မြန်မြန်... ချင်တို့ယွမ် အကြီးအကဲကို အမြန် အကြောင်းကြားကြ။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အသံတိတ် ဆိတ်နေသည်။

ထိုနေရာရှိ အလုပ်သင်တပည့်များသည် အားလုံး မှင်တက်မိနေကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီသည် ပါးစပ်ကို ဟနေပြီး စေ့ပိတ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အလွန် အင်အားကြီးမားလှသည်... အလွန် အင်အားကြီးမားလှသည်... သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် မြင့်မြတ်ပြီး ဩဇာအာဏာရှိသော သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူ သုံးဦးသည် လော့ချန်၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ဘဲ အားလုံး အလဲထိုး ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့ထက် အသက်ပင် ငယ်သေးသည့် တစ်ဖက်လူက အဘယ့်ကြောင့် ဤမျှ စွမ်းအားရှိနိုင်သည်...။

အံ့အားအသင့်ဆုံးသူမှာ ကျန်းလျန်၏ ဖခင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က ဝမ်အကြီးအကဲတို့ လေထဲမှ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ထင်မြင်ခဲ့ပြီး အသက်ပင် မရှူရဲခဲ့ချေ။ သို့သော် မျက်စိ တစ်မှိတ်အတွင်း နတ်ဘုရား သုံးပါးသည် သွေး သုံးပွက် အန်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေးသေကောင်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေကြသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ ဆယ့်လေးနှစ်၊ ဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤသည်မှာ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်က ကျား သုံးကောင်ကို ကိုက်သတ်လိုက်သည့်နှယ်ပင်။

“အံ့ဩစရာပဲ... သူက လော့ချန်ပဲ... သူ တကယ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့တယ်...”

“ဝိုး... ဝမ်အကြီးအကဲကို တိုက်ကွက် တစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူလိုက်တာ... ဒါ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားမျိုးလဲ...”

“ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိုက်တာ... ဒါကြောင့် သူ သုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ထူးခြားခဲ့ပြီး လူအများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တာပဲ... ဒီလူသာ အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ် မနိုးကြားခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ နောက်ထပ် ယွမ်မန်လီ တစ်ဦး ပေါ်လာတော့မှာပဲ...”

သတင်းကြား၍ ရောက်ရှိလာသော အပြင်စည်းအကြီးအကဲ အနည်းငယ်သည်လည်း ယခုတင်က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အားလုံး အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။

လော့ချန်သည် လူအများ၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ချန်ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ယွီ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်။ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ခြေထောက် နှစ်ဖက်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။ ကောင်းကောင်းပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ဝုန်းခနဲ... ခြေထောက် နှစ်ချောင်း ပျော့ကျသွားပြီး ချန်ယွီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ငိုယိုရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

“လော့... စီနီယာလော့ချန်... ကျွန်တော် မှားပါတယ်... ကျွန်တော် အခုပဲ လက် နှစ်ဖက်နဲ့ ခြေ နှစ်ဖက်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်လိုက်ပါ့မယ်...”

လော့ချန်သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ အခွင့်အရေး ခုနက ပေးခဲ့ပြီးပြီ... ကံမကောင်းစွာနဲ့ မင်း မရယူခဲ့ဘူး...”

“မဖြစ်ဘူး...”

ချန်ယွီသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေ၏။ ရောက်ရှိလာသော အပြင်စည်းအကြီးအကဲများဆီသို့ လူးလဲထကာ တွားသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲတို့... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ... ကယ်ပါဦး...”

အပြင်စည်းအကြီးအကဲ အနည်းငယ်သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထရပ်ရန် မဝံ့ရဲချေ။ ကျင့်ကြံမှု လမ်းစဉ်တွင် အင်အားကြီးသူကိုသာ လေးစားကြသည်။ အပြင်လောကတွင် ထိုသို့ဖြစ်သကဲ့သို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတွင်လည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ အလုပ်သင်တပည့်များကို စီမံခန့်ခွဲသည့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲသည် အကြီးအကဲများထဲတွင် အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။ လူများစွာက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကိုပင် မထိုးဖောက်နိုင်သေးချေ။ ဝမ်အကြီးအကဲသည် သူတို့ထဲတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဝမ်အကြီးအကဲပင် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အလဲထိုးခံလိုက်ရလျှင် သူတို့ မည်သို့ လုပ်ရဲမည်နည်း။ စိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒရှိသော်လည်း အင်အား မရှိချေ။

“လဲလျောင်းလိုက်ပါ...”

လော့ချန်သည် အလွန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည် နှင့် ချန်ယွီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လှဲသိပ်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး ကိတ်မုန့်တစ်ခုကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေသည်။

ကိစ္စအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လော့ချန်သည် လှည့်ကာ မြင်းရထားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

“လော့ချန်၊ မင်း အရမ်း တော်တာပဲ... အရမ်း တော်တာပဲ...”

ကျန်းလျန်သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် လော့ချန် အပြင်စည်းတွင် မည်သို့ ဖြစ်သည်ကိုသာ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လော့ချန်သည် ဤကဲ့သို့ အကြီးအကဲကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် လွင့်စင်သွားအောင် ရိုက်နိုင်သည်အထိ အင်အားကြီးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ချေ။

ကျန်းလျန်၏ ဖခင်သည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် လက် နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေသည်။ လော့ချန်အား နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ “အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်အရာနဲ့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ကူညီရုံလေးပါပဲ... ဦးလေး ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

လော့ချန်သည် လက်ကို မြှောက်၍ တစ်ဖက်လူကို ထူလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖခင်၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ကျန်းလျန်၊ ဒီမှာ ဆေးလုံး အချို့ ရှိတယ်။ မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်း ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ... အမြန်ဆုံး ထုံရွှမ်နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး အပြင်စည်းကို တက်လှမ်းပါ...”

လော့ချန်သည် လက်ညှိုးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ ပုလင်း အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကြယ်တစ်ပွင့်၊ ကြယ်နှစ်ပွင့် ဆေးလုံးများ ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ချေ။ သို့သော် သေမျိုးဖြတ်ကျော်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ကျေးဇူးပါပဲ...”

ကျန်းလျန်သည် မူလက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် လေဒဏ် မိုးဒဏ် ခံထားရသော ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံး အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး လက်ခံလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကိစ္စရှိရင် အချိန်မရွေး လာရှာနိုင်ပါတယ်”

လော့ချန်သည် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ ကိုယ်ရိပ်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ မင်းကို လာကယ်ဖို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ လုချွမ်ပဲ...”

စကား တစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ပြီး လော့ချန် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

“လျန်၊ ဒီနေ့ ကျေးဇူးကို မင်း ကောင်းကောင်း မှတ်ထားရမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

ကျန်းလျန်သည် လော့ချန်၏ ဝေးကွာသွားသော နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

ခရမ်းရောင်တောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လော့ချန်သည် အပြင်စည်းဒေသဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။ ကျန်းလျန်၏ ကိစ္စက သူ့ကို အနည်းငယ် ဒေါသထွက်စေသည်။ မင်းသားတန်းမှ လူများ ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းလာလျှင် သူလည်း ယဉ်ကျေးနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ချင်တို့ယွမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားပြီး အပြစ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အပြင်စည်း ရင်ပြင်...။

ယနေ့ အပြင်စည်း ရင်ပြင်သည် အထူး ဆူညံနေသည်။ များစွာသော အပြင်စည်းတပည့်များသည် သုံးဦးစီ၊ ငါးဦးစီ စုဝေးပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား... လော့ချန် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့တယ်...”

“ငါလည်း ကြားခဲ့တယ်... လင်ယွမ်ပြတိုက်က လူတွေက သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့တာတဲ့”

“ဟွန်း... ဘယ်က ကောလာဟလလဲ...”

မင်းသားတန်းမှ တပည့် တစ်ဦးသည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့သူကို သွေးလင်းယုန်က လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့တာ... အသက်ရှင်ဖို့ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ငါ သိသလောက် သွေးလင်းယုန်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူ... သူ့ကို လက်ညှိုး တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ကြိတ်သတ်နိုင်တယ်... ဒီလောက်ကြာနေပြီဆိုမှတော့... တောထဲမှာ အလောင်းတောင် ပျက်စီးနေမှာ သေချာတယ်...”

လူအများ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အချို့သည် လော့ချန် ပြန်လာသည့် သတင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူအများစုသည် ကောလာဟလဟုသာ ယုံကြည်ကြသည်။

“မင်းတို့ မြန်မြန် ကြည့်ကြစမ်း... အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ...”

ရုတ်တရက် လူတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်ရာ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ချက်ချင်းပင် ဆူညံနေသော အပြင်စည်း ရင်ပြင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အပ် ကျသံပင် ကြားနိုင်သည်အထိ ဖြစ်သည်။

ရင်ပြင် အပြင်ဘက်မှ လူငယ် ကိုယ်ရိပ်တစ်ခု လျှောက်လာသည်။ ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အမူအရာသည် ထူးခြားသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လူအများ၏ နှလုံးခုန်သံထဲသို့ နင်းလိုက်သည်နှင့် တူနေသည်။

“စီနီယာ လော့ချန်...”

“စီနီယာ လော့ချန် မင်္ဂလာပါ...”

အနီးရှိ အပြင်စည်းတပည့်များ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မဆိုထားနှင့် လော့ချန်သည်လည်း အပြင်စည်း၏ ခေါင်းဆောင်တပည့် ဖြစ်သည်။

လော့ချန် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများက အမျိုးသားတပည့် တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူသည် စောစောက မောက်မာစွာ ပြောခဲ့သော မင်းသားတန်းမှ တပည့် ဖြစ်သည်။

လော့ချန်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို တွန့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲမှ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ခြေလှမ်း ရွှေ့လိုက်သည်။ သို့သော် လော့ချန်က သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးချေ။ လေထဲမှ ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဖြန်း...”

ရှင်းလင်းသော ပါးရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို မင်းသားတန်းမှ တပည့်သည် ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာ အကွာအဝေးသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

လူအများ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ခဲ့သည်မှာ လော့ချန်သည် ဤမျှ အာဏာရှိလိမ့်မည်ဟုပင်။ စကား တစ်ခွန်း မပြောဘဲ တိုက်ရိုက် လက်ပါ တိုက်ခိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆို မာနကြီးသော မင်းသားတန်းမှ ထို တပည့်များသည် ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မထွက်ရဲကြချေ။

“နောက်တစ်ခါ ပါးစပ် ဒီလောက် ညစ်ပတ်နေရင် ငါ သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ် တပည့်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

“စီနီယာလော့ချန်၊ စီနီယာ ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်ကို အမြန် သွားကြည့်ပါဦး...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

လော့ချန်သည် စကား ပြောရုံသာ ရှိသေးသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အမူအရာ ထူးဆန်းသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကျန်းလျန်၏ ကိစ္စကို သတိရလိုက်သည်။ ကျန်းလျန်ပင် ဤသို့ ခံခဲ့ရလျှင် မှော်အိမ်တော်တွင် နေထိုင်သော ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည်...

လော့ချန် ဤသို့ တွေးလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကိုယ်ရိပ်သည် လေထဲသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

လော့ချန်၏ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားသော ကိုယ်ရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူအများ အားလုံး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

“ဟာ... ငါ မျက်စိ မှားနေတာလား... စီနီယာလော့ချန် လေဟာနယ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်တယ်... လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်တယ်...”

“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါတို့ အားလုံး မျက်စိ မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်လား... မဖြစ်နိုင်ရင် စီနီယာလော့ချန် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီ...”

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်... အမလေး... စီနီယာလော့ချန်က သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူ... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲ ပြီးတာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ... ဒီလောက် မြန်လိုက်တာ...”

လူအများ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထန်နေသည်။ တစ်ဦးချင်းစီ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီး ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာလျှင် တိုက်ရိုက် အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက် ကျင့်ကြံနိုင်သည်... ပြောရလျှင် သူတို့နှင့် လုံးဝ ကမ္ဘာ မတူတော့ချေ...။

ထို ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော မင်းသားတန်းမှ တပည့်လည်း လုံးဝ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ မူလက ရန်လို မုန်းတီးသော အကြည့်များသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ ဘေးမှ အဖော်တပည့် အနည်းငယ်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ဒီ သတင်းကို ချင်တို့ယွမ် အကြီးအကဲကို အမြန် သွားပြောကြ...”

အခန်း ၄၁၅ ပြီးပါပြီ။