မရှုံးနိမ့်နိုင်ခြင်းသည် မည်မျှ အထီးကျန်သနည်း

တားမြစ်နယ်မြေ။

ကွဲကြေနေသော နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင် အပြင်ဘက်တွင်။

နတ်ဆိုးသခင်သည် နတ်ဆိုး အရိပ် ငါးခုကို အုပ်စုဖွဲ့၍ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသခင်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ပင်လျှင် စကားပြောသူကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

စကားပြောနေသူသည် လူသား မဟုတ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် ထိုသူ၏ ခွန်အားသည် နတ်ဆိုးသခင်ထက် များစွာ သာလွန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တရား မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးသခင်နှင့် သူ၏ မဟာမိတ်များအတွက် သတင်းကောင်း ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

နတ်ဆိုးသခင်နှင့် သူ၏ အရိပ်နတ်ဆိုးများသည် နှစ်တစ်ရာကြာ ချိတ်ပိတ်ခံခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် ဝူတန်ဂိုဏ်းကို လက်တုံ့ပြန်ရန်ပင် မတတ်နိုင်မီ သေဆုံးသွားရတော့မှာလား။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မကျေနပ်ဘူး”

“သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အရှုံးမပေးဘူး”

နတ်ဆိုးသခင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင်ပြောင်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးကာ အော်ဟစ်သည်

“လှည့်စားနေတယ်ပေါ့"

“မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား”

“အခု ထွက်လာပြစမ်း၊ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ စောင့်နေတယ်”

ဤစကားများသည် နတ်ဆိုးများကို ပို၍ပင် သတိထားစေသည်။

နတ်ဆိုးသခင်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူကို မိမိကိုယ်မိမိ ထုတ်ဖော်ရန် ဆွဲဆောင်နေသည်ကို ၎င်းတို့ သိသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ တကယ် ဂရုစိုက်သောအရာမှာ ထိုသူ၏ ပေါ်လာခြင်းသည် ၎င်းတို့အား လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကို ပေးဆောင်မည်လား သို့မဟုတ် မပေးဆောင်မည်လား ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်...”

“မင်း ဆန္ဒအတိုင်းပဲပေါ့"

ထိုသူ၏ အသံသည် ထပ်မံ ပျံ့လွင့်လာသည်။

နူးညံ့သော ခြေသံများနှင့်အတူ။

ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ထို မြင်မရသော နံရံမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

လရောင်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွန်းလင်းပေးနေခြင်း။

ထိုအခါမှ နတ်ဆိုးသခင်နှင့် အခြားသူများသည် အခြားတစ်ဖက်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

“ကလေးလေးလား"

အရိပ်ပုံသဏ္ဌာန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ထက် ကြီးပုံမရပေ။

အကယ်၍ အခြားတစ်ဖက်က အသက်ကြီးရင့်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်သည့် နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းတို့၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် အသံသည် မလိမ်ညာနိုင်ပေ။

သိုင်းလောကတွင် ထျန်းရှန်း ထုံလောင်းဟူ သည် အသက် တစ်ရာကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကောင်မလေးတစ်ဦးနှင့် တူသော်လည်း သူမ၏ အသံသည် အဘွားအို၏ အသံဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထျန်းရှန်း ထုံလောင်း လေ့ကျင့်သော ကိုယ်ခံပညာသည် ရှောင်းယောင်ဂိုဏ်း မှ ဖြစ်ပြီး ဝူတန်ဂိုဏ်းနှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်မှု မရှိပေ။

ထိုကောင်လေးသည် ဝူတန်ဂိုဏ်းမှ လာသောကြောင့် နတ်ဆိုးသခင်နှင့် အခြားသူများက ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်အဖြစ် သဘာဝအတိုင်း မှားယွင်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဝူတန် တပည့်များကြားတွင် တကယ်ပဲ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ ရှိပါသလား။

“မိမိ၏ ပင်မ အမြုတေကို စတေးခြင်းနှင့် သွေးဖြင့် နတ်ဆိုးပညာ ကျင့်ကြံခြင်း။”

“ငါ အမှတ်မမှားဘူး ဆိုရင် မင်းတို့ဟာ သွေးသန့်စင်ရေး ခန်းမရဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ဟုတ်တယ်မလား"

လင်ချွမ်သည် လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နတ်ဆိုးသခင်နှင့် အခြားသူများသည် တစ်ဖန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လင်ချွမ်သည် သွေးသန့်စင်ရေး ခန်းမအကြောင်း သိသည်ကို ၎င်းတို့ အံ့အားသင့်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား လင်ချွမ်သည် သူတို့၏ အသက် စတေးခြင်းဖြင့် နတ်ဆိုးပညာကို ကျင့်ကြံနေကြောင်း သိနေသည်။

သူ့မှာ ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်တဲ့ စက္ခုအမြင်များ ရှိနေတာလား။

“ဒီမယ် ကောင်လေး”

“ငါတို့ကို ကြောက်အောင် လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့"

“ငါ မင်းကို သတ်မယ်”

ဒေါသထွက်နေသော နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုသည် လင်ချွမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ အတွင်းအားကို ပြသလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် လုံးဝ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အလယ်အဆင့် တတိယအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်”

“မလုံလောက်ဘူး”

လင်ချွမ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန်သည် ချက်ချင်း မျက်နှာနီမြန်းသွားသော်လည်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

လင်ချွမ်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပြီး အနည်းဆုံး သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်သည်ကို သူ လုံးဝ မေ့သွားခဲ့သည်။

“သွေးနတ်ဆိုး နတ်ဘုရားများကို သတ်ခြင်း"

နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန်သည် ဟိန်းဟောက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများဖြင့် မြင်မရသော နံရံကို ထိုးချလိုက်သည်။

အသံများသည် ဗုံသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် လက်သီး ရာပေါင်းများစွာကို ထိုးနှက်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထက် အားနည်းပါက ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်း အသားပုပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သို့သော် အရိပ်၏ လက်သီး ရာပေါင်းများစွာသည် မြင်မရသော နံရံကိုသာ ထိမိသည်။

သူ၏ လက်သီးများသည် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသော်လည်း မြင်မရသော နံရံကို မဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဒီလောက်ပဲလား။

လင်ချွမ်သည် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန် တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းပင် မရှိမီ ၎င်းသည် သွေးမှုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော အသားမျှပင် မရှိတော့ပေ။

၎င်းသည် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“ဟင်း”

နတ်ဆိုးသခင်သည် အသက်ရှူရပ်သွားသည်။

ထိုသို့သော ရက်စက်ပြီး ပြတ်သားသော သတ်ဖြတ်နည်းသည် ပြီးမြောက်ရန်အတွက် လုံးဝ အဆင့်မြင့်အစွမ်းကို လိုအပ်သည်။

သူကဲ့သို့ ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ပင်လျှင် သူ၏ အတွင်းအားကို ထိုသို့သော အံ့ဖွယ် အတိုင်းအတာအထိ ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မကောင်းတော့ဘူး"

“ဒီ ကောင်လေးရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဟာ ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်”

နတ်ဆိုးသခင် ကြောက်လန့်သွားသည်။

နတ်ဆိုးအရိပ်ကို စတေးခြင်းဖြင့်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်တွေ့အဖြစ်အပျက်ကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

လင်ချွမ်သည် အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင်ပင်။

သို့သော် ၎င်း၏ ခွန်အားသည် ငြင်းမရအောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

“ထွက်ပြေးကြ"

နတ်ဆိုးသခင်သည် အသံနိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ပြတ်သားစွာ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးများသည် လင်ချွမ် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးသခင်နှင့်အတူ ဤ သေစေနိုင်သော နေရာမှ လွတ်မြောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

လင်ချွမ်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး စကားလုံး နှစ်လုံးကို လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။

သို့သော် သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် နတ်ဆိုးသခင်နှင့် အရိပ်နတ်ဆိုး၏ ကိုယ်ခန္ဓာများ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ရှေ့တွင် မြင်မရသော နံရံတစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... နယ်ပယ် လား”

နတ်ဆိုးသခင်သည် မြင်မရသော နံရံကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်နေသည်။

သူသည် ဤ မြင်မရသော နံရံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

“ဒဏ္ဍာရီအရ ပထမအဆင့် မဟာ ကျင့်ကြံသူအထက်မှာ နောက်ထပ် နယ်ပယ် သုံးခု ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဓိက နယ်ပယ် သုံးခုကို မဝင်ခင် သေးငယ်တဲ့ နယ်ပယ် တစ်ခု ရှိတယ်"

“အဲ့ဒါကို နယ်ပယ်လို့ ခေါ်တယ်”

“နယ်ပယ်ကို ကျင့်ကြံသူအတွက် သူတို့ရဲ့ နယ်ပယ်ဟာ သူတို့ အလွှမ်းမိုးနိုင်ဆုံး နေရာပဲ"

“၎င်းရဲ့ အလယ်မှာ ရှိတဲ့သူတွေဟာ အဲဒီသူအတွက် ပုရွက်ဆိတ်တွေသာ ဖြစ်တယ်”

နတ်ဆိုးသခင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ တုန်ယင်လျက် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေသည်။

သူ၏ စကားများအပြီးတွင် သူ၏ စိတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားသော ဝိညာဉ် မဲ့နေသူတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန် လေးခုသည် နတ်ဆိုးသခင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ အဆင့်သို့ မရောက်ဖူးသောကြောင့် နယ်ပယ်ဟု ခေါ်သော အရာက ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးသည် နတ်ဆိုးသခင်ထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်ကြောင်း ၎င်းတို့ သိသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်ကနေ မနည်း လွတ်မြောက်ခဲ့တာ”

“ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးကို စတေးခဲ့တာ၊ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီ နတ်ဆိုး ကျိန်စာတိုက်တဲ့ နေရာမှာ ဆန္ဒအလျောက် သေဆုံးနိုင်မှာလဲ”

နတ်ဆိုးပုံသဏ္ဌာန်များထဲမှ တစ်ဦးသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူသည် သူ၏ ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လင်ချွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အား"

သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လင်ချွမ်ဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဟင်း"

လင်ချွမ်းသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။

နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားသည် သူ့ကို ဗလာနတ္တိ ခံစားရစေသည်။

ပထမအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ပင်လျှင် သူ၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

စိန်ခေါ်မှု မရှိဘဲ မရှုံးနိမ့်နိုင်ခြင်း၏ ဤခံစားချက်သည် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားစရာ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦးသည် ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကို နင်းမိသောအခါ သူတို့ မည်သို့ သနားကြင်နာမှုကို ခံစားနိုင်သည်နှင့် တူသည်။

“အဆုံးသတ်ရအောင်”

လင်ချွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြောသည်။

သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျယ်စေရုံသာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးသခင်နှင့် သူ့ကို ဟိန်းဟောက်သော နတ်ဆိုးအရိပ် နှစ်ခုစလုံးသည် ချက်ချင်း သွေးမှုန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ညလေသည် အေးစက်သည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းကို ပို၍ပင် အေးခဲစေကာ ညှိုးနွမ်းနေသော အရွက်အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသွားခဲ့သည်။

အလျင်အမြန် ခြေသံများ ပို၍ ရှင်းလာသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများသည် ဝူတန် တပည့်များကို အခင်းဖြစ်ပွားရာသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် ရှိသမျှမှာ ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးသွားသော တပည့် နှစ်ဆယ်အပြင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးကန် ငါးခုသာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ကွဲအက်နေသော နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်သည် ၎င်းတို့အား ဇာတ်လမ်း တစ်ခုလုံးကို သိရှိနိုင်စေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသွေးကန် ငါးခုသည် မည်သူပိုင်သည်ကို မည်သူမျှ တိကျစွာ မသိပေ။

“ဒီကာလအတွင်း ဝူတန်ဂိုဏ်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။”

“ဒါက အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ နိမိတ်ပဲ”

လင်ရှောင် သက်ပြင်းချသည်။

မကြာသေးမီက လက္ခဏာများစွာသည် ဝူတန် တပည့်များ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။

သာမန် တပည့်များပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားနိုင်သည်။

ဂိုဏ်းအကြီးအကဲဖြစ်သူ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ဤအရာကို မည်သို့ နားမလည်နိုင်မည်နည်း။

“နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး မျှော်စင်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်"

“ဒီကိစ္စကို အကြီးအကဲ ယင်နဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ လိုသေးတယ်”

“ဒါ့အပြင် တောင်ကို ပိတ်ထားတာက ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ဘူး"

"ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ပြီး ထိရောက်တဲ့ တန်ပြန် အစီအမံတစ်ခုကို ရှာကြရအောင်”