ဒါက ရှန်ဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်လား

~"ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ထား..."

ယဲ့ဖန်က သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ 'ကျားပျံလက်သည်း' ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

စင်မြင့်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် လက်ထဲမှ 'ကျားပျံလက်သည်း' ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်လိုက်၏။

ကျားလက်သည်းသည် ရှည်လျားသော သံကြိုးကို ဆွဲလျက် စင်မြင့်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

"ကလစ်..."

ကျားလက်သည်းက စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကျောက်နံရံတစ်ခုကို တိကျစွာ ချိတ်မိသွားသည်။

ယဲ့ဖန်က အားကုန်ဆွဲကြည့်ပြီး ကျားလက်သည်း မြဲမြံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသောအခါ နောက်လှည့်ကာ လူတိုင်းကို ပြုံးပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ပြဒါးကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွားရင်... တစ်သက်လုံး ခင်ဗျားတို့ကိုပဲ မှီခိုရတော့မယ် ထင်တယ်..."

သူ စနောက်နေမှန်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ဒီနည်းလမ်းက စိတ်ချရပါ့မလား... ပြုတ်ကျသွားရင် မကောင်းဘူးနော်..."

"တခြားနည်း စဉ်းစားကြည့်ကြရင် မကောင်းဘူးလား... ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်..."

"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော် အရင်သွားကြည့်ရမလား..."

"ယဲ့ဖန်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းမလုပ်ပါနဲ့လား..."

လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း တားမြစ်ကြ၏။

သို့သော် ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခုန်လိုက်ပြီး ပြဒါးကန်ပေါ်မှ ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီကျင်းရှင်း၊ ဖူမာကျန်းဝူနှင့် ကျန်သူများ၏ နှလုံးသားများ လည်ချောင်းဝ ရောက်လာမတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။

ကံကောင်းစွာပင် ယဲ့ဖန်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် မျောက်တစ်ကောင်အလား တွယ်တက်သွားပြီး မကြာမီ စင်မြင့်ထိပ်သို့ ရောက်သွားလေသည်။

သူသည် ရတနာများကို ချက်ချင်း မကြည့်သေးဘဲ သံကြိုးကို သေချာချည်နှောင်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ကို ပြန်ပစ်ပေးလိုက်၏။

သူ့နမူနာကို မြင်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာကြပြီး သံကြိုးကို ကိုင်ကာ ပြဒါးကန်ကို ဖြတ်ကျော်ကြလေသည်။ ယဲ့ဖန်က သူတို့ကို ဆွဲတင်ပေးရန် တာဝန်ယူလိုက်၏။

မကြာမီ စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ဝင် ကိုးယောက်စလုံး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ယခုအချိန်တွင် ရတနာတောင်ကြီးက လက်တစ်ကမ်းအလို၌ ရှိနေလေပြီ ဖြစ်၏။

အားချန် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤရတနာများထဲတွင် ကြေးညိုရောင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ အများဆုံးပါဝင်ပြီး ကျောက်စိမ်းထည်များ၊ ရွှေငွေများနှင့် ပုရွက်ဆိတ်နှာခေါင်း ပုံသဏ္ဍာန် ဒင်္ဂါးပြား အများအပြားလည်း ပါဝင်သည်။

"ဘုရားရေ... ဒါက ရှန်ဘုရင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာသိုက်လား..."

ကျူးရှောင်ကျောင်း (ဖူမာကျန်းဝူ) ပင် တအံ့တဩ မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

ယဲ့ဖန်က လက်ရာမြောက်စွာ ထုလုပ်ထားသော ကြေးညိုရောင် သုံးချောင်းထောက်ဖို တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်၏။

ဤသုံးချောင်းထောက်ဖိုသည် စတုရန်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး အလျားနှင့် အနံ တစ်ပေခန့် ရှိကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် နဂါးပုံများကို အသက်ဝင်နေအောင် ထွင်းထုထားသည်။

သူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ဒီသုံးချောင်းထောက်ဖိုရဲ့ သွန်းလုပ်ပုံ နည်းပညာက အရမ်း ပြောင်မြောက်တာပဲ... ချင်မင်းဆက် မတိုင်ခင်ခေတ်က ကြေးညိုထည်တွေထဲမှာဆိုရင် ဒါက အကောင်းဆုံးတွေထဲက အကောင်းဆုံးလို့ ပြောလို့ရတယ်..."

"ဘယ်လောက်တန်လဲ..."

အားချန်က သွန်းလုပ်ပုံ နည်းပညာကို စိတ်မဝင်စား။ သူက တန်ဖိုးကိုသာ စိတ်ဝင်စားသည်။

"ဒါက နိုင်ငံတော်အဆင့် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် ပစ္စည်း ဖြစ်နေပြီ... တိကျတဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ သတ်မှတ်ဖို့ ခက်တယ်... မဖြစ်မနေ ဈေးဖြတ်ရမယ် ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး သန်း ၅၀၀ လောက်တော့ တန်မှာပဲ..."

ရွှီကျင်းရှင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဘုရားရေ..."

အားချန် ကျယ်လောင်စွာ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်၏။

"ဒါလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သန်း ၅၀၀ ကျော် တန်တယ်ဆိုရင်... ဒီရတနာတွေ အကုန်လုံးပေါင်းရင် ဘယ်လောက်တန်မလဲဗျာ..."

ယဲ့ဖန် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ဈေးဖြတ်ရမယ် ဆိုရင်တော့... အနည်းဆုံး ဘီလီယံ ၃၀ လောက်တော့ တန်မှာပဲ..."

"ဘီ... ဘီလီယံ ၃၀..."

အားချန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့်...

"ဒါဆိုရင် မစ္စတာယဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ဌေးသွားပြီပေါ့..."

သူက ငွေမက်သော်လည်း ဒီလောက် များပြားလှသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကိုတော့ မမက်ရဲပေ။

ရွှီကျင်းရှင်းနှင့် ဖူမာကျန်းဝူတို့လည်း ဒါတွေကို စိတ်မဝင်စား။

ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား လေးယောက်ကတော့ ယဲ့ဖန်၏ လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြပြီး သူ့အမိန့်ကိုသာ နာခံကြ၏။

လန်ရှင်းယွဲ့ကတော့ ယဲ့ဖန် ငှားရမ်းထားသူ ဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေယူခွင့် မရှိပေ။

ဆိုလိုတာက ဒီချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ အားလုံးက ယဲ့ဖန်တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပြီး အန္တရာယ်ကင်းသော စွန့်စားမှုတစ်ခုကနေ ဘီလီယံ ၃၀ ကျော် ရနိုင်တယ်ဆိုတာ...

ဒီလောကကြီးမှာ ဒီထက် တွက်ခြေကိုက်သည့် စီးပွားရေး ရှိဦးမှာလား။

လူတိုင်း၏ အာရုံက ရတနာများပေါ် ရောက်နေချိန်တွင် လန်ရှင်းယွဲ့က ထောင့်တစ်နေရာရှိ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။

သစ်သားသေတ္တာသည် တစ်ပေပတ်လည်ခန့် ရှိပြီး ရိုးရှင်းသော ပုံစံများဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။ အတွင်းထဲတွင် ဘာရှိမှန်း မသိရ။

ယဲ့ဖန်က သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သတိထားနေသဖြင့် သူမထက် ဦးအောင် သစ်သားသေတ္တာကို အမြန် ကောက်ယူလိုက်၏။

လန်ရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းလိုက်၏။

"ကျွန်မက စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားလို့ပါ... ဘာလို့ ဒီမှာ သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံး ရှိနေရတာလဲလို့..."

သူမသာ မရှင်းပြလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဤရှင်းပြချက်က လိုတာထက် ပိုနေပြီး တမင်သက်သက် လုပ်ယူထားသလို ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ဖန်က သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့..."

သို့သော် သေတ္တာထဲတွင် ယန္တရား ပါလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သစ်သားသေတ္တာကို မြေပြင်ပေါ်ချကာ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်၏။ ထို့နောက် လော်ရန်ဂေါ်ပြားကို အသုံးပြုပြီး သေတ္တာဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။

"ဖပ်..."

သေတ္တာပွင့်သွားပြီး အတွင်းထဲတွင် မည်သည့် ယန္တရားမှ မရှိပေ။

ထိုအခါမှ လူတိုင်း သူ့အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြ၏။

သေတ္တာထဲတွင် ရှေးဟောင်း ကြေးညိုရောင် သုံးချောင်းထောက်ဖို တစ်လုံး ရှိနေသည်။

ယဲ့ဖန်က ဒီသုံးချောင်းထောက်ဖိုကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဂျပန်မှ ပြန်ယူလာခဲ့သည့် 'ယွီကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖို' နှင့် အတော်လေး တူနေသည်။

သူသည် သုံးချောင်းထောက်ဖိုကို သေတ္တာထဲမှ ကပျာကယာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်လှောကာ အကြာကြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ဤသုံးချောင်းထောက်ဖိုသည် စတုရန်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး အလျား၊ အနံ၊ အမြင့် တစ်ပေခန့် ရှိသည်။ အပြင်ဘက်နံရံတွင် ရှေးကျပြီး ခန့်ညားသော ပုံစံများဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး လွမ်းမောဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သုံးချောင်းထောက်ဖို၏ အတွင်းနံရံ အောက်ခြေတွင် စာလုံးနှစ်လုံးကို အလွန် ရှေးကျသော ပုံစံဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

ယဲ့ဖန်က ဘယ်ခေတ်က စာလုံးတွေလဲဆိုတာ မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း "ယန်ကျိုး" ဆိုသော စာလုံးများကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိလိုက်၏။

"ယန်ကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖို... ဒါ ယန်ကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖိုပဲ..."

အားချန် တအံ့တဩ ထမအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

"ကျုပ်တို့က ယန်ကျိုးကို မသိဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

ယဲ့ဖန်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

‘ဒီလူက အရာရာကို အံ့သြပြနေတော့တာပဲ... သူခိုးဘုရင်ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တောင် မရှိတော့ဘူး။’

"ကျွတ်... ကျွတ်... ယန်ကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖိုတဲ့... ဒါက တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရတနာပဲ..."

ဖူမာကျန်းဝူလည်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။

ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ်တို့ ထို 'ယွီကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖို' ကို ပြန်ယူဖို့ ဂျပန်အထိ သွားခဲ့ရသည် မဟုတ် ပါလော။

ယခု ဒီမှာ နောက်ထပ် 'ယန်ကျိုး သုံးချောင်းထောက်ဖို' တစ်လုံး တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိ။

သူက ဒီသုံးချောင်းထောက်ဖိုတွေနှင့် ရေစက်ပါသည်ပဲ။

"ဒီမှာ ပိုးသားစာလိပ် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်..."

ရွှီကျင်းရှင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားသေတ္တာတစ်လုံးကို ရုတ်တရက် ညွှန်ပြလိုက်၏။

သေတ္တာသည် အနံ ဆယ်စင်တီမီတာခန့်နှင့် အလျား သုံးဆယ်စင်တီမီတာခန့် ရှိသည်။ အဖုံးကို ရွှီကျင်းရှင်းက ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သေတ္တာထဲတွင် လိပ်ထားသော ပိုးသားစာလိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လူတိုင်း စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားကြ၏။ ဒီပိုးသားစာလိပ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ။

ယဲ့ဖန် လျှောက်သွားပြီး ပိုးသားစာလိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ချူနိုင်ငံသုံး စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက "ကျိ"ဆိုသည့် စာလုံးလောက်ပဲ ဖတ်တတ်သဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရွှီကျင်းရှင်းကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒီပေါ်မှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ..."

ရွှီကျင်းရှင်းက ယူလိုက်ပြီး ခဏလောက် ကြည့်ကာ...

"ရှန်ယွီက စစ်မထွက်ခင်မှာ ဒီရတနာတွေကို ဝှက်ထားခဲ့တာလို့ ဆိုလိုတာ ဖြစ်လောက်တယ်... နောင်တစ်ချိန် သူ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရင် ဒီရတနာတွေကို သုံးပြီး စစ်သားတွေ စုဆောင်းကာ ချင်မင်းဆက်ကို ပြန်လည် ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာတဲ့... ပြီးတော့ သူသာ မြစ်အရှေ့ဘက်ကို မကျော်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီရတနာတွေကို သူ့မျိုးဆက်တွေဆီ ထားရစ်ခဲ့မယ်... ဒီရတနာတွေကို ရတဲ့သူက သူ့ရဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ချင်မင်းဆက်ကို ပုန်ကန်မယ့် မဟာရည်မှန်းချက်ကြီးကို ဆက်လက် ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်လို့ ရေးထားတယ်..."

လူတိုင်း ကြားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။

ရှန်ယွီက ချင်မင်းဆက်ကို ပုန်ကန်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဒီရတနာတွေကို နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကျော်ကြာမှ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမိပါ့မလဲ။

'မဟာချင်'ဆိုတာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာလှပေါ့။

လူတိုင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အတွေးများက ကွဲပြားနေကြ၏။

ယဲ့ဖန်ကတော့ လူသားတွေဟာ နိုင်ငံတွေ၊ မိသားစုတွေကြားမှာ အငြိုးအတေးတွေထား၊ အချင်းချင်း လုပ်ကြံ၊ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း အချိန်တရား၏ ရှေ့မှာတော့ ရယ်စရာကောင်းလွန်းသည်ဟု တွေးမိပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။

အချိန်မြစ်ရေအလျဉ်ထဲမှာ လူသားတွေက ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေလိုပါပင်။

ဖူမာကျန်းဝူမှာတော့ ထိုသို့ ခံစားချက်မျိုး မရှိ။ သူမက သခင့်၏ ခံစားချက်ကိုပဲ ဂရုစိုက်သည်။

‘သခင် ကြိုက်ရင် သူလည်း ကြိုက်မယ်။ သခင် မုန်းရင် သူလည်း မုန်းမယ်။’