ခရီးလမ်းမှ မြင်ကွင်းများ

လေပြင်းများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေသည်။

ထန်ထျန်းက သင်္ဘောပျံ၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

သင်္ဘောပျံ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး နတ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အစွမ်းကုန် ပျံသန်းသည့် အမြန်နှုန်း နှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် သင်္ဘော၏ အပြင်ဘက်တွင် အစီအရင် အလွှာတစ်ခု ရှိနေပြီး သင်္ဘောပျံ တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများ မည်မျှပင် ကြမ်း နေပါစေ၊ အတွင်းဘက်၌မူ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်နေသည်။

ခြေဖဝါးအောက်တွင် တောင်တန်းကြီးများမှာ လျင်မြန်စွာ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းက သန်မာသော မိစ္ဆာသားရဲအချို့ကို မြင်တွေ့ရသလို၊ တောတောင်ထဲတွင် ပြေးလွှားခုန်ပေါက်နေသော သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အများအပြားကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။

၎င်းအပြင် လူသားများ စုဝေးနေထိုင်ရာ ရွာငယ်နှင့် မြို့ငယ်လေးများကိုလည်း တွေ့ရသည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းနှင့် နီးစပ်သော နယ်မြေများတွင် အခြေချနေထိုင်သူ အများစုမှာ ကျင့်ကြံသူမြို့များ ဖြစ်ကြပြီး ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုများကို သိသိသာသာ ခံစားရသည်။

သို့သော် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းနှင့် ပို၍ ဝေးကွာလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံသူမြို့များမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားပြီး ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် သာမန်လူသားတို့၏ မြို့ရွာများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ထန်ထျန်းက ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သာမန်လူသားလောက၏ လူနေမှုဘဝ အငွေ့အသက်များကို မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လယ်ထွန်နေသော လယ်သမား ကြီးများ၊ ရက်ကန်းခတ်နေသော အမျိုးသမီးများနှင့် အဝတ်မပါဘဲ ဟိုပြေးဒီလွှား ဆော့ကစားနေကြသော ကလေးငယ်လေးများ

ရုတ်တရက် ထန်ထျန်းက ကူရှောင်းရွှယ်ကို သတိရသွားသည်။ အကြီးအကဲဟန်ဟိုင်က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းသို့ မခေါ်လာခင်က သူမသည်လည်း ဤလူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး မိမိထက်ငယ်သော မောင်လေးကို ပိုက်ကာ ဝက်ခြံပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း နေထွက်နေဝင်ကို ကြည့်ခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလား။

“ကျောက်စိမ်းလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ချီယွမ်က အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်လာသည်။

ထန်ထျန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း အပြင်မထွက်ရတာ ကြာပြီလေ။ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ နေနေရတော့ ပြင်ပလောကက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မေ့တောင်မေ့ချင်နေပြီ။”

ယခင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာလည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး အကုန်လုံးနီးပါး မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချီယွမ်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ လက်ပိုက်လျက် ထန်ထျန်း၏ ဘေးတွင် မှီလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အရင်အတိုင်းပါပဲကွာ၊ နံစော်နေတာပဲ။ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်လေး နည်းနည်းအတွက်နဲ့ သူ သေငါသေ သတ်ကြဖြတ်ကြ၊ နေရာတိုင်းမှာ ပရိယာယ်တွေနဲ့ လုပ်ကြံမှုတွေချည်းပဲ။

အကယ်၍ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဝူဒင်နန်းတော်သာ မရှိရင် ဒီမြေပြင်ပေါ်က ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်ဟာ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားလိမ့်မယ်။”

ထန်ထျန်း အံ့သြသွားသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ချီယွမ်က ရှင်းပြသည်။ “ဝူဒင်နန်းတော် နယ်မြေချဲ့ထွင်တာက မူလ အင်အားစုတွေ ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖြစ်စေခဲ့တာ မှန်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ခြုံငုံကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ၎င်းက ‘စည်းမျည်း’ ကို ယူဆောင်လာပေးပြီး အားနည်းသူတွေအတွက်လည်း လုံလောက်တဲ့ ရှင်သန်မှု နယ်မြေကို ပေးခဲ့တယ်။”

“ငါပြောတဲ့ အားနည်းသူဆိုတာ ပါရမီညံ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပါလျက်နဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လမ်းခုလတ်မှာ သေဆုံးသွားရမယ့် သူတွေကိုပါ ဆိုလိုတာ။

ဝူဒင်နန်းတော်က လူတိုင်းအတွက် နှိုင်းယှဉ်ရရင် မျှတတဲ့ စင်မြင့် တစ်ခုကို ပေးထားတယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းဟာ သူတို့နဲ့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ကြတာပေါ့။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာချီကနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျင့်ကြံသူ စုစုပေါင်း အရေအတွက်ဟာ နှစ်ဆမက တိုးလာသလို၊ သာမန်လူသား အရေအတွက်ဆိုရင် ဆယ်ဆထက်မက တိုးလာခဲ့ပြီ။”

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချီယွမ်၏ အမြင်တွင် ဤသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မနေ့က ချင်းဟိုင် ပြောပြခဲ့သော ဝူဒင်နန်းတော်မှာမူ သူတို့၏ ကြီးမားသော အင်အားကို အသုံးချကာ အင်အားစုဟောင်းများ၏ ရှင်သန်မှုနယ်မြေကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ် ချုပ်ချယ်နေသည့်၊ အလွန်အင်မတန် အာဏာရှင်ဆန်သော အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကွဲပြားခြားနားသော ရှုထောင့်များမှ ကြည့်လျှင် ရလာဒ်မှာလည်း လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

သို့သော် ဤပုံရိပ် နှစ်မျိုးစလုံးမှာ လက်တွေ့တွင် ရှိနေကြပြီး နှစ်မျိုးစလုံးမှာလည်း စစ်မှန်သော ဝူဒင်နန်းတော်၏ ပုံစံများပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အမှားအမှန်နှင့် မဆိုင်ဘဲ မည်သည့်ဘက်တွင် ရပ်တည်သလဲ ဆိုသည်နှင့်သာ ဆိုင်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထန်ထျန်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဝူဒင်နန်းတော်ဘက်၌ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်အားကြီးသူ၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းက အားနည်းသူ၏ လက်အောက်မှာ ရှိနေခြင်းထက် ပို၍ ချောမွေ့သည် မဟုတ်ပါလား။

နှစ်ဦးသား ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ပြောရင်း ထန်ထျန်းက အောက်ဘက်ရှိ တောင်နဲ့ မြစ်တွေ ကို ဆက်လက် လေ့လာနေခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူမြို့များကို တွေ့ရခဲသွားပြီး သာမန်လူသားလောက သက်သက်ဖြစ်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပါးလျပြီး မြို့ရွာကြီးငယ်များစွာ တည်ရှိနေသည်။

တောင်ကုန်းတစ်ခုတွင် သာမန်လူသား စစ်တပ်နှစ်ခုမှာ ဓားများဖြင့် အသည်းအသန် သတ်ဖြတ်နေကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

မုဆိုးရွာတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် ရွာသားများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးတိုက်နေကြပြီး "နတ်မင်းကြီး တွေ စောင့်ရှောက်ပါ" ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

“တချို့လူတွေက တစ်သက်လုံး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကနေ မထွက်ဖူးကြဘူး။ ကျင့်ကြံရေးလောကအကြောင်းဆိုရင် ကြားတောင် မကြားဖူးကြသလို ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း မမြင်ဖူးကြဘူး။

ဒါကြောင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူလေး တစ်ယောက် ခေါင်းပေါ်က ပျံသွားရင်တောင် သူတို့က နတ်ဘုရားလို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့။” ဟု ချီယွမ်က ဆိုသည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှရာ၊ သတင်းအချက်အလက် ပိတ်ဆို့မှုနှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခက်အခဲများကြောင့် လူအချို့မှာ သေသည်အထိ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူတို့ နေထိုင်သည့် နေရာနှင့် တူညီမည်ဟု ထင်နေကြပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ချို့တဲ့သော နေရာမျိုးတွင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် တွေ့ရခဲလှသည်။

“ဝူဒင်နန်းတော်က သာမန်လူသားတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား”

ထန်ထျန်းက မေးသည်။

ချီယွမ်က ရယ်လျက် “ဂရုစိုက်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဝူဒင်နန်းတော် တည်ထောင်တာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ၊ ဒီလောက် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာတွေ ရှိဦးမှာပဲ။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီလောက် ကြာရင်တော့ ဝူဒင်နန်းတော်ရဲ့ သြဇာအောက် အကုန်ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

အဲဒီအခါကျရင် ကျင့်ကြံရေးလောကဟာ အခုထက် ပိုပြီး စည်ပင်လာမှာပေါ့။”

ထန်ထျန်းကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အစီအစဉ် များမှာ ယခု သူနှင့် မသက်ဆိုင်သေးပေ။

ထို့ပြင် သူကလည်း အလွန်အမင်း စိတ်မဝင်စားပါ။

သူကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်း နေထိုင်နိုင်လျှင် ရပြီ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် တစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယနေ့ မနက်တွင် ထန်ထျန်း သင်္ဘောရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်မှာပင် သာမန်လူသား နယ်မြေမှ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူမြို့များ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆောက်အဦးများ၏ ပုံစံမှာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းအနီးရှိ ပုံစံများနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။

ချီယွမ်က ဤနေရာမှာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှု နယ်မြေမှ ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

မူလ ကျင့်ကြံရေးလောက၏ ဤအပိုင်းကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မြို့ထဲနှင့် တောရိုင်းထဲတွင် ကျင့်ကြံသူများ အချင်းချင်း အသက်လု သတ်ဖြတ်နေကြသည်ကို ခဏခဏ တွေ့ရပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ကိုက်စားထားသည့် အရိုးစုများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းအချို့ကို ဖြတ်ကျော်ချိန်တွင် အောက်ဘက်မှ အကာအကွယ် အစီအရင်များ ချက်ချင်း ပွင့်လာပြီး သန်မာသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ မြေပြင်မှ ပျံတက်လာကာ ထန်ထျန်း၏ သင်္ဘောကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ပါဝင်သည်။

သို့သော် သူတို့က သင်္ဘောထိပ်ရှိ အလံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြကာ သင်္ဘောပျံကို ငြိမ်သက်စွာသာ ငေးကြည့်နေကြတော့သည်။

မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်ကာ ပြဿနာမရှာဝံ့ကြပေ။

“ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း နယ်မြေကနေ ထွက်လာတာတောင် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းအလံက ဒီလောက်အထိ သြဇာရှိတာလား။”

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

သင်္ဘောထိပ်တွင် လွင့်ထူထားသည်မှာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။

ချီယွမ်က ရယ်လျက် “ဒါပေါ့ကွ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာချီတုန်းကဆိုရင် မင်း အခုလို သင်္ဘောကို ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် မောင်းသွားရင် လာစစ်ဆေးမယ့်သူတွေဟာ နတ်အသွင်ပြောင်း ခြင်းအဆင့်၊ ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်တွေတင် မကဘူး။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော် ခြင်းအဆင့်၊ အင်မော်တယ်တစ်ဝက် ဒါမှမဟုတ် အင်မော်တယ် တွေတောင် ပေါ်လာပြီး မင်းကို အတင်းအကျပ် တားဆီးလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”

“အဲဒီလူတွေ မရှိတော့ဘူး။”

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ချီယွမ်က သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်က မည်မျှ ပြင်းထန်သော သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ခဲ့မည်ကို သူ အပြည့်အဝ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ထိုလူများက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ အမှတ်အသားကို မြင်ရုံနှင့် ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီယွမ် ဆယ်ယောက် ပေါင်းလျှင်ပင် ထိုသာမန် အလံတစ်လက်၏ သြဇာကို မယှဉ်နိုင်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သင်္ဘောပျံမှာ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး အခြားသော လက်အောက်ခံဂိုဏ်း နယ်မြေအချို့ကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။

တတိယနေ့ မနက်တွင် နီရဲသော နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နီမြန်းစေခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးပေါ်၌ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ကြီးတစ်မြို့က နေရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရောက်ပြီ။”

“အဲဒါ ကူလီမြို့ ပဲ။” ဟု ချီယွမ်က ဆိုသည်။