အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း။
Vol. 28 Ch. 416
“ဝှစ်...”
လော့ချန်သည် အမြန်နှုန်းကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်သည်။ တောင်ထိပ်များကြားမှ ဖြတ်၍ လျှပ်စီးကြောင်း ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပြင်းထန်သော ချီစွမ်းအင်သည် တိမ်တိုက်များကို ဆုတ်ဖြဲကာ ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။
“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူ...”
“ဒီ အရပ်က ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်ကို သွားနေတာ... ဘယ် အတွင်းစည်းတပည့်က ထပ်ပြီး ပြဿနာ ရှာချင်ပြန်တာလဲ...”
“မြန်မြန်... လိုက်သွားပြီး ကြည့်ရအောင်...”
အောက်ဘက်တွင် သွားလာနေသော အပြင်စည်းတပည့်များစွာ ရှိသည်။ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော လူကို သတိပြုမိကြပြီး အားလုံး အော်ဟစ်ကာ မနာလို ဖြစ်နေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် လော့ချန်သည် ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ် အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တိုက်ရိုက် မှော်အိမ်တော်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ မှော်အိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ မူလက ပတ်ဝန်းကျင် လှပပြီး ကဗျာဆန်သော မှော်အိမ်တော်သည် ယခုအခါ အလွန် ပျက်စီးနေသည်။ သူ နေထိုင်ခဲ့သော အဓိက အိမ်မှာ အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းကင်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် နက်ရှိုင်းသော လက်ဝါးရာများသာ ကျန်တော့သည်။ မူလက ရှိခဲ့သော အဆောက်အအုံများနှင့် သစ်ပင်ကြီးများ၊ ချောင်းငယ်များနှင့် ရေစီးဆင်းမှုအားလုံး ပြာမှုန်များ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။
“ရှူး...”
လော့ချန်သည် ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများကြားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာသည် ဤမျှ ဆိုးရွားသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲမှ ဒေါသသည် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ...”
ဤ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံသည် မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ တိမ်လွှာများပင် ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။
“အံ့ဩစရာပဲ... ဒါ လော့ချန် အသံ မဟုတ်လား...”
ဘေးဘက်ရှိ စံအိမ်ငယ်မှ အံ့အားသင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တံခါးဖွင့်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“လော့ချန်...”
“လော့ချန်... မင်း တကယ်ပဲ... မင်း ပြန်လာခဲ့ပြီ...”
လော့ချန်ကို မြင်သောအခါ နှစ်ဦးစလုံး ရှေးဦးစွာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လာသည်။ ယွမ်ချီလန် မျက်လုံးများပင် နီရဲလာသည်။ လော့ချန်သည် အသက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူလိုက်သည်။ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ ပြန်လာခဲ့ပြီ...”
အချိန်အတန်ကြာ မတွေ့ရသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သိသာစွာ တိုးတက်လာသည်။ ကူးလင်ဖန်သည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ပထမအဆင့် အလယ်အဆင့် ဖြစ်ပြီး ယွမ်ချီလန်သည်လည်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“သူတို့ ပြောတယ်... မင်းကို သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူက လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်လို့...”
ယွမ်ချီလန်သည် နီသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားပြီး မျက်ရည်မကျအောင် ထိန်းထားသည်။ ဤသတင်း စတင် ရောက်ရှိလာစဉ်က သူတို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် ရက်များ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်၏ သတင်း အစအနပင် မရှိခဲ့ချေ။ မျှော်လင့်ချက်များလည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
လော့ချန် ရယ်လိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အားလုံး ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ...”
လူ သုံးဦး စကားပြောနေစဉ် ခြေသံများ ရုတ်တရက် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချန် ပြန်လာသည်ကို သိရှိသူ အပြင်စည်းတပည့်များ အားလုံး သိလိုစိတ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကောင်းကင်တွင်လည်း အပြင်စည်းအကြီးအကဲများ ပျံသန်းလာကြသည်။
လော့ချန်သည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... နောက်ပြီး မင်းတို့ ဒဏ်ရာ ရထားတာလား... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ...”
လူ နှစ်ဦးကို ပထမဆုံး မြင်သည်နှင့် လော့ချန်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေပြီး ချီစွမ်းအင်များ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် အတွင်းဒဏ်ရာများ ရထားကြပုံရသည်။ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကား မပြောကြချေ။ ကူးလင်ဖန် ရယ်လိုက်သည်။
“လော့ချန်၊ မင်း အခုမှ ပြန်ရောက်တာ... အရင် အနားယူပါဦး... အရာအားလုံး ဆရာချန်ရွှမ် ရောက်လာမှ ပြောကြတာပေါ့...”
နှစ်ဦးစလုံးသည် လော့ချန်၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိကြသည်။ အမှန်တရားကို သိရှိလျှင် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရချေ။
“အတွင်းစည်းတပည့် စီနီယာယွီကျုံးဟွေ့ပါ... ဆယ်ရက်အကြာမှာ သူ လူတွေကို ခေါ်လာပြီး ဒီနေရာကို ဖြိုချခဲ့တာပဲ...”
“ဟုတ်တယ်...”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက သူတော်ကောင်းလုပ်ပြီး အော်လိုက်သည်။
မကောင်းတော့ချေ... ကူးလင်ဖန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို မလိမ်ကြပါနဲ့... အခု အရင်လို အချိန် မဟုတ်တော့ဘူး... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ လာ မနှိပ်စက်နိုင်ဘူး... ပြောစမ်းပါ... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...”
ကူးလင်ဖန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လိမ်ညာ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။
ထို ယွီကျုံးဟွေ့သည် အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်ရုံသာမက ယခင်က ချင်တို့ယွမ်၏ တပည့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်ရက်အကြာတွင် ယွီကျုံးဟွေ့သည် လူအချို့ကို မှော်အိမ်တော်သို့ ရုတ်တရက် ခေါ်လာပြီး လော့ချန် နေထိုင်ခဲ့သည့် အဓိက အိမ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
အကြီးအကဲချန်ရွှမ်နှင့် ချန်လင်ယွီတို့သည် လော့ချန်၏ သတင်းကို ရှာဖွေရန် တောနက်မုန်တိုင်းတောအုပ်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် တောင်ကို စီမံခန့်ခွဲသည့် အလုပ်သင်တပည့်များနှင့် ကူးလင်ဖန်၊ ယွမ်ချီလန်တို့သာ ကျန်ခဲ့သည်။ လူ နှစ်ဦးသည် အစွမ်းကုန် တားဆီးခဲ့သော်လည်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် ယွီကျုံးဟွေ့ကို မည်သို့ တားနိုင်မည်နည်း။ သူသည် ခြေလှမ်း တစ်ချက်ဖြင့် လူ နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွီကျုံးဟွေ့သည် အဓိက အိမ်သို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာသည်။ လက်ဖဝါး တစ်ချက်ဖြင့် မှော်အိမ်တော် တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
လော့ချန်သည် သေချာ နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဆရာနဲ့တပည့် အတူတူပဲ... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် သန်မာသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မောက်မာရသလား...”
လော့ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အေးစက်သော စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားရသောအခါ ကူးလင်ဖန် အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“လော့ချန်၊ မင်း စိတ်မဆိုးနဲ့... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူက ဘယ်လောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူး... သူ လက်ဝါး တစ်ချက်တည်းနဲ့ မှော်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးလုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့တာ... သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အရှိန်အဝါက ငါနဲ့ ယွမ်ချီလန်ကို အတွင်းဒဏ်ရာ ရစေခဲ့တယ်...”
ထိုနေ့က အခြေအနေကို တွေးလိုက်သောအခါ ယွမ်ချီလန်သည်လည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာလေးပင် ဖြူဖျော့နေသည်။
“ငါတို့ကို အကြီးအကဲချန်ရွှမ်က တပည့် အဖြစ် လက်ခံထားလို့သာ ကံကောင်းတာ... မဟုတ်ရင် ဒုက္ခ ရောက်နိုင်တယ်... အရာအားလုံး ဆရာချန်ရွှမ် ပြန်လာမှ ပြောကြတာပေါ့...”
လော့ချန်သည် အမူအရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် သန်မာသူ တစ်ဦးက ငါ့ရှေ့မှာ မာန်တက်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး...”
“မင်းတို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ...”
လော့ချန်သည် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြသည်။ ယွမ်ချီလန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ...”
လော့ချန်သည် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စကားလုံး နှစ်လုံးကို အေးစက်စွာ ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“အကြွေး တောင်းဖို့...”
တစ်ဖက်လူက အိမ်တံခါးအထိ လာရောက် ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ကို လော့ချန်သည် သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ တစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးလျှင်လည်း သည်အဖျက်အဆီး၊ နှစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးလျှင်လည်း သည်အဖျက်အဆီးသာ ဖြစ်သည်ပင်။ လော့ချန်သည် ဤ ဆရာနှင့်တပည့် နှစ်ဦးကို ယနေ့ တစ်ပါတည်း ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ပင်။ လော့ချန်သည် အကျိုးဆက်များကို ဝမ်အကြီးအကဲတို့အပေါ် လက်စတင်လိုက်ကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဆင့်အတန်းနှင့် အခွင့်အရေးများသည် အခြားသူများ၏ ပေးသနားမှုဖြင့် ရရှိခြင်း မဟုတ်ချေ။ စွမ်းရည်ဖြင့် တိုက်ယူရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင် ပြသသော စွမ်းရည်သည် ပို၍ အားကောင်းလေ၊ ဂိုဏ်းအတွက် တန်ဖိုး ပို၍ မြင့်မားလေ ဖြစ်သည်။ ပို၍ အရေးထား ခံရပေလိမ့်မည်။
ဤတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းက သူ့ကို ရှာဖွေရန် အဆင့်မြင့် သန်မာသူများစွာကို စေလွှတ်ခဲ့ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ယွမ်မန်လီလည်း ရှိသေးသည်။
ရှဲ့ယန်၏ စကားအရ ယွမ်မန်လီသည် ကြယ်တစ်ဆယ့်တစ်ပွင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသည်။ ယခု ဂိုဏ်းချုပ်ပင် သူမကို မျက်နှာပေးရမည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အလံတော်၏ အောက်တွင် အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ပင် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မထိရဲချေ။
လော့ချန်တို့ သုံးဦး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း ဆူပွက်လာသည်။
“စီနီယာလော့ချန် အတွင်းစည်းကို သွားတော့မယ်... အရမ်း ထိတ်လန့်စရာပဲ... သူ စီနီယာ ယွီကျုံးဟွေ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား...”
“ဖြစ်နိုင်တယ်... စီနီယာလော့ချန်လည်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားပြီလို့ ကြားတယ်... ခုနက သူ့ကို လေထဲမှာ ပျံသန်းတာကို မြင်လိုက်ရတယ်...”
“ဟင်... စီနီယာလော့ချန် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားပြီတဲ့လား...”
လော့ချန်က အတွင်းစည်းသို့ သွားရောက်ပြီး ယွီကျုံးဟွေ့ကို အပြစ်ပေးရန် သွားမည်ဟူသော သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဤသတင်းကို ကြားသူများသည် ဒုတိယ စကား မပြောတော့ချေ။ ချက်ချင်း ယွီကျုံးဟွေ့ နေထိုင်ရာ ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားကြသည်။
ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်။
ယွီကျုံးဟွေ့၏ နေအိမ်သည် တောင်ကြား တစ်ခုထဲတွင် ရှိသည်။ တောင်ကြားသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော်လည်း သွက်လက်မှု မပျောက်ဆုံးချေ။ အပင်များ စိမ်းစိုနေသည်။ ရေတံခွန်များ ဆက်တိုက် စီးဆင်းနေသည်။ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကဗျာဆန်သော ပုံစံ ရှိသည်။
ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝန်း တစ်ခုတွင် လူငယ် နှစ်ဦးသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အရက် သောက်နေကြသည်။ ဘယ်ဘက်ရှိ လူငယ်သည် မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးကြီးကြီး ရှိသည်။ လက်ဖဝါးများသည် ဒူးအထိ ရှည်လျားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန် ကြီးမားသည်။ သူသည် ယွီကျုံးဟွေ့ ဖြစ်၏။
“အစ်ကိုယွီ၊ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အပြင်စည်း ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်ကို သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်... ဘာတွေ တွေ့ခဲ့ရလဲ...”
တစ်ဖက်ရှိ အပြာရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်က ရယ်လိုက်သည်။
“ထွီ...”
ယွီကျုံးဟွေ့သည် အပြင်းအထန် တံတွေး ထွေးချလိုက်ပြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ငါ ထင်တာက လော့ချန်ဆိုတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူက အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပေမဲ့ ဒီလောက် စွမ်းရည်ရှိတာကို ကြည့်ရင် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရတနာကြီးတွေ ရှိရမယ်လို့ပေါ့... ဒါပေမဲ့ သူ့ အခန်းထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ရှာခဲ့တာတောင်... ရွှေပြား အနည်းငယ်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်... ငါ သွားခဲ့ရတာ အချည်းနှီးပဲ...”
ယွီကျုံးဟွေ့သည် ချင်တို့ယွမ်အတွက် ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ရန် ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်သို့ အထူး သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် ဆရာ၏ ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ရန် အမည်ခံပြီး လော့ချန်၏ အခန်းမှ ရတနာများကို လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရတနာများ မရှိလျှင်ပင် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး အချို့ ရခဲ့လျှင်ပင် ကောင်းသေးသည်။ လော့ချန်က အပြင်စည်းတပည့်များ ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးထောင်ဟူသော ကြီးမားသော ရတနာကို ရရှိခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ မြေကြီးကို သုံးပေတူးသော်လည်း ဘာမှ မရှိချေ။
အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်က ထိုသို့ ဖြစ်မည်ကို ကြိုသိထားပြီး ရယ်လိုက်သည်။
“ရတနာကြီးတွေ ရှိရင် သူ့ကိုယ်မှာပဲ ယူသွားမှာပေါ့... ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီကောင်လေးကို သွေးလင်းယုန်က လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်... ခုထိ သတင်း အစအန မရှိဘူး... သူ့ကိုယ်ပေါ်က ရတနာတွေ သွေးလင်းယုန်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားပြီ ထင်တယ်...”
ယွီကျုံးဟွေ့သည် မုန်းတီးစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ... ဒီလို ဖြစ်လာမယ်မှန်း ကြိုသိရင် သူ ငါတို့ မင်းသားတန်းကို ဒုက္ခပေးတုန်းက ငါ ကိုယ်တိုင် သူ့ကို ဖမ်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်မေးသင့်တာ...”
“တော်ပြီ... ဒီ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတဲ့ အသုံးမကျသူအကြောင်း မပြောကြနဲ့တော့... အရက် သောက်ကြစို့...”
“ဘုန်း...”
လူ နှစ်ဦး ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံ ရှိသေးသည်။ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ အိမ်တံခါးသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တိုက်ရိုက် ပျက်စီးသွားသည်။
အခန်း ၄၁၆ ပြီးပါပြီ။