အာဏာ ဖော်ကျူးခြင်း... ချင်တို့ယွမ်ကို ပြန်လည် တွေ့ဆုံခြင်း။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

အိမ်ဝင်းတံခါး ပေါက်ကွဲသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲသွားသည့် သစ်သားစများ၊ ကျောက်တုံးများသည် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ပြန့်ကျဲသွား၏။

ယွီကျုံးဟွေ့နှင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တို့ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ကျိုးပဲ့သွားသော အစိတ်အပိုင်းများ၏ အရိပ်အယောင်များ ကျရောက်သည့် ဧရိယာကို ရှောင်ရှားရန် အလျင်အမြန် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

စားပွဲပေါ်ရှိ အဖိုးတန်အရက်များနှင့် ဟင်းပွဲများသည် အားလုံး ကြေမွသွားလေသည်။

ယွီကျုံးဟွေ့ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်နေကာ ရှေ့သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။

ကိုယ်ရိပ် သုံးခုသည် ကျိုးပဲ့နေသော အိမ်ဝင်းတံခါးကို နင်းကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထို လူ သုံးဦး၏ နောက်တွင် လူအုပ်ကြီးလည်း ပါလာ၏။ လူ တစ်ရာ နှစ်ရာခန့် ရှိပြီး အပြင်စည်းတပည့် အရေအတွက်က ဆယ်ပုံတွင် ခုနစ်ပုံခန့် ရှိသည်။ အတွင်းစည်းတပည့် အချို့အပြင် အကြီးအကဲ ဆယ်ဦးကျော်ပင် ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် လော့ချန် အသက်ရှင်လျက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာသည်ဟူသော သတင်းကို ကြား၍ လာရောက် ကြည့်ရှုသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လေးဘက်လေးလံမှ လူများ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာနေသည်။

လူတိုင်းသည် လော့ချန်ကို အံ့အားသင့်သလို ကြည့်နေကြသည်။ လော့ချန် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို မသိကြချေ။

“အံ့ဩစရာပဲ... မင်းတို့ပဲ... အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်ပြီး အတွင်းစည်းတပည့်ရဲ့ နေအိမ်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရဲတယ်...”

ယွီကျုံးဟွေ့၏ အကြည့်သည် ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင် ရှိနေသည်။

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူ၏ အရှိန်အဝါကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည် ရှိမည်နည်း။ မသိစိတ်ဖြင့် လော့ချန်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လော့ချန်က အကြွေးတောင်းမည်ဟု ပြောသည်မှာ ယွီကျုံးဟွေ့ကို အကြွေးတောင်းရန် လာခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။

ယွီကျုံးဟွေ့၏ မျက်လုံးသည် လော့ချန်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြံအစည်များ ရှိနေသည်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ...”

လော့ချန်သည် အမူအရာ မရှိစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

“မင်း လူတွေကို ခေါ်လာပြီး ငါ့ နေအိမ်ကို ဖျက်ဆီးတုန်းက ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးမှ... အခုတော့ ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့လား...”

“မင်း...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘေးမှ အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ဆိုသည်။

“မင်းက လော့ချန်ပဲ... မင်း တကယ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့တယ်...”

လော့ချန်သည် ယွီကျုံးဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

“တစ်လပဲ ပျောက်သွားတာ... ငါ့ မှော်အိမ်တော်ကို လူတွေက အကုန် ဖြိုချပစ်လိုက်ကြတယ်... ငါ နောက်ထပ် နည်းနည်းသာ ထပ်ပြီးနောက်ကျခဲ့ရင် ငါ့ကို လူအချို့က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ နာမည်တောင် ဖျက်ပစ်တော့မယ် ထင်တယ်...”

လော့ချန်၏ လှောင်ပြောင်သော စကားကို ကြားသောအခါ ယွီကျုံးဟွေ့ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ... ငါ မှော်အိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်ကွာ အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ...”

“မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ... ဒီနေရာက ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်... ဒီမှာ နေထိုင်သူတွေက အတွင်းစည်းတပည့်တွေ... ကျင့်ကြံမှုက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်မှာ ရှိတယ်... မင်းလို အပြင်စည်းတပည့်လေးတစ်ယောက်က ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တံခါးကို ဖျက်ပြီး ဝင်လာတယ်... ဒါ အဆင့်အတန်း မသိတဲ့ အပြစ်ပဲ... မင်းရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးလိုက်ရင်တောင် မှားတယ်လို့ ပြောလို့ မရဘူး...”

စကားပြောနေစဉ် ယွီကျုံးဟွေ့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချီစွမ်းအင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါသည် လော့ချန်ဆီသို့ ဖိနှိပ်လာသည်။ သို့သော် လော့ချန်သည် မျက်နှာတစ်စက်မှ မပျက်ချေ။ တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှ ရှက်ရကောင်းမှန်း မသိ၊ မြင့်မားသော နေရာမှနေ၍ အဖြူကို အမည်း လုပ်ရဲပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သူဟု ဟန်ဆောင်ကာ တရားခံကို ပြန်လည် အပြစ်တင်ရဲသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

“ဟားဟားဟား... အတွင်းစည်းတပည့်က တကယ် ဂုဏ်ရှိန်ရှိတာပဲ... အေး မင်း တခြားသူတွေအပေါ်မှာ မာန်တက်ချင် တက်လို့ရတယ်... ငါ့ရှေ့မှာတော့ အဲဒီ အရည်အချင်း မရှိဘူး...”

လော့ချန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

“အခု မင်းကို လမ်းနှစ်သွယ် ရွေးချယ်ခွင့်ပေးမယ်... ပထမတစ်ခုက ငါ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို လျော်ကြေးပေး...”

“လျော်ကြေးပေးဖို့လား...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးခိုင်းမလဲဆိုတာ ငါ နားထောင်ချင်သေးတယ်”

လော့ချန်သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထောင်ပြလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

“အရမ်း ရိုးရှင်းတယ်... မှော်အိမ်တော်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ဖို့ ငွေသား သန်းငါးဆယ်... ဒါမှမဟုတ် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာ... ကူးလင်ဖန်နဲ့ ယွမ်ချီလန်တို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တဲ့အတွက် တစ်ဦးချင်းစီကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ငါးရာစီ လျော်ကြေးပေး... ပြီးတော့ ငါ့ အခန်းထဲက ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင်ကိုလည်း ပြန်ပေးရမယ်...”

“အားလုံးပေါင်း ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးထောင့်ငါးရာပဲ...”

ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်သို့ လာသည့် လမ်းတွင် လော့ချန်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယွီကျုံးဟွေ့သည် အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်သည်။ လူအများရှေ့တွင် တစ်ဖက်လူကို သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သူသည် အသက် သတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသော စစ်မှန်သော တပည့် မဟုတ်သရွေ့ ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လျှင် တစ်ဖက်လူကို ငွေကြေး အပြင်းအထန် ပေးစေကာမူ အဘယ်ကြောင့် မလုပ်သင့်သနည်း။

“ဟင်...”

ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးထောင့်ငါးရာ... လော့ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူအများ အေးစက်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ အတွင်းစည်းတပည့်များစွာအတွက် ကြီးမားသော ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယွီကျုံးဟွေ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းစွာ မေးသည်။

“မင်း သူ့ အခန်းထဲမှာ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး နှစ်ထောင် ရှာတွေ့ခဲ့တာလား...”

“သူ ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာကို ဂရုမစိုက်နဲ့...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် လော့ချန်၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာပြီး လော့ချန်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။

“ကောင်လေး၊ ငါ ဒုတိယလမ်းကို ရွေးမယ်...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှင်လန်းသော အပြုံး ပေါ်လာသည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ငါ ရိုက်ချိုးပြီး မင်းဆီက ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးထောင်ငါးရာကို ယူရတော့မှာပေါ့...”

“ဟားဟားဟားဟားဟား... ငါ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမယ်တဲ့...”

“ညီငယ်၊ မင်း ကြားလိုက်လား... ဒီ ကောင်လေးက ငါ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးမယ်တဲ့...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် လောကတွင် အရယ်ရဆုံးဟာသကို ကြားလိုက်ရသည့်နှယ် အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရယ်သံတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းများ လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားချေ။

အပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုနေသော လူအများအားလုံး လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လူအများစုသည် လော့ချန် စိတ်လွတ်နေပြီဟု ထင်မြင်ကြသည်။ လော့ချန်၏ ယုံကြည်မှုသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြချေ။ တစ်ဖက်လူက အတွင်းစည်းတပည့်၊ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူ ဖြစ်သည်။

“ငါ ထင်တယ် မင်းဟာ ခေါင်းတလားမမြင်မချင်း မျက်ရည်မကျတဲ့ကောင်ဘဲ... ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ မမေ့စေမယ့် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးရမယ်...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ခြေလှမ်းကို တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ရွေ့လိုက်ပြီး လော့ချန်ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည်။

လော့ချန်ကမူ လုံးဝ မကြည့်ဘဲ ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လေထုသည် ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထလာပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားသည် ခြံဝင်းအတွင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်စေသည်။ ထို့နောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွီကျုံးဟွေ့သည် လုံးဝ မပြင်ဆင်ထားသည့်အပြင် ဤ ပါးရိုက်ချက်၏ အရှိန်သည် အလွန် လျင်မြန်သဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန် မရလိုက်ချေ။ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ရေနွေးကြမ်း စားပွဲခုံကို ဝင်တိုက်ရာ စားပွဲခုံသည် ပြိုကျသွား၏။

“ဟာ...”

လူတိုင်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အပြင်စည်းတပည့်များ၊ အတွင်းစည်းတပည့်များ၊ အကြီးအကဲများပင်လျှင် လော့ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူ ယွီကျုံးဟွေ့ကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

“ဝုန်း...”

ပြိုကျသွားသော ရေနွေးကြမ်း စားပွဲခုံသည် အလယ်မှ ပေါက်ကွဲသွား၏။ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ ထွက်နေသော ယွီကျုံးဟွေ့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

“ကောင်စုတ်လေး... မင်း သေဖို့ ရှာနေတာပဲ... ငါ မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယွီကျုံးဟွေ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ချီစွမ်းအင်များ ပန်းထွက်လာသည်။ ကြယ် ခြောက်ပွင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းလုံးများ ခြံဝင်းအတွင်း လည်ပတ်သွားပြီး လေဆင်နှာမောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာည်။

“ဘုန်း...”

အရှိန်အဝါကို အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည်။ ယွီကျုံးဟွေ့သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းဖြင့် လော့ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ လက်သီးတစ်ချက်သည် ရွှေရောင် တောင်ကြီး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူလာသည်။ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော ပုံစံဖြင့် ဖိနှိပ်လာသည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံး တစ်ခဏအတွင်း ပြာမှုန် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

“ဒါ ကြယ်ခြောက်ပွင့် သိုင်းပညာ ရွှေတောင်ဘုရင် လက်သီးပဲ...”

“အရမ်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်... လော့ချန် ဘယ်လို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ...”

လူအချို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ လူအများ၏ အာရုံထဲတွင် ယွီကျုံးဟွေ့၏ လက်သီးသည် လက်သီး မဟုတ်တော့ချေ။ အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှေရောင် တောင်ကြီး တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

လူအများ လော့ချန် အရှုံးပေးမည်ဟု ထင်နေကြစဉ် လော့ချန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ရှေ့နည်းတူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရွှေရောင် တောင်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်ကို လူအများ မြင်လိုက်ကြသည်။ အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ဖူး...”

အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်နေသော ယွီကျုံးဟွေ့သည် သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်လာသည်။ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အသံ တစ်စက်မျှ မရှိချေ။ လူတိုင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်နေကြသည်။

သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်ထားသော ယွီကျုံးဟွေ့ကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် သတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်နေရသော်လည်း လူအများ မိမိမျက်လုံးကိုပင်မိမိ မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။

လော့ချန်သည် ယွီကျုံးဟွေ့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုသူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

“မှတ်ထား... မင်း ငါ့ကို ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး သုံးထောင့်ငါးရာ အကြွေးတင်တယ်... ဒီထဲက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက လျော်ကြေးအဖြစ် ထားလိုက်မယ်... မလုံလောက်ရင် နောက်တစ်ခါ ငါ ထပ်လာယူမယ်...”

“ဖူး...”

ယွီကျုံးဟွေ့သည် ထို စကားကို ကြားပြီး မျက်ဖြူလန်သွားကာ သွေး တစ်ပွက် အန်ထွက်ပြီး သတိလစ်သွားလေသည်။

လော့ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သိမ်းလိုက်၏။ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်ကာ ရွှင်လန်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ချင်တို့ယွမ်... ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြာအောင် ကြည့်နေတာ တော်သင့်ပြီ မဟုတ်လား...”

အခန်း ၄၁၇ ပြီးပါပြီ။