အခန်း (၁၂၉)

ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေးမှော်မှတစ်ဆင့် ဖန်တီးလိုက်သော ချော်ရည်မြွေဟောက်ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပွဲကြည့်ပရိသတ်အားလုံးကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီ တိုက်ခိုက်ရေးဌာနမှ ကျောင်းသားများသည် အားရပါးရ ဟစ်ကြွေးကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

သို့သော် မှော်ဆေးရည်ဌာနမှ ကျောင်းသားများအတွက်မူ အခြေအနေမှာ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ စိတ်ဓာတ်များ အောက်ဆုံးထိ ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးဌာနက ပိုမိုတောက်ပလေလေ မကြာမီ သရုပ်ပြရတော့မည့် မှော်ဆေးရည်ဌာန ကျောင်းသားများအတွက် ဖိအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသား၏ မျက်နှာတွင်မူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုချော်ရည်မြွေဟောက်သည် အရှည် နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး အကျယ်ဆုံးနေရာတွင် အိုးတစ်လုံးခန့် အထူရှိကာ မြွေရေခွံပေါ်ရှိ ပုံစံများမှာလည်း အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ မှော်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ခွေခေါက်နေပုံမှာ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသော တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုနှင့် တူလှပြီး ပြင်းထန်သောအပူရှိန်နှင့် မီးပွားများကို တစ်ပတ်ဝန်းကျင်လုံးသို့ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မှော်ရုပ်သွင်ဖန်တီးခြင်းပြောလိုက်သည်မှာ အလယ်အလတ်မှ အဆင့်မြင့်မှော်ပညာရပ် ဖြစ်သည်။ ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသားမှာ ယခုနှစ်မှသာ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အင်အားဖြင့်သာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော မှော်ရုပ်သွင်ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိကြသေးပေ။ သူတို့၏ အင်အားကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဤသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မှော်ပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဤသားရဲတု၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ တကယ့်မြွေဟောက်နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်နှင့် မခြားနားလှပေ။

သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် မြေခွေးယီဖန်တီးခဲ့ဖူးသော မီးဝံပုလွေကို မြင်ဖူးထားသည်။ မြေခွေးယီ၏ မီးဝံပုလွေမှာ ယခုချော်ရည်မြွေဟောက်လောက် ကိုယ်ထည်မကြီးမားသော်လည်း သူ၏ မှော်ဂါထာရွတ်ဆိုပုံနှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုမှာ ထိန်းချုပ်မှုပိုင်းတွင် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သတိပြုမိသည်။

ဤသည်မှာ ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသားတို့ မြွေကြီးကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေရသည့် အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှပေသည်။

မြင့်မားလှသော ချော်ရည်မြွေဟောက် သည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို မောက်မာစွာ မော့ထားပြီး လေဓာတ်နတ်ဆိုးကျားသစ်ကို သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်သကဲ့သို့ အထင်သေးစွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

နတ်ဆိုးကျားသစ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ဒေါသတောက်လှောင်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် မှော်သားရဲတုတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

မှော်အကာအကွယ်အတွင်း၌ နီရဲသော မီးလျှံများနှင့် အစိမ်းရောင် လေရိပ်များမှာ ရက်ကန်းလွန်းပျံများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးလူးနေကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း အဆက်မပြတ် ရောယှက်နေတော့သည်။

နတ်ဆိုးကျားသစ်နှင့် ချော်ရည်မြွေဟောက်တို့ လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသားမှာလည်း မှော်အကာအကွယ်အတွင်း အဆက်မပြတ် ခုန်ပျံပြေးလွှားနေကြရသည်။

တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများမှာမူ အကာအကွယ်အတွင်းမှ တိုက်ပွဲကို မျက်စိဖြင့်ပင် လိုက်မကြည့်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

နတ်ဆိုးကျားသစ်သည် အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် မှော်အင်းကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကောင်းကင်အနှံ့ လည်ပတ်နေသော လေဓားသွားပေါင်းများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် လေဓာတ်မှော်ပညာဖြစ်သော လေဓားအနှံ့အပြားပင် ဖြစ်သည်။

လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် လေဓားသွားပေါင်းများစွာသည် ချော်ရည်မြွေဟောက်၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ထိမှန်သွားပြီး ၎င်း၏ တိုက်စစ်ကို ထိရောက်စွာ ဟန့်တားလိုက်နိုင်သည်။

ဒေါသထွက်သွားသော မြွေကြီးသည် ၎င်း၏အမြီးကို နှင်တံအရှည်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှဲရိုက်လိုက်ရာ လေဓားသွားများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နတ်ဆိုးကျားသစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် နတ်ဆိုးကျားသစ်နှင့် ချော်ရည်မြွေဟောက်တို့မှာ အင်အားအပြည့် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေးမှော်ဖြင့် မြွေကြီးကို ထိန်းချုပ်နေရသော ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ကျောင်းသားမှာမူ သိသိသာသာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြသည်။

၎င်းတို့သည် မြွေကြီးကို ထိန်းချုပ်ရရုံသာမက နတ်ဆိုးကျားသစ်၏ လေဓားသွားများကိုလည်း အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် အင်အားများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

မှော်ဆရာများသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းတွင် စစ်သည်တော်များကို သဘာဝအရ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

နတ်ဆိုးကျားသစ်သည် မလျော့သောဇွဲဖြင့် နောက်ထပ် မှော်တိုက်စစ်တစ်ခုကို ဆင်နွှဲလိုက်ပြီး ဂါထာရွတ်ဆိုနေသည့် ဆုန်းရှန်းရူ၏ နောက်ဘက်သို့ ပါးနပ်စွာ ခုန်ကူးလိုက်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ချွန်ထက်လှသော လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်တိုက်ခိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ဆုန်းရှန်းရူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားကာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေးမှော်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။

ဧရာမ ချော်ရည်မြွေဟောက်ကြီးသည် လေထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အတူပါလာသော ကျောင်းသားမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မှော်ပညာကို ထပ်မံအသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လေဓားသွားများက သူမဆီသို့ တရစပ် ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး"

ထိုကျောင်းသားက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေဓားသွားတစ်ခု ထိမှန်သွားပြီး ပြင်းထန်သော မှော်လှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ၎င်းလှိုင်းသည် မှော်အကာအကွယ်ကို သွားရောက်ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ အကာအကွယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဖန်ကွဲသံကဲ့သို့ တဂျိဂျိ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ"

ဆန်စုန်းသည် ယနေ့တိုက်ပွဲ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ဖန်တီးထားသော မှော်အကာအကွယ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

အကာအကွယ်အတွင်းတွင်မူ ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသားမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မှော်အကာအကွယ် ပျက်စီးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့သွားသော မှော်ဓာတ်များသည် မြားများသဖွယ် အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများကို ရမ်းသန်းထိမှန်တော့သည်။

အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောင်းသားများမှာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်ပြီး အကာအကွယ်အစအနများကြောင့် ဒဏ်ရာမရအောင် ရှောင်နိုင်ကြသော်လည်း အခြေခံအဆင့် ကျောင်းသားများမှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းကြပေ။

အများအပြားမှာ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော မှော်ဓာတ်များ ထိမှန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ လေဓာတ်နတ်ဆိုးကျားသစ်ပင်။ ၎င်းသည် ပျက်စီးသွားသော အကာအကွယ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး လူအုပ်စုငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဆရာမမေလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနတ်ဆိုးကျားသစ်မှာ သူမ၏ တပည့်သုံးဦးဖြစ်သော ယွင်ရှန်း၊ ဂူဖုန်းနှင့် ချီတို့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကာအကွယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဖန်သားပြင်ကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ယွင်ရှန်းတို့ သုံးဦးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမမှ တပည့်များသည် ဤရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေအတွင်း၌ပင် တည်ငြိမ်လျက်ရှိကြသော်လည်း ကူညီကယ်တင်ရန် အကြံတော့ မရှိကြပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာမမေလီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ အံကြိတ်မိတော့သည်။

မှော်ဆေးရည် အဖွဲ့ ၁၃မှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်နေကြစဉ်မှာပင် သုံးဦးထဲမှ အစိမ်းရင့်ရောင် မှော်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချီသည် ရှေ့သို့ အလျှင်အမြန် တက်လာခဲ့သည်။ လင်းလက်သောအလင်းတန်းတစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသော လေဓာတ်နတ်ဆိုးကျားသစ်မှာ နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ လမ်းကြောင်းရုတ်တရက် ပြောင်းသွားကာ စစ်ပညာနန်းဆောင်မှ လူအုပ်ကြီးရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လီက မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် အမိန့်

ပေးလိုက်သည်။

"ကျိုရှောင်"

ပုကျိုရှောင်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လက်ထဲ၌ ဓားမြှောင်တိုလေးတစ်စင်းဖြင့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုဓားမြှောင်မှာလည်း ထူးဆန်းလှသည်။ လက်နှစ်ချောင်းထက် မပိုသော အထူသာရှိပြီး ဓားသားမှာ အေးခဲနေသော ရေခဲ သို့မဟုတ် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ နေ့ခင်းဘက် နေရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းစူးစူးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ပုကျိုရှောင်သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆီးနှင်းရောင် လခြမ်းကွေး ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေထဲတွင် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ သဲ့သဲ့မြည်ဟည်းသွားပြီး ဓားလေအရှိန်အတွင်း မိသွားသော အကာအကွယ်အစအနများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နတ်ဆိုးကျားသစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တခဏချင်းမှာပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်း၏ လုံးဝန်းသော ခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

ပုကျိုရှောင်သည် သူ၏ဓားကို အလျှင်အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သေသွားသော နတ်ဆိုးကျားသစ်ကို ကြည့်ခြင်းမပြုဘဲ ကျားသစ်၏ လမ်းကြောင်းကို မထင်မှတ်ဘဲ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သော အခြေခံကျောင်းသားလေးများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ရှေ့မှရပ်နေသော ဝတ်ရုံခြုံမှော်ဆရာ ချီမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ မှော်ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး လက်များ တုန်ရင်နေဆဲဖြစ်သော မှော်ဆရာဝတုတ်လေး ဂူဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

နတ်ဆိုးကျားသစ်ကို သတ်လိုက်သည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ပုကျိုရှောင်သည် ရှေ့က အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးကျားသစ်က ထိုသုံးဦးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်စဉ် ထူးဆန်းသော လုံးဝန်းသည့် အလင်းလုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းလုံးမှာ ကြည့်ရသည်မှာ နုနယ်ပုံရသော်လည်း ကျားသစ်ကို ချက်ချင်း နောက်လွင့်သွားစေနိုင်သည့် အံ့ဩဖွယ် စွမ်းအားရှိပုံရသည်။

"ဂူဖုန်း ယွင်ရှန်း... ချီ... နင်တို့ သုံးယောက်လုံး ဘာမှမဖြစ်ကြဘူးမလား"

ဆရာမမေလီသည် သူမ၏ တပည့်များကို စစ်ဆေးရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာသလို ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမမှ လူများကိုလည်း သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။

"အလင်းဓာတ် ကာကွယ်ရေးမှော်လား"

ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမ၏ ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လီမှာ တိုက်သစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ဂူဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဆရာမမေလီသည်လည်း တောက်ပသော ကောင်းကင်အလင်းလုံးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မူလက ဂူဖုန်းသည် ဤမှော်အတတ်အသစ်အကြောင်းကို နှစ်ဆုံးစစ်ဆေးမှုပြီးမှ ဆရာမကို ပြောပြရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုမူ အလွန်ထင်ရှားသော ပွဲဦးထွက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ထိုအလင်းလုံးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးဌာနမှ လူများ၏ တွဲကူမှုကို ခံထားရသော ဆုန်းရှန်းရူနှင့် ထိုကျောင်းသားမှာမူ မျက်နှာများမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေကြပြီး ယခင်က ရှိခဲ့သော မောက်မာမှုများလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။