နဝမမြောက် ယင်​၏ အရိုးဖြူလက်သည်း

"အစ်ကို"

"သဘောတူပေးပါနော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

မိန်းကလေးက လင်ချွမ်၏ အင်္ကျီလက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဟိုရမ်းဒီရမ်း လုပ်နေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမသည် ရုပ်ရည်လှပနေခြင်းပင်၊ မဟုတ်ပါက လင်ချွမ်သည် သူမကို ကာမနှောင့်ယှက်မှုဖြင့် တရားစွဲဆိုမိပေလိမ့်မည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကလေးလို လာဂျီကျပြရုံနဲ့ ငါ့ကို ဖျောင်းဖျလို့မရဘူး"

လင်ချွမ်က ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။

သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် လက်လျှော့မည့်ပုံလည်း မပေါ်ပေ။

"သိုင်းပညာနဲ့ သိုင်းပညာချင်း ဖလှယ်ကြရအောင်လေ၊ အစ်ကိုက အဲဒီသီချင်းကို သင်ပေးမယ်ဆိုရင်..."

"ကျွန်မက ရှင့်ကို 'အရိုးကြေနတ်ဘုရားလက်သည်းသိုင်း' ပြန်သင်ပေးမယ်"

မိန်းကလေးက တစ်ဖက်လူကို အံ့အားသင့်စေမည့် စကားကို ထပ်မံပြောလိုက်ပြန်သည်။

"အရိုးကြေနတ်ဘုရားလက်သည်းလား"

လင်ချွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒါဟာ နဝမမြောက် ယင်ကျမ်းစာ ထဲက သိုင်းပညာ မဟုတ်ပါလား။

မေ့ချောင်ဖုန်းသည် ကျမ်းစာဒုတိယတွဲကို ခိုးယူပြီးနောက် ဟွမ်ယောင်ရှီးသိသွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် အမည်ပြောင်းထားခဲ့သော နဝမမြောက်ယင် အရိုးဖြူလက်သည်း ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အယ်မေ့ဂိုဏ်းသားဖြစ်ရာ နဝမမြောက်ယင်ကျမ်းစာထဲမှ သိုင်းပညာကို သိနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

သို့သော် အယ်မေ့ဂိုဏ်းတွင်ပင် ဤကျမ်းစာကို သာမန်တပည့်များ လေ့လာခွင့်မရှိရာ ဤမိန်းကလေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကျိန်းသေပေါက် ထူးခြားပေလိမ့်မည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲ"

လင်ချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

"လျိုဟွမ်းယင် ပါ"

မိန်းကလေးက ဖြူစင်စွာ ချက်ချင်းဖြေသည်။

သူမသည် တကယ့်ကို နုံအပြီး ဘာမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

လင်ချွမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက်။

"အယ်မေ့ဂိုဏ်းရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဂိုဏ်းချုပ်က နဝမမြောက်ယင် ကျမ်းစာကို ပြန်ရလာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ဒါကို ပြင်ပလူတွေကို မသင်ပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်း ထားရှိခဲ့တယ်"

"မင်းက ဒီကျမ်းစာထဲက သိုင်းပညာကို အပြင်လူကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးမယ်ဆိုတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်း ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

သူသည် စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဝမမြောက်ယင် ကျမ်းစာမှာ ရှားပါးသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအရ နည်းစနစ်ကိုသာ အသားပေးသည့် ထိုသိုင်းပညာကို သူ မလိုအပ်တော့ပေ။

ယှဉ်ကြည့်လျှင် နဝမမြောက်ယန်ကျမ်းစာ ကသာ သူ့အတွက် ပို၍ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

"ဟင်"

လျိုဟွမ်းယင် လန့်သွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ။

"ဒါကို ကျွန်မ မသိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဂိုဏ်းတူအစ်မတွေက ယင်အာ ကို ပြောပြဖို့ အချိန်မရသေးတာ ဖြစ်မှာပါ"

စကားပင် မဆုံးသေး၊ အဝေးမှ အော်ဟစ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံများမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးနေပုံရသည်။

လျိုဟွမ်းယင်​၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသော အမူအရာ ပေါ်လာကာ

"ဒုက္ခပါပဲ၊ ယင်အာတော့ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာမိပြီထင်တယ်"

ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လင်ချွမ်က သက်ပြင်းချရင်း ဝူတန်တောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အယ်မေ့ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတပည့်အချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လျိုဟွမ်းယင်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က မျက်နှာထား တင်းမာသွားကြသည်။

သူတို့ အပြစ်မတင်ရသေးမီမှာပင် လျိုဟွမ်းယင်က အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းတူအစ်မကို ပြေးဖက်ကာ ချွဲနွဲ့တော့သည်။

"အစ်မ ချင်ယွီ၊ ယင်အာ မှားသွားပါတယ်။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်"

သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဂိုဏ်းတူ အစ်မများမှာ ဒေါသ ပြေသွားကြတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချမိသည်။

တကယ်ပါပဲ... အလိုလိုက်ခံရလွန်းခြင်းက ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပါပဲ။

သို့သော် ဤအရာများက သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါပေ။

လျိုဟွမ်းယင်သည် သူ့ဘဝအတွက် လမ်းကြုံဖြတ်သန်းသွားသူမျှသာ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့ လမ်းကြုံသူများစွာ ရှိတတ်သည်။

သူသာ လူတိုင်းကို လိုက်ကယ်နေရလျှင် အမောဆို့ကာ သေသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွီသည် လျိုဟွမ်းယင်ကို ထားခဲ့ကာ လင်ချွမ်ထံသို့ လျှောက်လာသည်။

သူမက လက်အုပ်ချီကာ- "မင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှောက်ထားရာ မာနကြီးပုံမှာ သိသာလှသည်။

လင်ချွမ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဤအယ်မေ့တပည့်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ဝူတန်တောင်မှ သာမန်နွားကျောင်းသားလေးမျှသာ ဖြစ်သည်။

တောင်တံခါးဝတွင် ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ်ကပင် မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ချင်ယွီက လျိုဟွမ်းယင်ကို အတင်းခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်စဉ် မိန်းကလေးက ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်သည်။

"ယင်အာ မပြန်ဘူး။ ယင်အာက ဒီကအစ်ကိုဆီက သီချင်းသင်ရဦးမှာ"

အလိုလိုက်ခံထားရသော လျိုဟွမ်းယင်တွင် ပြင်းပြသော စွဲလမ်းစိတ် ရှိနေသည်။

ချင်ယွီတို့၏ ဒေါသကို ခဏတာ ဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူမက ပြန်လည် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေပြန်သည်။ ချင်ယွီတို့သည် လင်ချွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"လူငယ်လေး၊ ငါ့ညီမလေးက မင်းရဲ့သီချင်းကို သဘောကျနေလို့ပါ။ ဒီသီချင်းကို စာအုပ်အဖြစ် ကူးပေးပြီး ငါတို့ဆီ ရောင်းလို့ ရမလား"

သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် လင်ချွမ်​၏ သီချင်းမှာ သာမန်ကျေးလက်သီချင်းတစ်ပုဒ်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်နေကြသည်။

သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဝယ်ယူရန်မှာ အဘယ်မှာ ခက်ခဲပါမည်နည်း။

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ သီချင်းက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး"

လင်ချွမ်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အယ်မေ့ တပည့်များကို ဆက်လက်အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

"ဟင်"

ချင်ယွီ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။

နွားကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်က သူမကို ငြင်းလိုက်သဖြင့် သူမ အံ့သြသွားပုံရသည်။

မကြာမီ သူမက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ငွေအချို့ကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စားစရိတ်အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ သီချင်းတစ်ပုဒ်အတွက် ဒီလောက်အထိ အလေးအနက်ထားနေဖို့ မလိုပါဘူး"

ခြေရင်းတွင် ကျနေသော ငွေစများကို ကြည့်ကာ လင်ချွမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် တစ်နေ့တွင် သူတောင်းစားတစ်ယောက်အဖြစ် အထင်ခံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။

သို့သော် အားနည်းသော အမျိုးသမီးများအပေါ် သူ အင်အားသုံးရန် စိတ်မပါပေ။

အခြေအနေကို မည်သို့ အဆုံးသတ်ရမလဲဟု သူ စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။

လေပြင်းနှင့်အတူ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်ပါ ပါရှိလာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ချင်ယွီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အယ်မေ့တပည့်များနှင့်အတူ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ထူးဆန်းသော လေပြင်းထွက်ပေါ်ရာအရပ်ကို သတိရှိရှိဖြင့် ရှာဖွေနေကြသည်။

"မင်းတို့ အယ်မေ့တပည့်တွေက တကယ် ရက်ရောကြတာပဲ။ သီချင်းတစ်ပုဒ်အတွက် ငွေအမြောက်အမြား ပေးရဲတယ်ပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ဒီသီချင်းအတွက်ရော မင်းတို့ ဘယ်လောက် ပေးချင်ကြသလဲ"

ရက်စက်လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မှော်ဆန်သော အရှိန်အဝါပါဝင်သည့် သီချင်းသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

အယ်မေတပည့်များသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကုန်ကြတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ၊ ဒါဟာ အသံလှိုင်းသုံး သိုင်းပညာပဲ။ မြန်မြန်... အတွင်းအားနဲ့ ခုခံကြ"

ချင်ယွီသည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ရာ အတွင်းအားဖြင့် ခုခံရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အယ်မေ့တပည့်များမှာ မြေပြင်တွင် ထိုင်ချကာ တရားထိုင်ရင်း ခုခံရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း-

"မရဘူး... အသံက နားထဲကို အတင်းတိုးဝင်နေတယ်"

အချို့မှာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူမ၏ ဓားဖြင့် သူမ၏ နားကိုပင် ထိုးရန် ကြိုးစားလာသဖြင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"တော်တော့"

ရုတ်တရက် လင်ချွမ်​၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါ မိစ္ဆာသံစဉ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

အယ်မေ့တပည့်များမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲပြီးသကဲ့သို့ ချွေးများ ရွှဲနစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြသည်။

သစ်ပင်ပေါ်မှ အရိပ်တစ်ခု လင်ချွမ်ဘေးသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ချင်ယွီနှင့် အခြားသူများမှာ ဓားများဖြင့် အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း ထိုသူကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မြောနေသူ ဖြစ်သည်။

"သူ... သူက ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ"

ချင်ယွီသည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် စကားပင် ထစ်နေတော့သည်။

သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် သူမတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်ချွမ်ထံ၌သာ ရှိနေသည်။

"အမျိုးသမီးတစ်စုရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံနေရတယ်ပေါ့"

"ဒါက ရှင်နဲ့ လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘူး"

လင်ယန်ရွှယ်က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် သိသာသော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ... သဝန်တိုနေသလိုမျိုးပင်။