ယွင်ဇီမြို့တွင် အခြေချခြင်း။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဖန်သည် ထုန်ဟယ်မြို့နယ်တွင် တစ်ညနားပြီးနောက် စုဝေဝေကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွင်ဇီမြို့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ယွင်ဇီမြို့သို့ မရောက်ရှိမီ သူတို့စီးလာသော စစ်မြင်းကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကဲ့သို့သော စစ်မြင်းသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစိုးရတပ်များ အလွယ်တကူ သတိထားမိသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွင်ဇီမြို့သို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူတို့သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြပြီး ခြေလျင်လျှောက်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သော်ကရွာမှ ရွာသားများနှင့် တွေ့ဆုံမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူနှင့် စုဝေဝေတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သာမန်လူများအသွင် ရုပ်ဖျက်ထားကြသည်။

"ယောကျာ်း... ဒါ ယွင်ဇီမြို့လား"

"တကယ် ခမ်းနားလိုက်တာနော်"

စုဝေဝေသည် အဝေးမှ မြို့ရိုးကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့သြမှင်သက်သွားရှာသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် မီတာပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော မြို့ရိုးကြီးသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေ၏။ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ခရီးသွားများ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ကာ တင့်တယ်ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေလေသည်။

ဤသည်မှာ ဝေနိုင်ငံ၏ ခရိုင် (၁၃) ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ယွင်ဇီမြို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မြို့တော်ပြီးလျှင် ယွင်ဇီမြို့သည် ဒုတိယအချမ်းသာဆုံးဟု ဆိုနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွင်ဇီမြို့သည် မိုင်ပေါင်း (၈၀၀) ကျယ်ဝန်းသော ယွင်မုန်ကန်၏ ဘေးတွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ဝေနိုင်ငံ၏ အဓိက ရေလမ်းကြောင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သင်္ဘောများသည် ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာရသည်။

သင်္ဘောဆိပ်ကမ်းခ ကောက်ခံခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ယွင်ဇီမြို့ကို ကြွယ်ဝချမ်းသာစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် ယွင်ဇီမြို့သည် အလွန် စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး လူဦးရေ (၂) သန်းကျော်ပင် နေထိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သေချာပေါက် မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။

မျက်ခုံးနီပုန်ကန်သူတပ်သည် ဤမြို့ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘဲ အရှုံးပေး ဆုတ်ခွာခဲ့ရသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

တံငါရွာမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ဤမြို့ကြီးကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် အဖွားအိုလျူ ဥယျာဉ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ (တောသူမ မြို့တက်လာခြင်းကို တင်စားသော စကားပုံ) အံ့သြမှင်သက်ဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။

"ခမ်းနားတယ် မဟုတ်လား"

"ကံဆိုးတာက ဒီမြို့ကြီးက အာဏာရှိသူတွေနဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေ ပိုင်ဆိုင်တာလေ"

"ဆင်းရဲသားတွေ ဒီမြို့မှာ နေထိုင်ဖို့ဆိုတာကျ မလွယ်ကူဘူး"

ကျန်းဖန် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ယခင်ဘဝက သူသည် လူဦးရေ သန်း (၃၀) ကျော် နေထိုင်သော မြို့ကြီးပြကြီးများကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယွင်ဇီမြို့သည် သူ့ကို အံ့သြသွားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ဤမျှ စည်ကားသော မြို့ကြီးတွင် အိမ်ငှားခနှင့် ကုန်ဈေးနှုန်းများသည်လည်း မြင့်မားလှသည်။

ဤနေရာတွင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

သူ စုဆောင်းထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ယွင်ဇီမြို့တွင် မည်သူမဆို ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်သည်။

သို့သော် ပုံသေနေရပ်လိပ်စာ တစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးတွင်လည်း အိပ်စက်ခွင့် မပြုပေ။

လမ်းဘေးတွင် အိပ်စက်ပါက ဥပဒေချိုးဖောက်ရာ ရောက်ပြီး ထောင်ကျခြင်း (သို့မဟုတ်) စစ်တပ်တွင် ကျွန်အဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရခြင်းများ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

စုဝေဝေသည် ကျန်းဖန်ကို အားကိုးရာ ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ မှီခိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်နှင့် ဝေးရာသို့ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သူစိမ်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အရင်ဆုံး ယွင်ဇီမြို့ထဲ ဝင်ကြမယ်... ပြီးရင် ပွဲစားတစ်ယောက် ရှာမယ်"

"ပြီးရင် အိမ်ငှားကြမယ်"

ကျန်းဖန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိပါက အရေးအကြီးဆုံး အရာမှာ အိမ်ငှားရန် ဖြစ်သည်။

နေစရာ နေရာရှိမှသာ ဤနေရာတွင် ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရရှိပြီးမှသာ မြို့အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း လေ့လာရင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အင်း..."

စုဝေဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့ ယွင်ဇီမြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဝင်ကြေး ပေးဆောင်ခဲ့ရသည်။

မကြာသေးမီက မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ် ရှုံးနိမ့်သွားသဖြင့် စစ်သည်အများစုကို လိုက်လံချေမှုန်းရန် စေလွှတ်ထားရသောကြောင့် ယွင်ဇီမြို့တွင် စစ်သားအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိနေသည်။ စစ်ဆေးမှုများလည်း သိပ်မတင်းကျပ်လှပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး မြို့ထဲသို့ လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျန်းဖန်သည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပွဲစားတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။

ပွဲစား၏ အမည်မှာ လျူကျစ်ယုံ ဖြစ်ပြီး ထိပ်ပြောင်ပြောင်၊ လူကောင်သေးသေးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင် ဖျင်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများတွင် မြို့ငယ်လေးများမှ လူအများစု ပိုင်ဆိုင်တတ်သော ဉာဏ်များသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။ အကဲခတ် အလွန် တော်ပုံရသည်။

"ညီလေး... မင်းက ဒီလိုအချိန်မှာ ယွင်ဇီမြို့ထဲ ဝင်လာဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာ အံ့သြစရာပဲ"

"ပုံမှန်ဆိုရင် လူတွေက ယွင်ဇီမြို့ကနေ စွန့်ခွာထွက်ပြေးနေကြတာ"

"မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ် ပြန်လာမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ယွင်ဇီမြို့သာ ကျသွားရင် သူတို့က တမြို့လုံးကို သတ်ပစ်ကြမှာနော်"

လျူကျစ်ယုံက ကျန်းဖန်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေ၏။ သူ့အထောက်အထားကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေပုံ ရသည်။

"ကြောက်တာပေါ့ဗျာ"

"ဒါပေမဲ့ အခုက နေရာတိုင်းမှာ စစ်ဖြစ်နေတာလေ... ဘယ်နေရာမှ မလုံခြုံပါဘူး"

"တခြားနေရာ ထွက်ပြေးလည်း စစ်ပွဲနဲ့ ကြုံရမှာပဲ"

"သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ ယွင်ဇီမြို့က နည်းနည်း ပိုလုံခြုံမယ် ခံစားရလို့လေ"

"ဒီမှာက စစ်သူကြီး မူတာ ရှိနေတယ်လို့ ကြားတယ်... ယွင်ဇီမြို့က တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ခိုင်မာနေမှာပါ"

"ဘယ်သူပုန်မှ ဖောက်ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းဖန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ယွင်ဇီမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်... မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်"

"ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်နေရာကများ လုံခြုံလို့လဲ"

"တခြားနေရာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ယွင်ဇီမြို့က ပိုလုံခြုံတာ အမှန်ပဲ"

"မင်းကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်"

"အရင်တုန်းက မျက်ခုံးနီ သူပုန်တပ် လာတိုက်မယ်ဆိုလို့ လူအများကြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြတယ်လေ... အိမ်လွတ်တွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့တာ"

"အခု မင်းငှားမယ်ဆိုရင် ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရနိုင်တယ်"

လျူကျစ်ယုံသည် အလွန် တက်ကြွနေပြီး အိမ်ငှားရန်အတွက် ကျန်းဖန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရောင်းအဝယ် တစ်ခု ဖြစ်မြောက်ပါက ကော်မရှင်ခ ရရှိမည် မဟုတ်ပါလော။

ယခင်က စစ်ပွဲကြောင့် သူ စီးပွားရေး မဖြစ်သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကျန်းဖန် အိမ်ပေါင်းတစ်ဒါဇင်ကျော် လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့သည်။

"ဟင်..."

နောက်ဆုံးအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဖန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခြံဝင်းသည် သူ၏ သတ္တမအဆင့် အခွင့်အလမ်း ရှိရာနေရာ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဤနေရာသို့ လမ်းညွှန်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဤနေရာသည် သူနေထိုင်ရန် သင့်လျော်သော နေရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒီအိမ်လေး မဆိုးဘူးပဲ... ဘယ်လောက်လဲဗျ"

ကျန်းဖန် တစ်ခါတည်း မေးလိုက်သည်။

"ညီလေးကျန်း... မင်း တကယ် မျက်စိရှိတာပဲ"

"တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီအိမ်ရဲ့ ဖုန်းရွှေကောင်းမှန်း သိတယ်ပေါ့"

"အခန်း ၅ ခန်း ပါတယ်။ စတုရန်းမီတာ ၃၀၀ ကျော် ကျယ်တယ်... ဥယျာဉ်လေးလည်း ပါသေးတယ်"

"ဈေးကလည်း မကြီးပါဘူး... တစ်နှစ်ကို ငွေစ ၁၀ ပြားပဲ ကျပါတယ်ဗျ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်က အနည်းဆုံး ၃ နှစ် စာချုပ်ချုပ်မှ ရမယ်... ၁ နှစ်တည်းဆိုရင် မငှားဘူးတဲ့"

လျူကျစ်ယုံ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အိမ်၏ အားသာချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ချီးကျူးပြောဆိုနေလေသည်။

ဘာ…

ထိုစကားကို ကြားရသော် စုဝေဝေ၏ လှပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တိတ်တဆိတ် လျှာသပ်လိုက်မိသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

တစ်နှစ်ငှားရမ်းခအတွက် ငွေစ (၁၀) ပြား ပေးရမည် ဟုတ်လား။

ထိုကဲ့သို့သော ဈေးနှုန်းကို မည်သည့် တံငါသည်က တတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ယွင်ဇီမြို့သို့ မည်သူမျှ မပြောင်းရွှေ့ရဲကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ တစ်နှစ်စာ အိမ်ငှားခ တစ်ခုတည်းကပင် တံငါသည်များ၏ အရိုးနှင့် အကြောများကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဝန်ပိစေနိုင်သည်။

အကယ်၍ ကျန်းဖန်သာ ငွေစ တစ်ထောင်ကျော် မရရှိခဲ့ပါက ယွင်ဇီမြို့တွင် အိမ်ငှားနေရန် တတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်တော် ဒီအိမ်ကို ယူမယ်"

ကျန်းဖန် ဈေးမဆစ်တော့ပေ။ မိုးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သင့်လျော်သော အိမ်မရရှိပါက တည်းခိုခန်းတွင် သွားရောက်တည်းခိုရပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်"

လျူကျစ်ယုံ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဖန်ကို ကြည့်သော သူ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤလူငယ်သည် ခပ်ရိုးရိုးပုံ ပေါက်သော်လည်း မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာလိမ့်မည်။ ငွေစ ၁၀ တန် အိမ်ကို တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ အများကြီး စဉ်းစားမနေဘဲ ကျန်းဖန်အတွက် ငှားရမ်းခြင်း စာချုပ်စာတမ်းများကို ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

ပရိဘောဂများ၊ အိပ်ရာခင်းများနှင့် အခြား လိုအပ်သည်များကိုလည်း သေချာစွာ စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့ ချက်ချင်း တက်နေရန် အဆင်ပြေသွားစေသည်။

မကြာမီအချိန်တွင် ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့သည် ယွင်ဇီမြို့တွင် လုံးဝ အခြေချ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယာယီ တည်းခိုစရာ နေရာတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

…