ပါရမီရှင် ကိုရင်လေးတစ်ပါး

ဝူတန်တောင်တွင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် သူ၏ အချစ်ဆုံးတပည့်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝန်လေးစွာဖြင့် သယ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ဝူတန်နှင့် ရှောင်လင် တပည့်များစွာသည် စုရုံးကြည့်ရှုနေကြသည်။

လူအများစု၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူတို့ မသိရှိကြပေ။

“အကြီးအကဲတို့ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေအပေါ် ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ကိုယ်တော် နားလည်ပါတယ်"

“ဒါပေမဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ဝမ်ချဲရဲ့ အလောင်းကို ဘာလို့ ထုတ်လာတာလဲ ဆိုတာကတော့ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"

ကျန့်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် သနားဂရုဏာသက်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု သူ သံသယရှိနေသည်။

သို့သော် ဝမ်ချဲမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းကို အထောက်အထားအဖြစ် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

“အလောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လင်ရှောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လင်ရှောင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ်ချဲထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကြားတွင် လင်ရှောင်သည် ဝမ်ချဲ၏ အရေပြားကို ညင်သာစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ငွေရောင် ချည်မျှင်များသည် နေရောင်အောက်တွင် အလွန်ပင် တောက်ပလာသည်။

“ဒါက... ပိုးချည်မျှင်တွေလား?”

ကျန့်ရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

“သူဟာ ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်တပည့်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ဆိုထိုက်တာ အမှန်ပဲ။”

“ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်နဲ့ ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ပညာကို ဒီအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာပဲ"

သူသည် နှမြောတသဖြစ်မိခြင်းကို မအောင့်နိုင်ပေ။

ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ပညာသည် ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ကျန်းစန်းဖုန်း ကိုယ်တိုင်ပင် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ပညာကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်ထိကျွမ်းကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ကိုယ်လုံးကို ပိုးချည်မျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနိုင်ရန်အတွက် အလွန်မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါက ဝမ်ချဲ၏ ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်မှုကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

“ကိုယ်တော်တို့ မှားနေပြီ"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်-

“ဒါက နတ်ဘုရား ပိုးချည် မဟုတ်ဘူး၊ နတ်ဆိုး ပိုးချည်ပဲ ဖြစ်တယ်"

“ဒါက အသူရာဂိုဏ်းရဲ့ နတ်ဆိုးပညာပဲ"

“ကျင့်ကြံသူတွေဟာ အဆိပ်တွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့ ပင်မ အမြုတေကိုမြှုပ်ထားရတယ်"

“ဒါကြောင့် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပိုးချည်မျှင်တွေဟာ အလွန် အဆိပ်ပြင်းတယ်"

သူ စကားပြောပြီးနောက် လင်ရှောင်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လင်ရှောင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူ၍ ကောင်းကင် ပိုးချည်မျှင်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်တင်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။

ယုန်၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ လုံးဝ မည်းနက်သွားပြီး အဆိပ်မိကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ထိုမျှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်သည် သိုင်းလောကသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရရန် လုံလောက်သည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင် အားလုံးသာ ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာကို ကျင့်ကြံကြမည်ဆိုလျှင် ဗဟိုလွင်ပြင် သိုင်းလောကအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလာမည်မှာ အမှန်ပင်။

သဘာဝကျစွာပင် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ပညာကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာမှာလည်း ကျင့်ကြံရန် အလွန် အဆင့်မြင့်မားသည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံသည် ဤနည်းစနစ်နှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိမှာ အရေးပါသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်နေကုန် အဆိပ်အတောက်များကြားတွင် နှစ်မြှုပ်နေရလျှင်ပင် အနည်းငယ်သော လူများသာ အသက်ရှင်နိုင်ကြသည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် ဝမ်ချဲ၏ ကိုယ်ခံပညာ ပါရမီမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အမြင့်ဆုံး အဆင့်ထိ ရောက်လိုမှုအတွက် အလွန်အမင်း လောဘကြီးခဲ့သည်။

လင်ချွမ်အပေါ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် လောင်မြိုက်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အစွမ်းအစ ရရှိရန်အတွက် သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့လျှင်ပင် လင်ချွမ်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နာကျည်းချက်များဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

အမှန်မှာ ဤအတွင်းရေး ကိစ္စရပ်များကို လင်ချွမ်နှင့် ယင်ဟွိုက်ယွီသာ သိရှိကြသည်။

အခြားသူများ သိထားသည်မှာ ဝမ်ချဲသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တပည့် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အလွန်အေးစက်၍ အဆိပ်ပြင်းသော ကောင်းကင် ပိုးချည် နတ်ဆိုးပညာကို ကျင့်ကြံခဲ့သည် ဆိုသည်မှာပင်။

“ဟား"

“အကြီးအကဲတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင် တပည့်က နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်သွားတာကိုး"

“ဒီကိစ္စက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

ကျန့်ရှင်းက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်မှာ သာမန်နှင့် မတူပေ။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအပေါ် ရန်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အစား ဝူတန်ဂိုဏ်းကိုသာ စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျန့်ရှင်း၊ ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”

“ဝမ်ချဲရဲ့ အမှားတွေကို ငါ့ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြစ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သတ်မှတ်နိုင်မှာလဲ!”

လင်ရှောင်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

“အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလား?”

ကျန့်ရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်-

“ဝူတန်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေက ဝမ်ချဲလို ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ယောက်ကို မကျေနပ်စေနိုင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

“ဒါကြောင့် သူက အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို မက်မောပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့"

“မကြာသေးမီ နှစ်တွေမှာလည်း ဝူတန်ဂိုဏ်းကအောင်မြင်မှု နည်းပါးခဲ့တာဟာ ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေ ချို့ယွင်းနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်"

“ကိုယ်တော့် အမြင်ကတော့ ဝူတန်ဟာ အခုကစပြီး တောင်ကိုပဲ ပိတ်ထားသင့်တယ်"

“အဲဒီ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကျောင်းဆီ လေ့ကျင့်ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ဗဟိုလွင်ပြင်ကို ကျူးကျော်လာတဲ့အခါ အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်လိမ့်မယ်!”

ဤစကားများသည် ဝူတန်ကို စော်ကားရုံသာမက တပည့်များကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော တားမြစ်ချက်မှာ မိမိ၏ ဆရာကို သစ္စာဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“တစ်နေ့ ဆရာ၊ တစ်သက် ဖခင်” ဟူသော စကားပုံ ရှိသည်။

ကလေးငယ်များပင် ဤအခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ကြသည်။

ကျန့်ရှင်းသည် ဝူတန်၏ ကိုယ်ခံပညာကို လူသိရှင်ကြား နှိမ့်ချပြောဆိုပြီး ဝူတန်တပည့်များကို ရှောင်လင်သို့ ကူးပြောင်းရန် လှုံ့ဆော်နေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ရှည်တတ်သော ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ပင် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားသည်။

“ငါ သဘောပေါက်ပြီ"

“ဒီတစ်ခါ ရှောင်လင်က ဝူတန်ကို လာတာဟာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ မဟုတ်ဘူး"

“ဝူတန်ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ လာတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

လင်ရှောင်က သွားကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်-

“ခင်ဗျားတို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့က ရှောင်လင် တပည့်တွေထဲက လူငယ်မျိုးဆက်ရဲ့ အစွမ်းကို ကြည့်ရတာပေါ့!”

သူ စကားပြောပြီးနောက် စိန်ခေါ်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကျောင်းသည် လင်ရှောင်၏ အကြံပြုချက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။

လင်ရှောင် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ကျန့်ရှင်းသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှောင်လင်မှ လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဆန္ဒရှိသလိုပေါ့"

"ရူယိ"

ကျန့်ရှင်းက အသာအယာ ပြုံးပြီး နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အသားဖြူဖြူနှင့် တည်ကြည်သော ကိုရင်လေးတစ်ပါးမှာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုကိုရင်လေး ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ထိုမျက်နှာမှာ ချောရုံသာမက “ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော” ဟူသော ဖော်ပြချက်က ပို၍ သင့်လျော်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ကတုံးဆံပင်က သူသည် အမျိုးသားဖြစ်ကြောင်း သက်သေမပြခဲ့လျှင်။

လူတိုင်းက သူ့ကို အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ပေ။

အရေးကြီးသည်မှာ ထိုကိုရင်လေးသည် အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ထက် မပိုပုံရခြင်းပင်။

သို့သော် သူသည် ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်း ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ဝမ်ချဲပင်လျှင် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နိမ့်ကျသည်ဟု ခံစားရပေလိမ့်မည်။

“၁၅ နှစ်အရွယ် ဒုတိယအဆင့် အထက်ပိုင်းကိုယ်ခံပညာရှင်"

ဒါက လူသားတွေ ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အဆင့်လား?

လင်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်နေသည်။

ရှောင်လင်သည် ဝူတန်ဂိုဏ်းကို အရှက်ခွဲရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့သော် ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးကျောင်းက ဤကဲ့သို့ လူသားမဆန်သော ဝှက်ဖဲ တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မိမိကိုယ်ကို ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုနေသူများသည် ရူယိနှင့် ယှဉ်လျှင် လုံးဝ အသုံးမကျဖြစ်သွားကြသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ပင်လျှင် ဝမ်ချဲမှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ တော်သေးသည်ဟု သက်ပြင်းချမိသည်။

မဟုတ်လျှင် ရူယိကို မြင်သောအခါ သူသည် လောဘစိတ်ကြောင့် ရူးသွပ်သွားနိုင်ပေသည်။

“ဘယ်လိုလဲ?”

ကျန့်ရှင်းက အောင်နိုင်သူအလား ရယ်မောလိုက်သည်-

“ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက ဘယ်ပါရမီရှင်ကို ရူယိနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လွှတ်မလဲဆိုတာ ကိုယ်တော် သိချင်မိတယ်?”

ထို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသော အပြုံးမှာ ဝူတန်ကို အန်တုစိန်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

ထူးခြားသော ပါရမီရှင် ရူယိနှင့်ဆိုလျှင် အောင်ပွဲမှာ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အရင်ကာလများက ပါရမီရှင် ကျန်းစန်းဖုန်း ပင်လျှင် ထိုမျှ ပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဝူတန်တောင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် အကြီးအကဲများမှာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကြပြီး အသံတစ်သံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

တပည့်များမှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်မိကြသည်။

ရူယိ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသော တပည့်များသည် အရှက်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြရသည်။

“အင်း"

“နှမြောစရာပါပဲ"

“ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းက သတ္တိရှိတဲ့ တပည့် တစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက် ထွက်လာမယ်လို့ ကိုယ်တော် ထင်ခဲ့တာ"

“ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းကို အထင်ကြီး လွန်သွားပုံရတယ်"

ကျန့်ရှင်းက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး နောင်တရသလို ခေါင်းခါပြသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြုံးမှာ ဝူတန်ကို အတိအလင်း စော်ကားနေခြင်းပင်။

“သွားကြစို့!”

ကျန့်ရှင်းသည် သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှောင်လင် တပည့်များနှင့်အတူ ဝူတန်တောင်မှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

“ခဏလေး နေပါဦး"

အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တာယွဲ့ ထိုက်ဟယ်နန်းတော်၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အကြီးအကဲ ယင်!”

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က အံ့အားသင့်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သို့သော် ယင်ဟွိုက်ယွီသည် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေပုံရသည်။

သူသည် ရူယိကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ကျန့်ရှင်းထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဒုတိယအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်လေး တစ်ယောက်က ငါ့ဝူတန်တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ် ဟုတ်လား?”

“မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်ချင်တာလား?”

“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့?”