးဦး၏ စိတ်ထဲတွင် ရောက်ရှိလာသူသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အေးစက်မှုများ တည့်တည့် တက်လာသည်။

“ဒီ... ဒီဆေးလုံးက အဖိုး အရမ်း ကြီးတယ်...”

ကျန်းလျန်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်သည်။ လက်ကို မဆန့်ရဲခဲ့ချေ။ ကြယ်သုံးပွင့် ဒဏ်ရာကု ဆေးလုံး တစ်လုံး၏ တန်ဖိုးမှာ အနည်းဆုံး ငွေသား သိန်းချီ သန်းချီ ရှိသည်။ ဤတန်ဖိုးက သူ့အတွက် နှစ်အနည်းငယ် ကျင့်ကြံရန်ပင် လုံလောက်သည်။

“ဒီလောက် တန်ဖိုးလေးက ငါ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငြင်းမနေပါနဲ့...”

ပြောပြီးနောက် လော့ချန်သည် ဆေးလုံးကို ကျန်းလျန်၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူ သွေးလင်းယုန်ကို သတ်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုသည် သန်းတစ်ရာကျော် ရှိလာသည်။ ထို့အပြင် ရှဲ့ယန် အကြီးအကဲနှင့် ဖုန်းချန် အကြီးအကဲ၊ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ရှောင်လျဲ့တို့ အတွင်းစည်းတပည့် နှစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပါ ပေါင်းလိုက်သောအခါ ယခု သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုသည် သန်းတစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် ရှိသည်။ ငွေသား သိန်းချီ သန်းချီ ရှိခြင်းမှာ သူ့အတွက် တကယ် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းလျန်သည် ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မျက်စိနှင့် မြင်နိုင်သော နှုန်းဖြင့် နီရဲလာသည်။

လော့ချန်သည် ဤအခါမှ လှည့်လာပြီး အမူအရာမဲ့စွာဖြင့် အလုပ်သင်တပည့် ငါးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် သူ ယခင်က ထို လူအချို့၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။ နံရံ ပြိုလျှင် လူပိသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ခဲ့ရသည်။ သူ၏ ဘေးမှ လူများကိုပင် အေးချမ်းစွာ မနေနိုင်စေချေ။ အကယ်၍ သူ သွေးလင်းယုန်၏ ဓား အောက်တွင် သေခဲ့လျှင် ကျန်းလျန်တို့ သားအဖနှင်ဦးသည် ယနေ့ မသေလျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရမည်မှာ သေချာသည်။

တစ်ဖက်လူများ ကံမကောင်းသည်မှာ သူ မသေခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ့မိတ်ဆွေများကို ဒုက္ခပေးခဲ့သူများ တစ်ဦးမှ ကောင်းကောင်း နေရမည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်တွင် အလုပ်သင်တပည့် လေးဦး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ယင်လာ၏။ ချန်ယွီသည် လော့ချန် ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူသည့် မြင်ကွင်းကို မမြင်လိုက်ရချေ။

သူ ရုန်းကန်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ စောစောက ပါးရိုက်မှု တစ်ချက်က သူ၏ သွားတစ်ဝက်ကျော်ကို ကျိုးစေခဲ့သည်။ ဦးခေါင်းပင် အက်လုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

“ဟိတ်ကောင်... မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်... မင်း ငါ့နောက်မှာ ဘယ်သူ ရှိတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် ရယ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို မရယ်လိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

“ဪ... ဘယ်သူလဲ... ပြောပြပါဦး...”

ချန်ယွီသည် မျက်နှာတွင် သွေးများ ပြည့်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

“အကြီးအကဲဝမ်... သူက မင်းသားတန်းက လူပဲ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူ... မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာဟာ ကိုယ့် သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ... မင်း အခု ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံရင် အချိန်မီသေးတယ်...”

“ဒုန်း...”

ရုတ်တရက် အလုပ်သင်တပည့် တစ်ဦးသည် စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို ဦးချကာ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

“စီနီယာ လော့ချန် ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့ မှားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း အထက်အမိန့်ကို နာခံရုံပဲ ရှိပါတယ်... စီနီယာလော့ချန်... ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ထား ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်မှုနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

“ဟုတ်တယ်။ အကြီးအကဲဝမ်က ကျွန်တော်တို့ကို ကျန်းလျန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့၊ သူ့ကို ဂိုဏ်းကနေ မောင်းထုတ်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ... သူ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ကို မျက်နှာလုပ်ချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်...”

“စီနီယာလော့ချန်... အသက် ချမ်းသာပေးပါ...”

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

လူလေးဦးလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးရန် ဆက်တိုက် တောင်းပန်နေကြသည်။ အားလုံးက ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဤ နေရာမှ လှုပ်ရှားမှုသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက အနီးအနားရှိ အလုပ်သင်တပည့်များ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရရှိထားသည်။ လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းနေသည်။ လူလေးဦး၏ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်စကားကို ကြားသောအခါ လူအများသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်နေကြသည်။

“သူက လော့ချန်လား... သူ မသေဘူးလား...”

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ဂိုဏ်းက အဆင့်မြင့် သန်မာသူတွေအများကြီး သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယခုထိ သတင်း မကြားရသေးဘူး။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံရရင် သူ အသက် ဆယ်ချောင်း ရှိရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး...”

“မမှားဘူး... သူပဲ... ယခင်နှစ် ချီယွမ်ကျွန်း စမ်းသပ်မှုတုန်းက ငါ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်...”

“ငါလည်း တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးပြီ... ချန်ယွီတို့တော့ သွားပြီ... စီနီယာလော့ချန်က မင်းသားတန်းကိုတောင် ဒုက္ခပေးရဲတဲ့ နတ်ဆိုးပဲ...”

“ဟွန်း... ဒါကလည်း သူတို့ ဖြစ်သင့်တာပဲ။ စီနီယာကျန်းလျန် ဒီလောက်တော်တာကို သူတို့က အကြီးအကဲ အားကိုးပြီး ဒီလို မာန်တက်တယ်... ဂိုဏ်းတူသားချင်း နှိပ်စက်တယ်...”

လော့ချန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို အတည်ပြုပြီးသောအခါ အနီးအနား၌ ချက်ချင်း ဆူပွက်လာသည်။ လူများသည် သူ့ကို ကြည့်လျက် တစ်ဦးချင်းစီ၏ အကြည့်သည် ပူလောင်နေသည်။ လော့ချန်သည် အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားထားသည်။ အလုပ်သင်တပည့်မှ တစ်ဆင့်ချင်း အပြင်စည်း ခေါင်းဆောင်တပည့် ဖြစ်လာသည့် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော အဖြစ်အပျက်သည် အလုပ်သင်တပည့်များ၏ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းမှ စကားပြော အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူများစွာကို မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။ ရိုးသားစွာ ပြောရလျှင် လော့ချန်၏ လူကြိုက်များမှုသည် ယခုအခါ အလုပ်သင်တပည့်များကြားတွင် မည်သူ့ထက်မဆို သာလွန်နေသည်။ လူများစွာသည် သူ့ကို သူတို့၏ စံပြပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် လျှို့ဝှက်စွာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။

လူအများ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ ယခုတင်က မာန်တက်ပြီး မောက်မာခဲ့သော ချန်ယွီ၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။

“ဒုန်း...”

သူ၏ ဒူး နှစ်ဖက် ပျော့ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုသည်။

“စီနီယာလော့ချန်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

လော့ချန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ငါ... ငါ အမိန့်ကို နာခံရုံပဲ ရှိပါတယ်... ငါ မျက်စိ ကန်းနေခဲ့တာပါ... ငါ မျက်လုံး မရှိခဲ့ဘူး...”

ချန်ယွီ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ ပဲစေ့ အရွယ် ချွေးစက်များ စီးကျနေပြီး လော့ချန်ကို ဆက်တိုက် ဦးချနေသည်။

လော့ချန်သည် ဤ လူများနှင့် အချိန်မဖြုန်းလိုချေ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ထုံရွှမ်နယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေးသော ဤ အလုပ်သင်တပည့်များသည် သူ၏ မျက်လုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ဘာမှ မကွာချေ။ သူကိုယ်တိုင် လက်ထုတ်ရန် မထိုက်တန်ပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ လက် နှစ်ဖက်၊ ခြေ နှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်လိုက်ပါ... ပြီးရင် ကျန်းလျန်ကို အမှားဝန်ခံပါ။ ငါ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်...”

“ဘာ...”

ချန်ယွီ ကြီးမားစွာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ အလုပ်သင်တပည့် ဖြစ်သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော် ရှိပြီ။ ယခု လက် နှစ်ဖက်နှင့် ခြေ နှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်လိုက်လျှင် သုံးနှစ်အတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်ရန် အရည်အချင်း ဆုံးရှုံးသွားမည်။ ကျန် အလုပ်သင်တပည့် လေးဦးသည်လည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

“မင်းတို့ ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်ကိုတော့ သိတယ်မလား...”

လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ကာ လက်ဝါး တစ်ချက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မြေပြင်တွင် တိုက်ရိုက် မည်းနက်သော တွင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အား...”

လူအချို့ ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်လာသည်။

“ငါ... ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်မယ်... အား...”

အလုပ်သင်တပည့် တစ်ဦးသည် သွားများကို ကိုက်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် လက်ဖဝါး တစ်ချက်ဖြင့် ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သီး နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ဆီသို့ အတူတကွ ထိုးချလိုက်သည်။ ဂျွပ်ခနဲ အသံနှစ်ချက်နှင့်အတူ လက်ရိုး ချက်ချင်း ကျိုးသွားသည်။ သူသည်လည်း နာကျင်လွန်း၍ သတိလစ်သွားသည်။

ဤ မြင်ကွင်းကို ကြည့်သောအခါ ဘေးမှ လူ သုံးဦး၏ စိတ်နှလုံး တုန်ယင်လာသည်။ သို့သော် ယနေ့ ဘေးမှ မလွတ်နိုင်ကြောင်း သိသဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ရှေ့နည်းတူ လုပ်လိုက်ကြသည်။

“အား... အား... အား...”

တစ်ခဏအတွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လူလေးဦး လဲလျောင်းနေကြကာ နာကျင်မှုဖြင့် ညည်းညူနေကြသည်။

“ဒါ...”

ကျန်းလျန်၏ ဖခင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်ချေ။ စကား တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် စွမ်းရည် ကောင်းမွန်သော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့် လေးဦးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေနှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်စေခဲ့သည်။ လုံးဝ မဆန့်ကျင်ရဲကြချေ။

အခန်း ၄၁၂ ပြီးပါပြီ။