အခန်း (၁၃၃)

တော်ဝင်အကယ်ဒမီအတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးမှာ လုံးဝနီးပါး ဆိတ်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အကြွင်းမဲ့အင်အား မရှိသူများမှာ ဆက်မနေရဲကြသဖြင့် နည်းပြအနည်းငယ်၊ မှော်ဆေးရည် အဖွဲ့ ၁၃ မှ သုံးဦးနှင့် ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမမှ ဒုတိယခန်းမမှူး သုံးဦးတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ဆီသို့ စူးစိုက်နေစဉ်မှာပင် ယွင်ရှန်း၏ လက်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြရသည်။

သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အရိုးများပင် မြင်နေရတော့မည့် သူမ၏ လက်ကလေးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ အံတုနေသည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာမူ ကြည်လင်လျက်ရှိသည်။ ဆေးရည်ဓာတ်မတည့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မှော်ဓာတ်လှိုင်းများသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် လျှပ်စစ်လွန်ပူတစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ဖြတ်တောက်သွားနိုင်လောက်အောင် ရုန်းကန်နေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ရှန်း၏ လက်ချောင်းလေးများသည် ခက်ခဲစွာ စတင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

အရိုးမရှိသကဲ့သို့ နုနယ်လှသော သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းမှာ မမြင်ရသော တူရိယာတစ်ခုကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ အထက်အောက်၊ ဝဲယာသို့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။

ယန်လင်၏ လက်ဝါးသိုင်း အရှိန်နှစ်ဆ။

အရှိန်တစ်ဆ၊ နှစ်ဆ၊ သုံးဆ...

ပြိုင်ကားတစ်စီး၏ လီဗာကို ရုတ်တရက် အဆုံးထိ နင်းလိုက်သကဲ့သို့ပင် ယွင်ရှန်း၏ လက်ချောင်းများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လက်လှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ဘဲ ဆေးပညာနှင့် မှော်ပညာကို ပေါင်းစပ်ထားသော နည်းစနစ်တစ်ခုပင်။ သူမသည် ဤလျင်မြန်လှသော လက်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် မှော်ဓာတ်များကို ပြန်လည်စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်ကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော အလင်းနှင့် အမှောင်ဓာတ်များကို သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း မွှေနှောက်ကာ ဟန်ချက်ပြန်ညီအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင်။

ညစ်ထေးနေသော အမှောင်ဓာတ်များကို သူမ၏ သွေးများနှင့် လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထုတ်ပစ်နေခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ချောင်းများမှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာရာ နောက်ဆုံးတွင် ပွဲကြည့်ပရိသတ်၏ မျက်စိထဲ၌ သူမ၏လက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော လက်ချောင်းရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်မှ လက်ချောင်းပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်မှာလည်း ယွင်ရှန်း၏ လက်ဝါးအတွင်း၌ ဆောင်းဦးပေါက်မှ ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ ယဉ်ပါးသွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ရမ်းသန်းခုန်ပေါက်ခြင်း မပြုနိုင်တော့ပေ။

"ဘုရားရေ... သူက မှော်ဆေးရည်ကို ပြန်ပြီး သန့်စင်နေတာပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ရသော လှုပ်ရှားမှုနောက်ကွယ်မှ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ညနေခင်း အချိန်ရောက်လာသော်လည်း ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော လူအနည်းငယ်မှာ အချိန်ကုန်မှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူတို့သည် မျက်တောင်မခတ်တမ်း ယွင်ရှန်း၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ချောင်းများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ လက်ချောင်းကြားမှ သွေးစက်များနှင့်အတူ ညစ်ထေးနေသော မှော်အညစ်အကြေးများသည် ပိုးမျှင်မျှင်လေးများသဖွယ် ဆေးရည်ကြမ်းအတွင်းမှ စီးကျလာတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏လက်ဝါးအတွင်းရှိ မိုးကြိုးဝဲဂယက်မှာ အစောပိုင်းက ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုမှသည် မုန်တိုင်းအပြီး ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်လာသော သင်္ဘောတစ်စင်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂူဖုန်းနှင့် ချီတို့မှာလည်း ဤမြင်ကွင်းထဲတွင် လုံးဝ စီးမျောသွားကြသည်။ မိုးကြိုးဝဲဂယက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပျစ်ခဲ၍ သန့်စင်သော ဆေးရည်ကြမ်းတစ်ခုသည် ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဂူဖုန်း... လရောင်မြက်၊ လန်ကျောက်တုံး၊ ဝါရွှေရောင် ကျောက်စိမ်းမှုန့်..."

ယွင်ရှန်းက မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ အမည်ကို ပြတ်သားစွာ ခေါ်ပြောလိုက်သည်။

"ချီ... အသစ်စက်စက် မှော်ဆေးရည် ပုံဆောင်ခဲပုလင်းကို အသင့်ပြင်ထား"

သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး နောက်ကွယ်မှ စစ်ဗျူဟာခင်းနေသော အမျိုးသမီးစစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သူမ၏ လက်ရုံးနှစ်ဦးဖြစ်သော ဂူဖုန်းနှင့် ချီတို့သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပစ္စည်းအသစ်များကို အလျှင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဒဏ်ရာမရရှိထားသော သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို အသုံးပြုကာ သန့်စင်ပြီးသား ဆေးရည်ကြမ်းအတွင်းသို့ မှော်ပစ္စည်းအသစ်များကို တိကျစွာ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သန့်စင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးအဆင့်မှာ ဆေးရည်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်

ရန်ပင်။

ပစ္စည်းအားလုံး ထည့်သွင်းပြီးသွားသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် လက်ဝါးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျုံ့သွားတော့သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ခါယမ်းလိုက်သည်နှင့် မမြင်နိုင်သော မှော်ဓာတ်အချို့သည် ဆေးရည်ကြမ်းအတွင်းသို့ ရောယှက်သွားပြီး ရွှေရောင်အရည်များမှာ ရေပန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာကာ ချီပြင်ဆင်ထားသော မှော်ဆေးရည်ပုံဆောင်ခဲပုလင်းအတွင်းသို့ တိကျစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လေထုထဲတွင် ပန်းရနံ့ကဲ့သို့ မွှေးပျံ့ပြီး နွေဦးလေပြည်ကဲ့သို့ လန်းဆန်းစေသော ရနံ့တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဆေးရည်များ ပုလင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်အမျှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

ပုံဆောင်ခဲပုလင်း၏ အပေါ်ဘက်တွင် လရောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သောအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ယနေ့ညသည် လဆန်းတစ်ရက်နေ့ဖြစ်သဖြင့် မူလက လမင်းမရှိသော ညဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်း၏မျက်စိထဲတွင်မူ ဝိုင်းစက်နေသော လမင်းကြီးတစ်စင်း တက်လာသည်ကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။

၎င်းမှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည့် လပြည့်ဝန်းကြီးပင်။

လည်တိုင်ရှည်သော မှော်ဆေးရည်ပုံဆောင်ခဲပုလင်းမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အနီရောင်... မည်သည့်အညစ်အကြေးမျှ မရှိဘဲ နံနက်ခင်းနေရောင်ထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပသော အနီရောင်ဆေးရည်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"အဆင့်မြင့်မှော်ဆေးရည် လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ"

ထိုသို့ပြောအပြီးတွင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်၌ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသော လနတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး နူးညံ့သောအလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဖြန်း"

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးရည်ဖော်စပ်နိုင်မှု၏ ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ရိုက်ချက်တစ်ချက် ကျရောက်လာသည်။

ဆရာမမေလီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေသော ကျားမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အထင်းသား ပေါ်လာလေတော့သည်။

"ယွင်ရှန်း…..ဂူဖုန်း၊ ချီ... မှော်ဆေးရည် အဖွဲ့ ၁၃ က သုံးယောက်လုံး အပိတ်ခံရမယ်။ တစ်ပတ်

တိတိ အခြေခံကျောင်းသားဆောင်ကနေ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး"

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော ဆရာမမေလီသည် ထိုပြဿနာရှာသူ သုံးဦးနှင့်အတူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖော်စပ်ထားသော မှော်ဆေးရည်ပုလင်းကို ဆွဲယူကာ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ ရင်ပြင်၌ ကျန်ရစ်သော လူအုပ်ကြီးမှာမူ လနတ်သမီး၏ ချီးမွမ်းခြင်း၏ အံ့မခန်းလှပမှုထဲတွင် မိန်းမောကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယခန်းမမှူး... အဲဒီဆေးရည်ပုလင်းက"

ပုကျိုရှောင်နှင့် ချန်ပိုင်တို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

"ခန့်မှန်းနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ အဲဒီလို အငွေ့အသက်မျိုးက သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ရှူရှိုက်မိရင် တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်မှာ ရှိတုန်းက နိုင်ငံတော်အဆင့် ဆရာဝန်ကြီးတစ်ဦး ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ ဆေးရည်မျိုး ဖော်စပ်တာကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်"

ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လီက နက်နဲသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဆင့်မြင့်မှော်ဆေးရည်...

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီသည် အမြတ်ကြီးကြီး ရသွားခဲ့ပြီ။ အဆင့်

မြင့်မှော်ဆေးရည်ကို ဖော်စပ်နိုင်သည့် ငယ်ရွယ်သော မှော်ဆရာမလေးတစ်ဦး... ဟင်း ဒါက တကယ့်ကို ကမ္ဘာတုန်စေမည့် ဖြစ်ရပ်ပင်။

ဆရာမမေလီ၏ အစောက ဒေါသမှာ သူမစကား နားမထောင်သော ကျောင်းသားများကို ဆိုဆုံးမခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမသည် ထိုကျောင်းသားများ…. အထူးသဖြင့် ဆေးရည်ဖော်စပ်ခဲ့သော မိန်းကလေးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို အကယ်ဒမီဘက်မှ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ၎င်းက ကျန့်လီတို့အတွက်လည်း အဆင်ပြေသည်။ သူတို့ ယနေ့ လာရောက်ရသည့် အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ စစ်ပညာနန်းဆောင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို အကယ်ဒမီဘက်မှ ငြင်းပယ်ဝံ့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန့်လီ ယုံကြည်နေသည်။ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ အသင့်တော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်သည် တိုက်ခိုက်ရေးဌာနမှ မဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်း အနှိမ်ခံရသော မှော်ဆေးရည်ဌာနမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

ထို့နောက် ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမမှ ဧည့်သည်များ ထွက်ခွာသွားကြပြီး ရင်ပြင်ကြီးမှာလည်း ပရမ်းပတာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းတို့ကို အဆောင်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ဆရာမမေလီသည် ထိုဆေးရည်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အကယ်ဒမီ အကြီးအကဲများထံ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး အပါအဝင် အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များမှာ သူမကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်မှော်ဆေးရည်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ၄၃ နှစ်တာ မှော်ဆေးရည်နည်းပြ အတွေ့အကြုံနဲ့ ရင်းပြီး အာမခံနိုင်တာကတော့ ဒီဆေးရည်ဟာ တိုက်ကြီးပေါ်မှာ ရှားပါးတဲ့ ဆေးရည်မျိုး ဖြစ်တယ်။ မှော်ဆရာတွေရဲ့ မှော်ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောဖို့တင်မကဘဲ စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ဖို့အတွက်ပါ အထောက်အကူပြုနိုင်တယ်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဆေးရည်ကို လူသိရှင်ကြား ပြသသင့်တယ်မဟုတ်လား။ ဒါမှ ငါတို့အကယ်ဒမီရဲ့ ဂုဏ်

သတင်းက ဝူကျိခန်းမကို ကျော်တက်နိုင်မှာ"

တစ်ဦးက အကြံပြုသည်။

"ဟုတ်တယ် ဆေးဘုရင်နန်းဆောင်ကိုလည်း ပြရမယ်။ အကယ်ဒမီရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူတို့ မြင်ပါစေ"

နောက်တစ်ဦးက ထောက်ခံသည်။

သို့သော် ဆရာမမေလီနှင့် ဖန်းကုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်မ သဘောမတူဘူး"

"ကျွန်တော်လည်း သဘောမတူဘူး"

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သဖြင့် အားလုံးကို တိတ်စေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ဒီဆေးရည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကယ်ဒမီက သေချာစဉ်းစားပြီးပြီ။ အပြင်လူတွေကိုတော့ ဒီဆေးရည်ကို မှော်ဆေးရည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးက ပူးပေါင်းဖော်စပ်တာလို့ပဲ ပြောရမယ်။ ကံကောင်းတာက ရင်ပြင်မှာရှိတဲ့ လူအများစုက ကြိုထွက်သွားကြပြီ။ ဒါကို လူတစ်ယောက်တည်းက ဖော်စပ်ခဲ့တာလို့ သိတဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ကျောင်းသားတွေဟာ ငါတို့အကယ်ဒမီရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတွေပဲ။ သူ အကယ်ဒမီမှာ ရှိနေသရွေ့ သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ငါတို့ တာဝန်ယူရမယ်။ ရှေ့အပတ်ကစပြီး ယွင်ရှန်း၊ ချီနဲ့ ဂူဖုန်း တို့ဟာ မှော်ဆေးရည်ဌာနရော တိုက်ခိုက်ရေးဌာနမှာပါ နှစ်ဘာသာတွဲသင်ယူရမယ်။"