အခန်း (၁၃၈)

ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုဖြစ်စဉ်မှာ သွေးထွက်သံယို မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသည်။

ဟွာခေါ့ခေါ့အား သုတ်သင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူမဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တကယ့်လူသတ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝမှသည် ယခုဘဝတိုင်အောင် လူ့သက်ကယ်တင်ခြင်းအလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ လူ့အသက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည့် ဆန့်ကျင်ဘက် အတွေ့အကြုံကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှောင်မှော်စွမ်းအားအချို့ကို အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှောင်မှော်ပညာကို စနစ်တကျ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက ဟွာခေါ့ခေါ့ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင် လူသားဆန်သည့် စိတ်ဓာတ်များကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နောင်အနာဂတ်တွင် အမှောင်မှော်ဓာတ်များကို အသုံးပြုရာ၌ အထူးသတိထားရမည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ မအီမသာဖြစ်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ခဏမျှ တရားမှတ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာမှသာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ခုနက အခြေအနေမှာ ရန်သူသာ မသေလျှင် သူမ သေရမည့် အသက်လုပွဲပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက သူမသည်လည်း ရူးသွပ်မှုများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရနိုင်ပေသည်။

ခုနက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လျှင် မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်၏ စွမ်းအားမှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

ဟွာခေါ့ခေါ့သည် မူလကတည်းက မဟာမိစ္ဆာအဆင့်ရှိသော အလယ်အလတ် ကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူမ၏အစွမ်းမှာ မဟာမိစ္ဆာအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်အပြင် မှော်ဆရာကြီးအဆင့်၏ အစပ်အနားသို့ပင် ချဉ်းကပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို အသုံးချခြင်းဖြင့် မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ရန်သူများကို အနိုင်ယူနိုင်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သေချာပေါက် သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မဲမဲလေးနှင့် ဘိုဘိုတို့၏ အကူအညီဖြင့်ဆိုလျှင် ယခုအခါ သူမသည် မှော်ဆရာကြီးတစ်ဦး သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော အဆင့်ရှိသူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှော်ဓာတ်အားလုံးမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရည်ကြည်ဖုများ ထနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လေ့ကျင့်ပြီး ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီ နည်းစနစ်ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ဆိုရင် နောက်တစ်ခါသုံးတဲ့အခါ ဒီလို အရည်ကြည်ဖုတွေ ထတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ လက်ဝါးကို ကာကွယ်ရန် ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုထားသလို ယန်လင်၏လက်ဝါးသိုင်းကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အရှိန်မြှင့်ခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူမ၏လက်မှာ နုနယ်လွန်းနေသေးသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွင်ရှန်းသည် သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်သာ ရှိသေးသည်။ ရှန်နွန်ဆေးဝိညာဉ်လက်ပတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မှော်ဓာတ်များ၏ ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့မှုရှေ့တွင် သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိခိုက်လွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးပညာတွင်ဖြစ်စေ မှော်ပညာတွင်ဖြစ်စေ အလွန်ပင် သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး မှော်ဝိညာဉ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နာမကျန်းမှုကို ထောက်ရှုကာ အစွမ်းထက်သော မှော်ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သစ္စာဆိုခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ကယ်တင်ကာ စစ်သူကြီးနန်းတော်သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဆရာမမေလီ၏ အကျယ်ချုပ်အောက်တွင် ရှိနေစဉ်က ယွင်ရှန်းသည် အဆင့်မြင့်မှော်ဆေးရည် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ တကယ့်ပျော်ရွှင်မှုမှာ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်၏ စွမ်းအားကို ထိုနေ့က သူမ အသေအချာ သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမ၏ ဒုတိယခန်းမမှူး သို့မဟုတ် အကယ်ဒမီကျောင်းအုပ်ကြီးကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် ထိုမှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို မြင်တွေ့သောအခါ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကို သူမ၏လက်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နေစဉ်အတွင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရိုးတွင်းခြင်ဆီနည်းစနစ်၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ မတည်ငြိမ်သော မှော်စွမ်းအားများကို ဓာတ်ပြယ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် သူမ၏လက်တွင် အတွင်းအားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အကာအကွယ်အလွှာတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ပြင်းထန်လှသော မှော်ဓာတ်များ၏ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးကြောင်းများသည် သူမ၏လက်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေဆဲပင်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နာကျင်မှုများ လွန်မြတ်သွားသည့်အခါတွင်မှ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူမ၏ မှော်ဝိညာဉ်၌ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ယွင်ရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ မှော်ဝိညာဉ်မှာ ယီပိုင်မင်းထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မူလက အနီ၊ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အပြာနှင့် အနက်ဟူ၍ အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ဓာတ်ငါးပါး မှော်ဝိညာဉ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက် ဖြစ်စဉ်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် မူလ အမှောင်မှော်ဝိညာဉ်၏ အလယ်ဗဟို၌ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအက်ကြောင်းမှာ မကြီးမားလှပေ။ ယွင်ရှန်းသည် အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိရသလို အက်ကြောင်းမှာလည်း ထပ်မံကျယ်ပြန့်လာခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ မှော်ပညာ အသုံးချမှုအပေါ်တွင်လည်း များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိသည့်အတွက်ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ထိုအရာကို ဂရုမထားတော့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရေဓာတ်နှင့် မီးဓာတ်တို့ကို ပေါင်းစပ်နိုင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့ည ဟွာခေါ့ခေါ့အား သုတ်သင်ခဲ့သည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်အဖြစ်သို့ အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဂူဖုန်း၏ ခြေရာကို လိုက်၍ ယွင်ရှန်းကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည့် ပထမဦးဆုံးသော လျှို့ဝှက်မှော်အတတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်သော ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသွားသူမှာမူ ယခုအခါ ပြာပုံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သော ဟွာခေါ့ခေါ့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရှင်းလင်းနေစဉ် ဟွာခေါ့ခေါ့၏ အနက်ရောင် ဝရုန်းသုန်းကား ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နျူကလီးယားဗုံးငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော မှော်မိုးကြိုးဝဲဂယက်၏ ဒဏ်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည့် ဤဆွဲသီးမှာ မည်သည့်ဒြပ်ဝတ္ထုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသနည်းဟု သူမ သိချင်မိသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ထိတွေ့ကြည့်ရာ လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် အေးစက်လှသော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်သည်။

အမှောင်မှော်ဓာတ်များ အမြောက်အမြား ကိန်းအောင်းနေသည့် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထေးပုံရသော မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟွာခေါ့ခေါ့ကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နိမ့်သော မှော်ဆရာများက ယင်းကို ကာလရှည်ကြာစွာ ဝတ်ဆင်ထားပါက ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို သေချာပေါက် ခံရမည်ဖြစ်ရာ ဟွာခေါ့ခေါ့အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် မူလက ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ချန်လျန်လျန်က ဟွာခေါ့ခေါ့အား ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ချန်လျန်လျန်၏အကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် သူမသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသူဖြစ်သော်လည်း သူမထံ၌ အမှောင်မှော်ဓာတ်အငွေ့အသက် အစအနမျှပင် မရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤဆွဲသီးမှာ ချန်လျန်လျန်ထံမှ လာခြင်းမဖြစ်နိုင်ဘဲ ဟွာခေါ့ခေါ့သည် ချန်လျန်လျန်အပြင် အကယ်ဒမီပြင်ပရှိ လူများနှင့်လည်း ဆက်နွှယ်မှု ရှိနိုင်သည်ဟု ယူဆရသည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ကာယကံရှင်မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အမှန်တရားကို ဆက်လက်စုံစမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းတံဆိပ်စာလုံးနှစ်လုံး ထွင်းထုထားရာ ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် မင်ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးကိုသာ ဝေဝါးစွာ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဟွာခေါ့ခေါ့၏ သေဆုံးမှုမှာ ရိုးရှင်းလှသည်မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူမ၏ သားရဲစကားပြောလက်စွပ်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

သူမ အခြေခံကျောင်းသားဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဝတ်အစားပင်မလဲတော့ဘဲ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေသူတို့၏ ဟောက်သံများကို ကြားနေရသော်လည်း အခြားကုတင်နှစ်လုံးထက်တွင်မူ လူနှစ်ဦးမှာ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။ ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမသို့ ပညာသင်သွားရမည်ဟူသော သတင်းကြောင့် မှော်ဆေးရည် အဖွဲ့ ၁၃ မှ အခြားအဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပုံရသည်။

ယနေ့ညမှာမူ လူအများအတွက် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုသို့သော အိပ်မပျော်နိုင်သည့် အငွေ့အသက်မျိုးမှာ ဝူရွှမ်းဝူကျိခန်းမ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင် တစ်နေရာတွင်လည်း လွှမ်းမိုးနေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်စတီးလ်အုတ်များဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော စတုရန်းပုံစံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဖြစ်ပြီး ခေတ်သစ်အားကစားကွင်း ငါးကွင်းစာခန့် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ဘေးတွင် ကြံ့ခိုင်လှသော ဝါးရုံပင်အချို့ကို စိုက်ပျိုးထားသည်။ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်စီ အလေးချိန်ရှိသော သံဆင်ရုပ် လေးရုပ်မှာလည်း ဘေးတွင် ရှိနေပြီး လက်နက်အမျိုးအစား ပေါင်းစုံကိုလည်း သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသည်။

ကိုယ်ဗလာနှင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ထက်တွင် ချွေးတရွှဲရွှဲဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် လက်သီး၊ ခြေထောက်များမှသည် လက်နက် ၁၈ မျိုးအထိ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ သံမဏိမျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေတော့သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ဝိညာဉ်ကို တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဆင်းစေကာ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်ပြုလုပ်ရင်း လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားလိုက်သည်။

"ကျိုရှောက်... မင်းက မနက်ရော ညရော မနားတမ်း လေ့ကျင့်နေတာပဲ။ တကယ့်ကို သုရင်မဟာရဲ့ နံပါတ်တစ် တိုက်ခိုက်ရေးရူးသွပ်သူဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်"

နောက်ပြောင်ကျီစယ်သောအသံတစ်ခု လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သံဆင်ရုပ်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသူမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ချောမောပြီး အသားဖြူဝင်းသော ကောင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။