အခန်း (၁၄၅)

မော့မိသားစုမှာ သားစဉ်မြေးဆက် မရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါသိတယ်

မော့ကျိုးယွီသည် နန်ဟန် ပြောသမျှကို နားထောင်ပြီး ဒေါသမထွက်တော့သည်ကို ဟဲကျစ်ယန် မြင်လိုက်ရသည်။ နန်ဟန်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောလာခဲ့သည်။

“ဒါ့အပြင် မော့ကျိုးယွီကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ နျိုကျောင်းတောင်မှာ ကင်းပုန်းဝပ်ဖို့ လူလွှတ်ခဲ့တယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်လူထံမှ ဤအကြောင်းကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် နန်ဟန်၏ ဝန်ခံချက်မှာ အတည်ပြုချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

“မော့မိသားစုကို ငါ ဒီလောက်ပဲ လုပ်ခဲ့တာ၊ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။”

နန်ဟန်၏ လက်နှင့် ခြေများကို ကြိုးဖြင့် အချည်ခံထားရသည်၊ မဟုတ်ပါက သူသည် လက်သုံးချောင်းထောင်ပြီး သူ့ရှေ့ကလူတွေ ယုံကြည်အောင် ကျိန်ဆိုပြလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီက သူ့ဆီသို့ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာပြီး “မင်း တခြား ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သေးလဲဆိုတာကို သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး” ဟု အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။

နန်ဟန်က သူ့ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်၊ “တကယ် မကျန်တော့ပါဘူး။ ငါ ဒါတွေပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။

ဒါတင်မကဘဲ နန်ချီနဲ့ မင်းတို့ ဆက်ဆံရေး ပျက်သုဉ်းသွားပြီးဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ လွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဒုတိယအသုတ်ကို ပြန်ခေါ်ပြီးသွားပါပြီ။”

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြကာ နန်ဟန်က လိမ်ညာပြောဆိုနေတာ မဟုတ်ဘူးဟု သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒီလိုဆိုမှတော့ သူ့မှာ အသက်ရှင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။

ဟဲကျစ်ယန်က ဓားကို မြှောက်ပြီး နန်ဟန်ရဲ့ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ပြီး ပိုင်းဖြတ်ဖို့ ကြံရွယ်လိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးက သူပြောတာကို မယုံလို့ သူ့ကို ဖိအားပေးဖို့ လုပ်နေတာလို့ နန်ဟန်က ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူက တုန်လှုပ်နေသောအသံဖြင့် “ငါလုပ်ခဲ့သမျှကို ပြောပြီးပြီ။ မင်းပြောခဲ့တဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စကားတွေကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလို့ မရဘူးလေ…”

ထိုသို့သော သူရဲဘောကြောင်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

နန်ဟန်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန် တခြား ဘာတွေ ထုတ်ပြောလာဦးမလဲဆိုတာကို သူမ သိချင်နေခဲ့သည်။

နန်ဟန်သည် အလွန်ထိတ်လန့်ပြီး အသိစိတ်အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် အကြောင်းအရာတွေကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးခဲ့ပြန်သည်။

“မော့မိသားစုရဲ့ ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကိုလည်း ငါသိတယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးရင်း ငါပြောပြမယ်။”

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် မော့မိသားစု၏ ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ နန်ဟန် ဘာပြောလာမလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ကြပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်သား ဒါကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ဓားကို ဖယ်လိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကင်းသော အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီအကြောင်းလေးကို ပြောကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒီကိစ္စရဲ့ အရေးပါမှုက ရှင့်အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်လေ။”

နန်ဟန်သည် တစ်ဖက်လူက ဓားချလိုက်တာကို မြင်တဲ့အခါ သက်ပြင်းချပြီး ခပ်မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။

“မော့မိသားစုမှာ သားစဉ်မြေးဆက် မရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါသိတယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့မိသားစု၏ သားစဉ်မြေးဆက် မရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းထံ ရောက်ရှိလာသောအခါ တကယ် သိချင်စိတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီမှာ ညီအစ်ကိုတွေ မနည်းပါးပေ။ မော့ကျိုးယွီတို့ညီအစ်ကိုတွေ စုစုပေါင်း ( ၉ ) ယောက်ရှိပြီး အားလုံး အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားခဲ့ပြီ။

မရီးတွေအားလုံး ကျန်းမာနေပုံရပြီး မော့မိသားစုအတွက် အမွေဆက်ခံသူကို အဘယ်ကြောင့် မည်သူမျှ မမွေးပေးနိုင်ခဲ့ကြသနည်း။

ဒါကို တွေးမိပြီး ဟဲကျစ်ယန်က “ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ မေးဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

သူမ စိတ်ဝင်စားတာကိုမြင်တော့ နန်ဟန်က အလျင်အမြန်ပင် သူ့အတွက် လိုအပ်သည့် အခြေအနေကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စအတွက် အကြောင်းရင်းအမှန်ကို သိချင်ရင် ငါ့ကို ငါ့လူတွေဆီ လိုက်ပို့ပေးရမယ်။ ငါ လုံခြုံနေသရွေ့ ငါမင်းကို သေချာပေါက် ပြောပြပေးမယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်က သူ့အလိမ်အညာကို ယုံမိတာကမှ ထူးဆန်းနေပါလိမ့်ဦးမည်။

“ရှင်က မပြောချင်ဘူးဆိုမှတော့ ကျွန်မက ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့ပေါ့။”

သူမက ထိုစကားကိုပြောနေစဉ် ယွင်လီ၏ ရုပ်အလောင်းကို တမင်တကာ လှမ်းကြည့်ခဲ့ပြီး သူမ ဆိုလိုချင်သည့် အဓိပ္ပါယ်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ယွင်လီ၏ နာကျင်ခံစားရသော အသွင်အပြင်ကို တွေးရင်း နန်ဟန်သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွးခဲ့သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မော့မိသားစုအပေါ် အမှားလုပ်မိပေမယ့် မော့မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို တစ်ခါမှ မသတ်ခဲ့ဖူးဘူး။ မင်းငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံလို့ မရဘူး။”

ထိုအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်၊ “မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ခွင့်လွှတ်ပေးတတ်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တာပဲ။ ငါ့စတုတ္ထအစ်ကိုက မင်းလက်ထဲမှာ မသေခဲ့ရပေမယ့် မင်းကြောင့် သေသွားရတာကိုတော့ ငြင်းလို့ မရဘူးလေ။ ငါ့တတိယအစ်ကိုလည်း ရှိသေးတယ်၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးတာ သိသာပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက သူ့ကို ဆားဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်စေခဲ့ရုံသာမက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဒုက္ခခံစားနေရတာကို ကြည့်နေစေခဲ့တယ်၊ သူ့မှာ အသိစိတ် မရှိတာကို မင်း အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တယ်။

ဒါ့အပြင်၊ မင်းက ငါတို့မော့မိသားစုဝင်တွေ အသက်ကို ယူဖို့ ရေတွင်းထဲ အဆိပ်ခတ်စေခဲ့တယ်။”

နျိုကျောင်းတောင်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်လူများ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူနဲ့ ဟဲကျစ်ယန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျခဲ့တာကိုတော့ မောကျိုးယွီက မပြောခဲ့ပါဘူး။

အစောပိုင်းက သူ ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာ အနည်းငယ်ကပင် နန်ဟန်ကို အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ သတ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီးသားပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် နန်ဟန်ရှေ့မှာ ဓာတုဆေးရည်ပုလင်းကို ထုတ်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဒါကို ယွင်လီရဲ့ မျက်နှာပေါ် လောင်းချလိုက်တော့ သူမ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားတယ်လေ။ ရှင်ရော စမ်းကြည့်ချင်လား။”

“ဟင့်အင်း… မင်း အဲ့လို လုပ်လို့ မရဘူး…” နန်ဟန်က သူ့ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်ရယ်လိုက်သည်၊ “ရှင် မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးဆိုရင် ရှင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိမယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။”

နန်ဟန်က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “ငါသိတယ်… ငါသိတယ်… ငါ ဒါကို ပြောပြပါ့မယ်။”

ခဏလောက် ရပ်သွားပြီးနောက် နန်ဟန်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ပြီး မော့မိသားစုထံတွင် အမွေဆက်ခံသူ မရှိရသည့် အကြောင်းရင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောပြလာခဲ့သည်။

“အဲ့တာ ငါ့အမေပဲ၊ ငါ့အမေက အနှေးနဲ့ အမြန်ဆိုသလို မော့မိသားစုက နန်ချီဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ အမြဲပြောတယ်။ မော့မိသားစု ဆက်လက် ကြီးထွားလာမှာကို တားဆီးဖို့အတွက် မော့မိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရမယ်တဲ့။”

ဒါကိုကြားတော့ မော့ကျိုးယွီက သူ့ခံစားချက်တွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ သူက ဟဲကျစ်ယန်ကို လှမ်းကျောက်ပြီး နန်ဟန်ဆီ လျှောက်သွားကာ နန်ဟန်၏ လည်ပင်းကို သူ့လက်ကြီးဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“မော့မိသားစုကို သူ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။”

မော့ကျိုးယွီက သူ့အသက်ကို ယူဆောင်သွားမှာကိုကြောက်တဲ့အတွက် နန်ဟန်က အလျင်စလို ရှင်းပြခဲ့သည်၊ “ငါ့အမေ… ငါ့အမေက သခင်မကြီးမော့ရဲ့ အထိန်းတော် အဖွားလျို့ကို လာဘ်ထိုးခဲ့တယ်။ သတို့သမီးတစ်ဦး ဝင်လာတိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဖက်ရည်ကမ်းတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တယ်၊ လက်ဖက်ရည်ထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ပြီး မော့မိသားစုရဲ့ ချွေးမတွေကို တစ်သက်လုံး မြုံသွားစေခဲ့တယ်…”

နန်ဟန်ပြောပြီးသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတွင် စူးရှသော အသံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြုပြီး နန်ဟန်၏ လည်ပင်းကို ချိုးလိုက်သည်။

နန်ဟန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့ထွက်သက်ဝင်သက်များ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ရှသွားခဲ့ရသည်…

ဟဲကျစ်ယန်က ဆေးကုသခန်းရှိ တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

မော့မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများအား သန္ဓေတားဆေးများ လျှို့ဝှက်တိုက်ကျွေးနေသည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချိန်က သူတို့အား ဆွေးနွေးမပြုခဲ့ပေ။ ယခု အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အလောင်းနှစ်လောင်းကို အာရုဏ်မတက်မီ စွန့်ပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မော့ယွင်ဖုန့်သည် မကြာခင် အိပ်ရာနိုးလာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် နေရာလွတ်ထဲမှ လူကို အချိန်မီ အပြင်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီက ထိုနေရာမှာပင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသေးတာကိုတွေ့တော့ ဟဲကျစ်ယန်က သတိပေးလိုက်သည်၊ “နောက်ကျနေပြီ၊ ကျွန်မတို့ အပြင်ကို အရင်ထွက်ကြရအောင်။”

မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ကောင်းပြီ။”

နှစ်ယောက်သား သူတို့ကိုယ်သူတို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် နေရာလွတ်ထဲမှ အတူထွက်လာကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် တဲအပြင်ဘက်ကို ဦးစွာ ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သား တောနက်ထဲ ပြေးဝင်ပြီး ရေကန်နက်ကြီးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အောက်ခြေကို မမြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်နက်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် မတွေးဘဲ အလောင်းနှစ်လောင်းကို နေရာလွတ်ထဲက ထုတ်ယူပြီး ရေကန်နက်ထဲသို့ ပစ်ချဖို့ သူမ အသိစိတ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ရေကန်နက်ကြီးသည် အမှန်ပင် အလောင်းများကို စွန့်ပစ်ရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းကို ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်…

ဤကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် အတူတူ ထွက်မသွားခင်မှာ ချွတ်ချော်မှု တစ်ခုခု သို့မဟုတ် သဲလွန်စ တစ်ခုခု မရှိစေရန် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖန် မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကိုပွေ့ပြီး သူ့ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ စခန်းချရာအရပ်ကနေ မိုင်အနည်းငယ်ဝေးတဲ့ တောထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်ကို အသုံးပြုပြီး မော့ယွင်ဖုန့်ကို သူတို့ရှေ့ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ မော့ယွင်ဖုန့်၏ မျက်နှာကို အသာပုတ်လိုက်သည်။

“တတိယအစ်ကို ထတော့၊ ကျွန်တော် ကျိုးယွီပါ။ ကျွန်တော့်အသံကို ကြားရလား။”

မော့ကျိုးယွီက မိနစ်အတော်ကြာ အော်နိုးပြီးနောက် မော့ယွင်ဖုန့် နိုးလာခဲ့သည်။

မော့ယွင်ဖုန့်သည် သူ့ရှေ့ကလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“နဝမညီလေးလား။”

မော့ကျိုးယွီက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “တတိယအစ်ကို၊ ကျွန်တော်ပါ။”

***