အစ်ကိုကြီးကို သေချာ ပြလိုက်စမ်းပါ

~အခြေအနေကို သုံးသပ်ကြည့်ရသလောက်... ဤဓားပြအုပ်စုသည် လူသတ်ရဲသည့် သတ္တိမျိုး ရှိပုံ မရချေ။

တကယ်တမ်းတွင် အာသာ၏ စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်ရန်သူ၌ သေနတ်ပါလာသည် ဖြစ်စေ၊ တစ်စက္ကန့်အတွင်း အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်သည့် ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိပြီးသား ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် ယဲ့ဖန်က ခေါင်းတစ်ချက် ခါပြလိုက်သဖြင့် သူတို့လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ပေ။

အာသာနှင့်အဖွဲ့မှာ အမိန့်ကို နာခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။

ပါးသိုင်းမွေးနှင့်လူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထလာကာ အာသာ၏အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် အာသာ၏ ဦးခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်လိုက်တော့၏။

"မင်း ဘာလို့ မကြီးကျယ်တော့တာလဲ... ပြောစမ်း... ဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား။ ကျည်ဆံတစ်တောင့်လောက် မင်းခေါင်းထဲ ဝင်သွားမှ ယုံမှာလား ဟမ်..."

ပါးသိုင်းမွေးက အာသာ၏ ပါးကို ပုတ်ကာ မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

အာသာ၏ အရပ်အမောင်းမှာ ၁.၉ မီတာခန့် (၆ ပေ ၃ လက်မ ဝန်းကျင် ) ရှိပြီး၊ ပါးသိုင်းမွေးမှာမူ ၁.၇ မီတာ (၅ ပေ ၇ လက်မ အောက် ) ပင် မပြည့်ချေ။ သူသည် အာသာထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပုနေသည်။ ထို့ကြောင့် အာသာ၏မျက်နှာကို ၄၅ ဒီဂရီ မျှော်ကြည့်ကာ ပြောနေရခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုအချက်က သူ့ကို သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်သွားစေသည်တော့ မဟုတ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျေနပ်မှုကိုပင် ရရှိနေစေသည်။

'ဟားဟား... ကြည့်စမ်း... ဒီလောက် လူကောင်ကြီးနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသားက ငါ့ရှေ့မှာ ငြိမ်ကုပ်နေတာပဲ... ငါ တယ်ဟုတ်ပါလား...'

သားရဲတစ်ကောင်လို သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူလိုက်နိုင်ပြီဟူသော အတွေးသည် ငွေလုရသည်ထက်ပင် သူ့ကို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ယဲ့ဖန်၏ အမိန့်ကြောင့် အာသာသည် ပြန်လည်ခုခံခြင်းမပြုဘဲ ထိုလူကို အေးစက်စက် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုအကြည့်သည် ပါးသိုင်းမွေးကို နေရထိုင်ရ ခက်သွားစေ၏။ သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်ခံလိုက်ရသလို ကျောချမ်းသွားမိ၏။

သူသည် အာသာကို အပြည့်အဝ အရှုံးပေးလာစေရန် တစ်ခုခု လုပ်ပြမည်ဟု ကြံစည်လိုက်စဉ်မှာပင်... ယဲ့ဖန်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

"ဒီအစ်ကိုကြီးက ကြည့်ချင်နေမှတော့လည်း... ကားတံခါးဖွင့်ပြီး အစ်ကိုကြီးကို သေချာ ပြလိုက်ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရွှီကျင်းရှင်းနှင့် ဖူမာကျန်းဝူတို့ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်မိလိုက်ကြသည်။ ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် ဤလူ တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်နေပြီဆိုတာ သူတို့ ရိပ်မိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

သူခိုးဘုရင် အားချန်ကမူ ပို၍ပင် သဘောပေါက်လွယ်သူ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့က အရမ်း ကြည့်ချင်နေမှတော့လည်း... ကျွန်တော်က လိုက်လျောပေးရမှာပေါ့..."

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကုန်တင်ကား၏ နောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ရန် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

ပါးသိုင်းမွေးသည် ယဲ့ဖန်ကို ကျေနပ်အားရစွာ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အင်း... မင်းက မအဘူးပဲ..."

ယဲ့ဖန်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အပြုံးလေးတစ်ခုဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အားချန်သည် ကားနောက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ပါးသိုင်းမွေးနှင့် ဓားပြအုပ်စုကို လှည့်ကြည့်ကာ မချိုမချဉ် ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားတို့ စိတ်ကိုတော့ ပြင်ဆင်ထားကြနော်... ဒီအထဲက ပစ္စည်းတွေက နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်..."

ပါးသိုင်းမွေးက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟား... ငါက ဘာကိုများ မမြင်ဖူးလို့လဲကွ... မင်းက ငါ့ကို လာခြောက်နေတာလား... မင်းတို့က နုပါသေးတယ်ကွာ..."

သူသည် လေလုံးထွားရင်း ဦးဆောင်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့နောက်မှ တပည့်ကျော်များကလည်း တန်းစီ၍ လိုက်ပါသွားကြ၏။

သူတို့အားလုံး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ဤကားကြီးထဲတွင် ဘာပစ္စည်းများ ပါသနည်း။

'ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေများလား... ဒါဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး ထိုင်စားလို့ ရပြီဟေ့...'

သို့သော် သူတို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုခုအပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား (၇) ယောက်ကိုပင် ဖြစ်၏။ ထိုလူများသည် ဓားပြများကိုကြည့်ကာ သွားဖြီး၍ ပြုံးပြနေကြလေ၏။

ပါးသိုင်းမွေးသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး သေနတ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။

"သေစမ်း... ဒီထဲမှာ လူတွေ ပုန်းနေတာပဲ... ဆင်းခဲ့စမ်း... ကားပေါ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းခဲ့..."

ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား (၇) ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မတတ်သာသည့်အဆုံး နေရာမှထကာ ကားအောက်သို့ ခုန်ဆင်းပေးလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ထိုင်နေသည့်နေရာကို အနက်ရောင် ပတ္တူစတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားသဖြင့် အောက်တွင် ဘာရှိမှန်း မသိနိုင်သေးပေ။

ပါးသိုင်းမွေးသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ကားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်လေ၏။ ထိုစဉ် သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ သွေးညှီနံ့တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာ၏။

'ဘာလဲဟ... ဘာလို့ သွေးနံ့ရနေတာလဲ...'

'ဝက်သားတွေ၊ ဆိတ်သားတွေ တင်လာတဲ့ ကားများလား...'

သူ စိတ်ပျက်သွားမိ၏။ သားငါးဆိုလျှင် ဈေးဘယ်လောက်မှ ရမည်မဟုတ်။ သို့သော် သူသည် မလျှော့ဘဲ ပတ္တူစ၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုကို လှမ်းဆွဲကာ ဆောင့်ဆွဲ လှန်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည်... ဓားပြအုပ်စုတစ်သက် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည့် မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

ပတ္တူစကို လှန်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်... သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ အလောင်းကောင် အပုံလိုက်ကြီး ဖြစ်ချေသည်။

အမှိုက်ပုံသဖွယ် ပုံထပ်နေသော လူသေအလောင်းများသည် ကားနောက်ခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေ၏။ အလောင်းတိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများဖြင့် သေဆုံးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအလောင်းများက လတ်ဆတ်နေသေး၍ ပုပ်စော်နံခြင်း မရှိသေးပေ။

ခုနက ကောင်းကင်ဝံပုလွေအဖွဲ့သား (၇) ယောက် ထိုင်နေကြသည်မှာ ဤအလောင်းပုံကြီးအပေါ်တွင် ဖြစ်လေ၏။

"အ... အား..."

ပါးသိုင်းမွေး၏ နှုတ်ဖျားမှ သနားစဖွယ် အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ဒူးများ ပျော့ခွေသွားပြီး ကားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက်သား ကျသွားလေ၏။

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ့ဆီးအိမ်က ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ပေါင်ကြားတစ်ခုလုံး စိုရွှဲသွားတော့သည်။

"လူ... လူသတ်မှု... အား... လူသတ်ကုန်းကြီးဗျ..."

သူသည် လှိမ့်တစ်ခါ၊ တွားတစ်လှည့်ဖြင့် ကားပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ကျရောက်သွားလေ၏။

သူ့တပည့်များ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို လွှတ်ချကာ မြေကြီးပေါ်တွင် တုန်ရီနေကြတော့သည်။ ထွက်ပြေးဖို့ပင် သတိမရကြတော့ပေ။

လူသေကောင် အပုံလိုက်ကြီးအပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရယ်မောစကားပြောနေနိုင်သော ကောင်းကင်ဝံပုလွေ အဖွဲ့သားများကို သူတို့ ပြန်တွေးမိလိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ်က သတိမထားမိသော်လည်း၊ ယခု ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည့်အခါ ခေါင်းနပန်းကြီးသွားကြတော့သည်။

'ဘယ်လို လူစားမျိုးတွေမို့လို့... အလောင်းကောင်တွေပေါ် ထိုင်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနိုင်ရတာလဲ...'

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဓားပြအားလုံး၏ ပေါင်ကြားများ စိုရွှဲကုန်ကြနေပြီ ဖြစ်၏။ မျက်နှာများမှာ သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေကြပြီး မျက်ရည်များပင် စီးကျလာကြသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ပါးသိုင်းမွေးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ... အစ်ကိုကြီး... ကြည့်လို့ ဝသွားပြီလား..."

ပါးသိုင်းမွေး၏ မျက်နှာတွင် စောစောက မောက်မာမှုများ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းများဖြင့်သာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယဲ့ဖန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၊ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြန်ခါလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။

"မ... မမြင်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မမြင်ဘူးဗျ... အစ်ကိုကြီး... အသက်တော့ ချမ်းသာပေးပါ..."

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ သူ့ရှေ့မှ အန္တရာယ်ကင်းမည့်ပုံ ပေါက်နေသော လူငယ်များသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသည့် မဟာမိစ္ဆာကောင်ကြီးများ ဖြစ်သည်ဟူ၍။

အကယ်၍ မြင်သည်ဟု ဝန်ခံလိုက်ပါက နှုတ်ပိတ်ခံရဖို့သာ ရှိတော့သည်။

သူ့တပည့်များကလည်း သတိဝင်လာကြပြီး အလုအယက် ခေါင်းညိတ်ပြကြလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မမြင်လိုက်ပါဘူး... တကယ် မမြင်လိုက်တာပါဗျာ..."

ယဲ့ဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်သွားပြီး အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။

"မင်းတို့ မြင်မြင်၊ မမြင်မြင်... ဒီနေ့တော့ ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး..."

"အစ်ကိုကြီး... ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ အသက် ၇၀ အရွယ် အမေအိုကြီး ရှိပါသေးတယ်... နှစ်နှစ်သား ကလေးလေးလည်း ရှိပါသေးတယ်ဗျ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ပါ့မယ်... လျှာကို ဖြတ်ပစ်ပါ့မယ်... လက်ချောင်းတွေကိုလည်း ဖြတ်ပစ်ပါ့မယ်... ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်ဗျာ..."

ပါးသိုင်းမွေးသည် သူ့အသက်က တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်တစ်ချက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေကြောင်း သိသဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် မီးပွင့်မတတ် ဆောင့်၍ တောင်းပန်နေရှာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူ့နဖူးတစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရဲရဲတောက်နေတော့၏။

ဤလူသည် ရက်စက်တတ်သူ တစ်ယောက်တော့ ဖြစ်ပေသည်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် မျက်လုံးဖောက်၊ လျှာဖြတ်၊ လက်ချောင်းဖြတ်ခံရန် ဝန်မလေးပေ။

ယဲ့ဖန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"နောက်ကျသွားပြီကွ... ခုနက ငါ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံတစ်ထုပ်ပေးပြီး လွှတ်ပေးမယ် ပြောတုန်းက... မင်းတို့ပဲ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးမထားခဲ့တာလေ... ငါ့ကိုတော့ မပြစ်မှားနဲ့..."

ယဲ့ဖန်၏ စကားပင် မဆုံးလိုက်သေး။ ပါးသိုင်းမွေးသည် မျက်ဖြူလန်ကာ ကြောက်လွန်းအားကြီး၍ သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့သည်။

ယဲ့ဖန်နှင့် အာသာတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်မိကြပြီး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ဤလူသည် ခုနလေးတင် လုပ်သေနတ်ကို ကိုင်ပြီး မိုးမမြင် လေမမြင် ကြွားဝါနေခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။ ယဲ့ဖန်၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် သတိလစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သည့် ဓားပြများမှာ အားကျသွားမိကြသည်။

'ငါတို့လည်း မေ့လဲသွားရင် ကောင်းမှာပဲ... ဒါဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ နာကျင်တာ မခံစားရဘဲ သေရမှာ...'

"ဒီလောက် သတ္တိလေးပဲ ရှိတာကိုများ... ဓားပြ လာတိုက်ရဲသေးတယ်..."

ယဲ့ဖန်သည် လှောင်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။

သို့သော် ဤလူစုသည် မုန်းစရာကောင်းသော်လည်း သေဒဏ်ပေးလောက်သည့် အပြစ်မျိုးတော့ မရှိပေ။ သူသည်လည်း တွေ့သမျှလူ လိုက်သတ်နေသည့် လူသတ်ရူး တစ်ယောက် မဟုတ်။

သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးအဖွဲ့သို့ ဆက်လိုက်လေ၏။ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြပြီး အလောင်းများနှင့် ဓားပြဂိုဏ်းကို လာရောက် သိမ်းဆည်းရှင်းလင်းရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဖုန်းပြောပြီးနောက် အာသာနှင့်အဖွဲ့ကို လုံခြုံရေးအဖွဲ့ လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ထားခဲ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ ရွှီကျင်းရှင်း၊ ဖူမာကျန်းဝူတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။

ဤဇာတ်လမ်းလေး ဖြစ်ပွားပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ သူတို့သုံးဦးလုံး အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်လွင့်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။

ဒီဓားပြဂိုဏ်း၏ အဖြစ်အပျက်က သူတို့အတွက် ရယ်စရာ ပြောစရာတစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။