ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်

ဝူတန်တောင်ခြေရင်းတွင်။

စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရေကျွဲများ ငြိမ်းချမ်းစွာ စားကျက်နေကြသည်။

သူတို့၏ ဘေးတွင် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ချိတ်ထိုင်၍ တရားထိုင်နေသည်။

သေချာကြည့်လျှင် ထိုကောင်လေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို ငွေရောင် ချည်မျှင်များဖြင့် ပတ်ထားသည်ကို မြင်ရမည်။

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ၎င်းသည် ငွေရောင် သံချပ်ကာ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“ဟိတ်”

ရုတ်တရက် နူးညံ့သောအသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်ချွမ်သည် လက်ဝါးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အင်အားသည် မရေမတွက်နိုင်သော ငွေရောင် ချည်မျှင်များကို ဆွဲယူလာကာ လူတစ်ဦး ဖက်နိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တိကျစွာ ပတ်သွားသည်။

“ဖြတ်”

ငွေရောင် ချည်မျှင်များ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သစ်ပင်ပင်စည်သည် ပဲပင်ပေါက်ကို ခုတ်ဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်းများစွာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းတယ်”

လင်ချွမ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။

ပိုးချည်သည် အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောကြောင့် ရွှံ့များကို ဖြတ်သကဲ့သို့ သံကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။

လင်ချွမ်နှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ လင်ချွမ်သည် အဆိပ်ကို အသုံးပြုခြင်းကို မနှစ်သက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကောင်းကင် ပိုးချည်၏ ချည်မျှင်သည် ထက်မြက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက် မရှိပေ။

သို့သော်လည်း လင်ချွမ်သည် အတော်လေး ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

အနာဂတ်တွင် သူသည် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ပညာ နှင့် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ အတူတကွ ကျင့်ကြံရန်သာ လိုအပ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးစားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ စနစ် ဝင်ရောက်တာ မလုပ်ရသေးဘူး”

“ငါ အနောက်တောင်ကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူး၊ သွားပြီး စမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမယ်"

လင်ချွမ်သည် ရုတ်တရက် ထူးခြားသော စိတ်ကူးတစ်ခု ရကာ အနောက်တောင်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူ အနောက်တောင်မှာ လမ်းလျှောက်ချင်တာ ကြာပြီ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝူတန်ဂိုဏ်းသည် အနောက်တောင်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံရန် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်နေသောကြောင့် လင်ချွမ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ထုတ်ဖော်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မဝင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အခြေအနေများက ယခု မတူတော့ပါ။

သူသည် ယင်ဟွိုက်ယွီနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပြီး သူ့ကို အလွန် အလေးထားသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် အခြားသူများ ရုတ်တရက် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း မပြုသရွေ့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လင်ချွမ်သည် ရေကျွဲကို ချည်နှောင်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လေထဲသို့ တက်လှမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အနောက်တောင်။

ဝူတန်တောင်၏ ရွှေတောင်ထိပ်တွင် နေရာယူပြီးနောက်။

တိကျစွာ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဝူတန်တောင်၏ တောင်စောင်းတွင် တည်ရှိနေသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ တောင်သည် သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်သော နာမည်တစ်ခု ရှိသည်။

ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်။

ဤနေရာတွင် အကျော်ကြားဆုံး နေရာမှာ မြောင်ဟွား ကျောက်ဆောင် ဖြစ်သည်။

ဝူတန်ဂိုဏ်း မတည်ထောင်မီကပင် ဤနေရာတွင် သီးသန့်နေထိုင်သော နတ်ဘုရားများ၏ ဒဏ္ဍာရီများ ရှိခဲ့သည်။

ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ တစ်ကိုယ်တည်းသမားများ နေထိုင်ရန် နေရာပေးရန် တောင်များတွင် ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လင်ချွမ်သည် စနစ်ဝင်ရန် ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သူသည် ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရုံဖြင့် လိုသလို ဝင်ရောက်နိုင်သည်။

“စနစ် ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုပါ"

လင်ချွမ်သည် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“Ding၊ လက်ခံသူ ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်တွင် ဝင်ရောက်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"တောင်ထိပ်တွင် စုဝေးသော ပန်းသုံးပွင့် နတ်ပညာ ဆုလာဘ်ကို ရရှိပါတယ် - အဆင့်သတ်မှတ်ချက်

နတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်မှု"

စနစ် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တောင်ထိပ်တွင် စုဝေးသော ပန်းသုံးပွင့် နတ်ပညာ”

“နတ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်?"

လင်ချွမ်သည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်သည် မူလက ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ သီးသန့်နေထိုင်သော အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းရာ နေရာဖြစ်သော တောင်များဖြင့်လည်း ဝန်းရံထားသည်။

၎င်းသည် ဝူတန်တောင်ရှိ မင်္ဂလာရှိသော မြေဟု သတ်မှတ် နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ပါဝင်သော နက်နဲသော တာအို လမ်းစဉ်အခြေခံမူများသည်လည်း အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

စနစ် ဝင်ရောက်ခြင်း တစ်ခုတည်းမှ နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်ကို ရရှိခြင်းသည် လင်ချွမ် မျှော်လင့်ထားသည့် အရာဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်တွင် စုဝေးသော ပန်းသုံးပွင့် နတ်ပညာသို့ ပြန်သွားကြစို့။

တာအို လမ်းစဉ် ဝါဒအရ လူတစ်ဦးတွင် ပန်းသုံးပွင့် ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

၎င်းသည် အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအင်နှင့် ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်။

အနှစ်သာရသည် ကျောက်စိမ်းပန်းများဖြစ်ပြီး၊ ချီ သည် ရွှေပန်း များဖြစ်သည်၊ ဝိညာဉ်သည် ကိုးပွင့်ပန်း များဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုပန်းသုံးပွင့်ဟူသော အရာ ၃ ခုလုံး ပြည့်စုံနေပါက ထို ကျင့်ကြံသူသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ထိုသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော သူသည် သေဆုံး၍ ပျက်စီးလိမ့်မည်။

တောင်ထိပ်တွင် စုဝေးသော ပန်းသုံးပွင့် နတ်ပညာသည် လူတစ်ဦး၏ ပန်းသုံးပွင့်ကို ကျင့်ကြံမှုနှင့် တိုးတက်မှုအတွက် အသုံးပြုသည်။

ရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင် ၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူများကို အသက် သုံးခု ပေးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ပန်းသုံးပွင့်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် မဖြုတ်ချမချင်းပေါ့။

မဟုတ်ပါက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ပန်းသုံးပွင့်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် နောက်ထပ် အသက် သုံးခု ရှိခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းကင် ပိုးချည် နည်းစနစ်ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပြန်လည် ထူထောင်ရေး စွမ်းရည် နှင့် တောင်ထိပ်တွင် စုဝေးသော ပန်းသုံးပွင့် နတ်ပညာရဲ့ အသက် သုံးခု”ပေါင်းစပ်ရင်

သီအိုရီအရ ဆိုလျှင် မသေနိုင်သော အမတအဖြစ်ကို ရရှိနိုင်သည်။

“ဒါကြောင့် ဒီကျင့်ကြံမှု နည်းလမ်းနှစ်ခုက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ”

လင်ချွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မှေးမှိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ထိုနည်းစနစ်ကို ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် မှောင်မိုက်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ အတွင်းသို့ လျှောကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများအရ ထိုသူသည် ဝူတန်တပည့် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်ကို အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။

လင်ချွမ်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရပ်တန့်၍ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

...

...

ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်း။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ယင်ဟွိုက်ယွီသည် လင်ချွမ်ထံမှ ကောင်းကင် နတ်ဘုရား ကျောက်စိမ်း ဆေးရည်ကို ရရှိခဲ့သည်။

၎င်းကို သောက်ပြီးနောက် သူ၏ သက်တမ်းသည် တစ်နှစ် အပြည့် တိုးလာခဲ့သည်။

သူ့အတွက် တစ်နှစ် သက်တမ်းသည် သမုဒ္ဒရာထဲမှ တစ်စက်သာ ဖြစ်သော်လည်း။

လင်ချွမ် ပေါ်လာခြင်းသည် ယင်ဟွိုက်ယွီအား အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

လင်ချွမ်မှာ သူသည် သာမန် နွားကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးပြောကြားခဲ့သော်လည်း။

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ၎င်းသည် လင်ချွမ်၏ နှိမ့်ချသော စကားဖြစ်သည်ဟု ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အခြားသူများအတွက်မူ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်လိုက်သော ဆေးလုံးသည် အသက်ရှည်စေနိုင်သော နတ်ဘုံရနံ့ အသက်ထိန်း ဆေးရည် ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် သာမန် နွားကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

“ဒီ အကြီးအကဲ ရှိနေတာနဲ့ ငါ ယင်ဟွိုက်ယွီဟာ နှောင်ကြိုးတွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်”

“ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ပိုကြိုးစားပြီး ဘိုးဘေးတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်တော့ဘူး”

ယင်ဟွိုက်ယွီ၏ အမူအရာသည် ခိုင်မာနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေးလံနေသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ချထားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူ တရားထိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်။

ကျောင်းဆောင်ဝင်းထဲမှ ရုတ်တရက် အသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံသည် အလွန် သိမ်မွေ့သောကြောင့် ခဲပြားပေါ် ကျသွားသော ကျောက်စရစ်ခဲလေး တစ်လုံးကဲ့သို့ သတိပြုမိရန် မလွယ်ကူပေ။

ထိုကဲ့သို့သော သိမ်မွေ့သောအသံသည် အလွန် သာမန်ဖြစ်ပြီး လူအများစုပင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သီးသန့်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာရှိ အပင်နှင့် သစ်ပင်တိုင်းကို အလွန် ရင်းနှီးသည်။

အသံ အနည်းငယ်သည် သူ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ”

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် အသံနိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထားကောင်းခြင်းသည် လူတိုင်း ခံစားခွင့်ရသော အရာမဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ပါက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများသည် သူ့ထံမှ နှစ်ကြိမ် မောင်းထုတ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

“ဟား ဟား"

“ မင်း မသေသေးဘူးလား”

“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်က မင်းရဲ့ အချိန် ကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီလို့ ငါ ထင်တယ်”

“ဒီနေ့ ငါ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ယူဖို့ လာခဲ့တာ”

မကောင်းဆိုးဝါး ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ လေပြင်းတိုက်ခတ်လာသည်။

“ဖြန်း ဖြန်း”

တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များသည် အသံမြည်နေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို လေပြင်းကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားနိုင်သည်။

မြေပြန့်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေသည် အတွင်းအား၏ စွမ်းအားကို ဆောင်ကျဉ်းလာပြီး ရောက်ရှိလာသူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို ပြသရန် လုံလောက်သည်။

“အဆင့်နိမ့် ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်”

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။

“မင်းက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဘယ်လက်ရုံး စစ်ပွဲနတ်ဆိုးပဲ”

သူသည် ထိုလူကို ချက်ချင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်၊ အလွန်ရိုးရှင်းသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးဆယ်က နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ဗဟိုလွင်ပြင်ကို ကျူးကျော်သောအခါ သူသည် စစ်ပွဲနတ်ဆိုးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင် ထိုအချိန်က စစ်ပွဲနတ်ဆိုးသည် ဘယ်လက်ရုံး မဟုတ်သေးပေ။

သူ၏ ခွန်အားသည် ပထမအဆင့် အနိမ့်ဆုံးသို့ မရောက်သေးသောကြောင့် ယင်ဟွိုက်ယွီက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

“မင်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

“နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း ငါ ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။”

“ဒီ အရည်အချင်းက မင်းလိုကောင်ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်”

စစ်ပွဲနတ်ဆိုးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်သံသည် နားကွဲမတတ်ပင် ကျယ်လောင်သည်။

ရုတ်တရက် လေပြင်းတိုက်ခတ်လာပြီး ဘုရားကျောင်း၏ သစ်သားတံခါးများကို ကျိုးပဲ့စေခဲ့သည်။

ဤအချိန် ကျောင်းဆောင်ဝင်းထဲတွင်။

ဘီလူးမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ လက်များကို နောက်သို့ ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။

သူသည် သူ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှင့်ထားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များသည် ယင်ဟွိုက်ယွီကို တိုက်ရိုက် ချိန်ထားသည်။

သူ၏ သဘောထားသည် အလွန် မာနကြီးသည်။

“ဟွန့်”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ နည်းစနစ်တွေက စွမ်းအားနဲ့လဲပြီး ကျင့်ကြံသူရဲ့ သက်တမ်းကို ကုန်ဆုံးအောင် လုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးဆယ်က မင်းက တတိယအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ပဲ ရှိသေးတယ်။”

“ပထမအဆင့် အနိမ့်ဆုံးကို ရဖို့အတွက် နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရမှာ သေချာတယ်”

ယင်ဟွိုက်ယွီသည် လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဒီလောက်ပဲလား။

ထူးခြားသော ပါရမီရှင်ဟု ကြွေးကြော်ရဲသေးသလား။

“မင်း ဒီ အဖိုးကြီး၊ မင်း သေဖို့ တောင်းဆိုနေတာပဲ”

စစ်ပွဲနတ်ဆိုး၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး အရှိုက်နေရာကို ထိမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူ စကား မဆုံးမီ သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

လေနှင့် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးသွားသည်။

“ဒုန်း”

ချောက်ထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ကျောက်ဆောင် ဘုရားကျောင်းသည် ချက်ချင်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မြေကြီးမှ တုန်လှုပ်ဖွယ် အသံသည် ဝူတန်တောင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှောင်းယောက် တောင်ထိပ်၏ ဦးတည်ရာသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ အနောက်တောင်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"