ကိုယ်တိုင် လုပ်မလား၊ ကျုပ် ကူညီပေးရမလား။

“ချင်တို့ယွမ်... ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြာအောင် ကြည့်နေတာ တော်သင့်ပြီ မဟုတ်လား...”

လော့ချန်၏ ပေါ့ပါးသော လေသံသည် တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူအများသည် အကြည့်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောင်ကြား၏ အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ် နောက်တွင် အရပ်ရှည်သလို မုတ်ဆိတ်ရှည်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းသည် အလွန်ပါးလွှာပြီး ယုတ်မာသောသွင်ပြင်မှာ ထင်ရှားနေသည်။

သူသည် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်တို့ယွမ် ပင်ဖြစ်သည်။

လော့ချန်ကို သွေးလင်းယုန် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သေခြင်းမှ မလွတ်နိုင်ဟု သိရသည်မှစ၍ ဤ အချိန်ကာလအတွင်း ချင်တို့ယွမ်၏ စိတ်ခံစားမှုသည် အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ချေ။

ယနေ့ သူသည် မူလက သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်နှင့် အေးအေးလူလူ လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့သည်။ လော့ချန် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာသည့် သတင်း သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သတင်း ယူဆောင်လာသော အပြင်စည်းတပည့်ကို လက်ဝါး တစ်ချက်ဖြင့် သတ်မိတော့မလိုပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူ သဘာဝမကျသော ကောလာဟလကို ယုံကြည်နေသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူသည် သွေးလင်းယုန် ကဲ့သို့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့် သန်မာသူဖြစ်သည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူ၏ အင်အားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိသည်။ ထုံရွှမ်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်မှန်သမျှ မည်သူမဆို သူ၏ မျက်လုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ်နှင့် ဘာမှ မကွာချေ။

လော့ချန်ကို သွေးလင်းယုန် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်တွင် လော့ချန်အနေဖြင့် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိနိုင်ပေ။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက တောကြီးမျက်မည်းထဲတွင် အမည်မသိ အရိုးစု ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အရိုးများကိုပင် သားရဲများ ကိုက်စားပြီး ပြောင်စင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်တို့ယွမ်သည် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော သူငယ်ချင်းဟောင်း အနည်းငယ်နှင့် အလောင်းအစားပင် လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မည်သူက ထို ကောလာဟလကို ဖြန့်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်သို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာသောအခါ လော့ချန်သည် ယွီကျုံးဟွေ့ကို ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

လော့ချန်သည် အန္တရာယ် ကင်းစွာ ပြန်လာခဲ့ရုံသာမက... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကိုပါ ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ စွမ်းအားမှာ ယွီကျုံးဟွေ့ပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ဤသည်က ချင်တို့ယွမ်၏ စိတ်နှလုံးကို လှိုင်းလုံးကြီးများ ကဲ့သို့ ထိခိုက်စေသည်။ မိုးမြေ ပြောင်းပြန်လန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ချင်တို့ယွမ်သည် မူလက ထွက်ပြေးပြီး အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်ကို ရှာဖွေကာ အစီအစဉ် ချရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ လော့ချန်၏ နာမည် တိုက်ရိုက် ခေါ်လိုက်သည့် စကားသည် သူ့ကို တားဆီးလိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင် အသုံးမကျသည့် သွေးလင်းယုန်ကို တိတ်တဆိတ် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ ချင်တို့ယွမ်သည် မျက်နှာ ညိုမည်းစွာဖြင့် လူအုပ် နောက်မှ ထွက်လာပြီး အတင်းအဓမ္ပ ရယ်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား... လော့ချန်... မမျှော်လင့်ဘဲ မင်းက ဒီလောက်တောင် အသက်ပြင်းတာပဲ... သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့် သန်မာသူရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှု အောက်ကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တယ်... တကယ် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတယ်...”

လော့ချန်သည် လက် နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ယှက်လျက် ခြံဝင်းမှ တစ်ဆင့်ချင်း ထွက်လာကာ ရယ်လိုက်သည်။

“ကျုပ် ပြန်မလာရင် တစ်ချို့လူတွေရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်သွားမှာပေါ့...”

ချင်တို့ယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိ၊ ပကတိ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ ငါ ဒီ သတင်းကို အခုပဲ အထက်ကို တင်ပြလိုက်မယ်...”

ချင်တို့ယွမ်သည် လော့ချန် အလောင်းအစား ကိစ္စကို ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု မယူဆချေ။ ခပ်တည်တည်နှင့် လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ခဏ နေဦး...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွှင်လန်းသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။

“အကြီးအကဲချင်... ခင်ဗျား တစ်ခုခုကို မေ့နေတယ် ထင်တယ်...”

ချင်တို့ယွမ် မျက်လုံး တစ်ဖက် စွေကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်က အလွန် အန္တရာယ်ရှိသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားနေသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ... မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

လော့ချန်သည် လုံးဝ မကြောက်ချေ။ ထပ်မံ၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲချင် မေ့သွားရင် ကျုပ် ကူညီပြီး ပြန်လည် သတိရစေပါ့မယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်တို့ အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့တယ်... ကျုပ်ကို ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမဆု ရရင် ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာရမယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်...”

“ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲရဲ့ ရလဒ်ကိုတော့ ကျုပ် ထပ်မံ ပြောပြစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်နော်...”

“ရှူး...”

လော့ချန်၏ ဤ စကား ထွက်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး လေရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာရှိ လူအများသည် လော့ချန်ကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလူနှစ်ဦး အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့သည်မှာ အပြင်စည်းတွင် လူတိုင်း သိသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့ချန်သည် ဤအချိန်တွင် လူအများ ရှေ့တွင် ပေါ်တင် ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ကြချေ။

ချင်တို့ယွမ်ကို ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံမှု ဖျက်ဆီးပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာရန် စေခိုင်းနေသည်တဲ့လား။ ဤသည်က သူ့ကို သတ်ခြင်းနှင့် ဘာမှ မကွာချေ။

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း၏ အကြည့်သည် ချင်တို့ယွမ် ကိုယ်ပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။ ချင်တို့ယွမ်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ လော့ချန်ကို တင်းတင်း စိုက်ကြည့်သည်။ သွားများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကိုက်လျက် ဆိုသည်။

“မင်း... ဘာ... ပြော... လိုက်... တာ...”

လော့ချန်သည် ချင်တို့ယွမ်၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲချင် ကိုယ်တိုင် လုပ်မှာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျုပ် ကူညီပေးရမလား...”

“ဘုန်း...”

ချင်တို့ယွမ်သည် ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ပြို ပင်လယ်ခမ်းမတတ် အရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကြီးမားသော ခြေလှမ်း အချို့ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ကာ အေးစက်စွာ လော့ချန်ကို ဖိအားပေးလျက် အော်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း အရမ်း သတ္တိတွေကောင်းနေတယ်ပေါ့... မင်းလို အပြင်စည်းတပည့် တစ်ဦးက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အတွင်းစည်းတပည့်ရဲ့ နေအိမ်ကို ကျူးကျော်ရုံသာမက လက်ပါပြီး လူကို ဒဏ်ရာရစေတယ်။ အဲ့ဒီအပြင် သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းကို အတင်းအဓမ္ပ လုယူတယ်... ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို ဘယ်လို သတ်မှတ်ထားသလဲ...”

“မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မှားယွင်းတာ ဖြစ်တဲ့အတွက်... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်း ပြိုင်ပွဲမှာလည်း ဂိုဏ်းအတွက် ကောင်းကောင်းစွမ်းဆောင်ခဲ့လို့ ငါ ခဏ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလို့ မပြောနဲ့တော့... ရွှေကျောက်တောင်ထိပ်ကနေ ခုချက်ချင်း အမြန် ထွက်သွားစမ်း...”

ချင်တို့ယွမ်၏ အသံသည် မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ကျေးဇူးပြုခြင်းကို ပေါင်းစပ်ထားသော စကားသည် လော့ချန်ကို အညံ့ခံရန် စေခိုင်းနေခြင်းပင်။

ချင်တို့ယွမ် ထုတ်လွှတ်သော ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကို ခံစားရသောအခါ ယွမ်ချီလန်၏ စိတ်နှလုံး တုန်ယင်လာသည်။ လော့ချန်၏ အဝတ်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး စည်းရုံးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါ ထင်တယ် တော်လောက်ပြီ။ ဒီ ကိစ္စကို နောက်မှ ပြောလို့ ရသေးတယ်...”

စုဝေးလာသော အတွင်းစည်းတပည့်များ ပို၍ ပို၍ များလာသည်။ အတွင်းစည်းအကြီးအကဲများပင် ရှိနေသည်။ မင်းသားတန်းမှ လူများလည်း ပါဝင်သည်။ သူမ စိုးရိမ်သည်မှာ လော့ချန် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပါက ကိစ္စက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ချင်တို့ယွမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ကို လုံးဝ မကြောက်ချေ။ သူသည် ကြီးမားသော ပြဿနာကို ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ချင်တို့ယွမ်၏ စကားကြောင့် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်မည် မဟုတ်ပေ။

“ကျုပ်က အကြီးအကဲချင်ကို ကတိတည်စေချင်ရုံပဲ ရှိပါတယ်”

လော့ချန်၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ ချင်တို့ယွမ်၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်လျက် ဆိုသည်။

“ဒါက ဘယ်လို ဂိုဏ်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တာလဲမသိဘူး...”

“မင်း ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား...”

ချင်တို့ယွမ်သည် ဒေါသနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ ဒေါသတရားကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေ၏။ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာခြင်းသည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဤအချိန်တွင် အတွင်းစည်းတပည့် နှစ်ဦး ထွက်လာပြီး ချင်တို့ယွမ်ကို အတူတကွ အရိုအသေပေးသည်။

“ဆရာကို ဦးညွှတ်ပါတယ်...”

ထိုနှစ်ဦးသည် ယွီကျုံးဟွေ့ ကဲ့သို့ အပြင်စည်းတွင် ရှိစဉ်က ချင်တို့ယွမ်၏ တပည့် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ယခု အချိန်တွင် မနေနိုင်ဘဲ ထွက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ဦးထဲမှ ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး အသားဖြူသော လူငယ် တစ်ဦးသည် လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်လာကာ ဆိုသည်။

“ဆရာ၊ ဒီကောင်လေးက ကောင်းကောင်းပြောလို့မှ နားမထောင်တော့ အပြစ်ပေးမှရတော့မယ်... ဆရာ့ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ အပြစ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်...”

“ဟုတ်တယ်။ သူ အကျိုးအကြောင်း မသိရင် အင်အားနဲ့ပဲ ပြောရတော့မှာပေါ့...”

နောက်ထပ် ဆံပင်ခပ်တိုတိုနှင့် လူငယ် တစ်ဦးသည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်တို့ယွမ်၏ မျက်နှာ ညိုမည်းနေသည်။ လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ပိုးထည် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော လူငယ်ကို အသံတိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟန်ယွီ၊ လက်မနှေးနဲ့။ ဒီ ကောင်လေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်... ဒါပေမဲ့ သတိထား... ဒီ ကောင်လေးက တိုက်ကွက် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ယွီကျုံးဟွေ့ကို အနိုင်ယူခဲ့တာ ဖြစ်လို့ မရိုးရှင်းဘူး...”

ဟန်ယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လော့ချန်အား လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ တိုက်ရိုက် ဆိုသည်။

“မင်း ဆိုတဲ့ အပြင်စည်းတပည့် တစ်ဦးက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အတွင်းစည်းတပည့်ရဲ့ နေအိမ်ကို ကျူးကျော်ရုံသာမက လက်ပါပြီး လူကို ဒဏ်ရာရစေတဲ့အပြင် အကြီးအကဲကိုပါ မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး အဆင့်ကျော် စော်ကားတယ်... ဒီနေ့ ငါ ယွီညီငယ်နဲ့ ဆရာ့အတွက် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးမယ်...”

“စီနီယာဟန် ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလူ အရမ်း မာနကြီးတယ်... ကောင်းကောင်း ဆုံးမရမယ်...”

“ဟုတ်တယ်။ အပြင်စည်းတပည့် တစ်ဦးက ဒီနေရာမှာ မာန်တက်ပြီး မောက်မာနေတယ်... ငါတို့ကိုတောင် မျက်စိထဲမထားဘူး... သူ့ကို လုံးဝ လွှတ်မထားသင့်ဘူး...”

ဟန်ယွီ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် နောက်ထပ် အတွင်းစည်းတပည့် သုံးဦး ခုန်ထွက်လာသည်။ တစ်ဦးချင်းစီသည် လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် အကြည့်များက အေးစက်နေသည်။ သူတို့သည် ထိုနေ့ ယွီကျုံးဟွေ့နှင့်အတူ ချင်ရွှမ်တောင်ထိပ်သို့ လိုက်သွားပြီး မှော်အိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ ယွီကျုံးဟွေ့၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ လော့ချန် သူတို့ကို ထပ်မံ ရှင်းလင်းမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု ဟန်ယွီ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်း အားကိုးရာ တွေ့သွားသည်။

ဟန်ယွီနှင့် ဘေးမှ ဆံပင်တို လူငယ် နှစ်ဦးစလုံး သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့် သန်မာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟန်ယွီသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့် အလယ်အလတ် သန်မာသူဖြစ်သည်။ လော့ချန် မည်မျှ သန်မာပါစေ ထိုသူနှစ်ဦး၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လော့ချန်သည် ယွမ်ချီလန်၏ ပြောစကားအရ လူအချို့သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိသောအခါ အမူအရာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

“ကောင်းတယ်... ငါ မင်းတို့ကို ရှာစရာ မလိုတော့ဘူး... မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် ခုန်ထွက်လာတာ... ငါ့အတွက် အလုပ် သက်သာသွားတယ်...”

“ဒီနေ့ မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...”

အခန်း ၄၁၈ ပြီးပါပြီ။