ကျေးဇူးကန်းခြင်း

အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရှယ်ယာအစည်းအဝေး ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချီပင်း၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ထန်ထျန်းက တန်းယွမ် ဌာနချုပ် အဆောက်အဦး၏ အပေါ်ထပ်ရှိ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်သော သီးသန့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့အဖွဲ့က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဆောက်အဦးအတွင်း တည်ဆောက်ထားသည့် အစည်းအဝေး ခန်းမကြီးကို မြင်တွေ့ရသည်။

ခန်းမအလယ်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အကြီးအကဲ ငါးဦးက ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြပြီး မပြောဘဲနှင့်ပင် သိသာသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေကြသည်။

“အဲဒါတွေက ကုန်သွယ်ရေးအသင်းရဲ့ ဝါရင့် စီမံ သူတွေ အသင်းမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်လာတာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီနေပြီမို့ အရမ်း သြဇာရှိပါတယ်။”

“ဒီတစ်ခေါက် ရှယ်ယာခွဲဝေမှု အရောင်းအဝယ် အားလုံးကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်မှာပါ။ လုံးဝ မျှတမှုရှိပြီး ဘာမသမာမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါက တစ်သင်းလုံးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်လို့ပါပဲ။” ဟု ချီပင်းက ရှင်းပြသည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မှန် တစ်ချပ်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

မှန် ပေါ်တွင် ထူးခြားသော အစီအရင်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး အရောင်းအဝယ် တစ်ခုချင်းစီ၏ ရောင်းချသူ အချက်အလက်နှင့် ရှယ်ယာဈေးနှုန်းများမှာ မှန်ပေါ်တွင် ပေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူစွာ ရောင်းချသူ၏ မှန်ပေါ်တွင်လည်း ဝယ်ယူသူ၏ အချက်အလက်အချို့ ပေါ်လာမည် ဖြစ်သော်လည်း ရောင်းသူထက် ပို၍ ရိုးရှင်းပေလိမ့်မည်။ ဥပမာ ထန်ထျန်းဆိုလျှင် သူ၏အမည်နှင့် "ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ အထူးဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်" ဟူသော နောက်ဆက်တွဲလောက်သာ ပေါ်ပေလိမ့်မည်။

ဤစည်းမျဉ်းများကို အသင်း၏ အထက်လူကြီးများက သေသေချာချာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ထန်ထျန်းအနေဖြင့် အသေးစိတ် လိုက်မစုံစမ်းတော့ပေ။

သူ စိတ်ဝင်စားသည်မှာ ပိုက်ဆံ မည်မျှ သုံးနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်သာ ဖြစ်သည်။

သိပ်မကြာလိုက်ဘဲ ပထမဆုံးသော ရှယ်ယာအရောင်းအဝယ် စတင်ခဲ့သည်။

ဝူရွှယ်ကျန်း : မုံကျိမြို့ ဝူမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်

ဝူမိသားစုက လွန်ခဲ့သော ၇၄၃ နှစ်က မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် အင်အားအချို့ကို သုံး၍ တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းတွင် ရှယ်ယာထည့်ဝင်ခဲ့သည်။ ၎င်းနောက်တွင်...

မိတ်ဆက်ချက်များစွာ ပေါ်လာပြီးနောက် သူ ယနေ့ ထုတ်ရောင်းမည့် ရှယ်ယာပမာဏမှာ ၁၃၆၅၇၉ ထရီလီယံ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း ဘာမှစဉ်းစားမနေဘဲ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏ မှန်ပြင်ပေါ်၌ မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပြိုင်ဘက် မရှိဘူး၊ အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်ပါတယ်”

ချီပင်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “နှစ်ပေါင်း ရာချီအတွင်း ဝူမိသားစုရဲ့ အင်အားက တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာတာကြောင့် သူတို့ဆီက ရှယ်ယာကို ဝယ်ချင်တဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး။

သူတို့လို အခြေအနေမျိုးဆိုရင် အပြိုင်အဆိုင် သိပ်မရှိတတ်ကြဘူး။”

ထန်ထျန်းက စနစ် အတွင်းမှ သတိပေးချက်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ မဝယ်ရင်ကော” ဟု သူက မေးသည်။

ချီပင်းက “ဒါဆိုရင်တော့ သူက စောင့်ဆိုင်းစာရင်း ထဲကို ရောက်သွားမှာပါ။ တခြား အရောင်းအဝယ်တွေ အကုန်ပြီးမှ ဈေးနှုန်းအသစ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ရောင်းရမယ်။

အဲဒီမှာမှ မရသေးရင်တော့ ရှယ်ယာကိုပဲ အိမ်ပြန်သယ်သွားရုံပေါ့။

တကယ်တော့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်က အရောင်းအဝယ် မဖြစ်ဘဲ ကျန်ရစ်တတ်ပါတယ်။”

ထန်ထျန်း နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ မရောင်းရဘဲ ကျန်ရစ်သူတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား။

လူတွေက ခရီးဝေးကြီး လာရတာကို ဘာမှမရဘဲ ပြန်ရရင် အားနာစရာကြီး။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပါ။

ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ထပ် အရောင်းအဝယ် အချို့တွင်လည်း ထန်ထျန်းက ပြိုင်ဘက်မရှိဘဲ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကြောင့် အသင်းရှိ လူအချို့မှာ အံ့သြသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင် အတွေ့အကြုံအရ ဤကဲ့သို့သော "အရည်အသွေးညံ့" ရှယ်ယာအများစုမှာ မရောင်းရဘဲ ကျန်ရစ်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယနေ့ "လက်ကြီးသမား" တစ်ဦး ပါလာပုံရသည်။

သို့သော် အချို့လူများကမူ ထိုလုပ်ရပ်ကို အထင်သေးကြသည်။

“ရူးနေတာပဲ။”

တုယွမ်ချင်းကလည်း သီးသန့်ခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ ထိုသို့ ဝယ်နေသူက ဖြုန်းတီးလွန်းသူဟု သူ ခံစားရသည်။

ထိုရှယ်ယာများမှာ ထိုဈေးနှင့် လုံးဝ မတန်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် အရောင်းအဝယ်အသစ်တစ်ခု မှန်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

တုယွမ်ချင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“ဟမိ ဒီတစ်ခါတော့ ပြိုင်တဲ့သူ ရှိလာပြီလား”

ထန်ထျန်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ တစ်ယောက်တည်း ဝယ် နေရသည်မှာ ပျင်းစရာ ကောင်းလာပြီ မဟုတ်ပါလား။

ချီပင်းက ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် “ဒါ တုယွမ်ချင်း စည်းရုံးထားတဲ့လူပဲ။

စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သူနဲ့ ညှိထားပြီးသားပါ။ ဈေး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးလိုက်ရင် ရပါပြီ။”

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "အမှောင်သေတ္တာ" သို့ ရောက်သောအခါ သူက မူလဈေးအပြင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုတိုး၍ တင်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း ၁.၅ ထရီလီယံ ဝန်းကျင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တုယွမ်ချင်းကလည်း ဘေးနားရှိ လူများနှင့် စကားပြောနေသည်။

“အဲဒီလူက နောက်ထပ် ၅၀၀ ဘီလီယံ ထပ်တိုးထားတာလား” ဟု တုယွမ်ချင်းက မေးသည်။

ဘေးမှလူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မှန်ပါတယ်၊ တုမိသားစုက သူတို့မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးတာပါ။ တခြားလူက ၂ ထရီလီယံအထိ ပေးရင်တောင် သူက သခင်လေးနဲ့ပဲ အရောင်းအဝယ် လုပ်မှာပါ။”

တုယွမ်ချင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။”

ထို့နောက် သူက သတ်မှတ်ထားသော ဈေးနှုန်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးကာ “ဒါကို အဆက်အသွယ် လို့ ခေါ်တာ၊ ဒါကို နောက်ခံလို့ ခေါ်တာ။

ပိုက်ဆံရှိရင် ဒါတွေကို ဝယ်လို့ရမလား

ထန်ထျန်းလို ကောင် မျိုးက ဒီအမှန်တရားကို ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဘေးမှ လက်အောက်ငယ်သားကလည်း ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

မကြာမီ အမှောင်သေတ္တာ ပြီးဆုံးကာ အရောင်းအဝယ် ပိတ် သွားသည်။

သို့သော် တုယွမ်ချင်း ရှေ့ရှိ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် နီရဲသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရောင်းအဝယ် မအောင်မြင်ပါ

“ဟမ်”

တုယွမ်ချင်း လန့်သွားပြီး ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ

သူ ငါတို့ကို သေချာပေါက် ရောင်းမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မလား” ဟု မျက်လုံးပြူးကာ မေးတော့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားမှာလည်း ကြောင်သွားပြီး အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကာ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မေးကြည့်ပါ့မယ်။”

ခဏအကြာတွင် လက်အောက်ငယ်သား၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး ခက်ခဲစွာ ပြောသည်။ “သခင်လေး... တစ်ယောက်ယောက်က ဈေး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း (၁၅ ထရီလီယံ) ပိုပေးပြီး ရှယ်ယာကို... လုသွားပါတယ်...”

တုယွမ်ချင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ဈေး ၂ ထရီလီယံအထိ ပေးရင်တောင် ငါ့ကိုပဲ ရောင်းမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ

ဘာလို့ ၁.၅ ထရီလီယံနဲ့ ရောင်းလိုက်တာလဲ

ကျေးဇူးတရားတွေကော”

လက်အောက်ငယ်သားက တံတွေးမြိုချကာ “သူတို့ပြောတာက... တုမိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးက ကြီးမားလွန်းလို့ ဘယ်လိုမှ ပြန်မဆပ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့်...”

“ပြန်မဆပ်တော့ဘူးတဲ့...”

တုယွမ်ချင်း နေရာတင် မှင်တက်သွားရသည်။

ဟိုကောင်... ဘယ်လို ယုတ္တိမရှိတဲ့ စကားလဲဟ

ပြန်မဆပ်နိုင်လို့ မဆပ်တော့ဘူး ဟုတ်လား

သူက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် "အဆက်အသွယ် " နှင့် "နောက်ခံ" ဆိုသော စကားလုံးများအပေါ် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

ပိုက်ဆံရှေ့မှာဆိုလျှင် ဒါတွေက မခိုင်မာတော့ပါလား...

သို့သော် သူ သတိမဝင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် အရောင်းအဝယ်တစ်ခု မှန်ပေါ်တွင် ပေါ်လာပြန်သည်။

တုယွမ်ချင်း ဈေးပေးပြီးနောက် အမှောင်သေတ္တာထဲ ထပ်ဝင်ပြန်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ သေချာတယ်မလား” ဟု မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် မေးသည်။

လက်အောက်ငယ်သားက ချွေးသုတ်ရင်း “ဒီတစ်ခါ လုံးဝ သေချာပါတယ်

သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ တုမိသားစုနဲ့ အသက်ပေးဆပ်ရလောက်တယ့်အထိ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တာပါ။ တခြားလူက ၁၀ ထရီလီယံ ပိုပေးရင်တောင် လုံးဝ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ခဏအကြာတွင်...

ရင်းနှီးနေသော အနီရောင်အလင်းတန်းမှာ မှန်ပေါ်တွင် ထပ် ပေါ်လာပြန်သည်။

တုယွမ်ချင်း၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ လက်အောက်ငယ်သားမှာ ချွေးပြန်လျက် “တစ်ယောက်ယောက်က... ၅ ထရီလီယံ ပိုပေးလိုက်တယ်...”

“သူတို့ပြောတာက... အဲဒီဘိုးဘေးက မြေမြှုပ်ထားတာ ကြာပြီတဲ့။

တကယ်လို့ တုမိသားစုက အဲဒီ အသက်ပေးရလောက်တယ့်အထိ ဆက်ဆံရေးကို တကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီဘိုးဘေးရဲ့ အလောင်းကို တူးပြီး အိမ်ပြန်သယ်သွားလိုက်ပါတဲ့...”

တုယွမ်ချင်း မျက်နှာ စိမ်းဖတ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချင်တော့ပေ။

နောက်လာသည့် အရောင်းအဝယ်များမှာလည်း သူ၏ "အဆက်အသွယ် " များပင် ဖြစ်သည်။

တုယွမ်ချင်း စကားမပြောဘဲ အမှောင်သေတ္တာထဲ ဝင်သည်ကို ကြည့်နေသည်။

သတ်မှတ်ဈေးပေးလိုက်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသည့် အနီရောင်အလင်းကိုသာ ထပ်မြင်ရပြန်သည်။

“ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ခွေးကောင်တွေ”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှာ သီးသန့်ခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဘယ်သူလဲ ငါ့တုမိသားစုပိုင်မယ့် ရှယ်ယာတွေကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လုနေတာ ဘယ်သူလဲ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထျန်း၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်း

ကြည်လင်သော မှန်ပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင်အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ။”

ချီပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဈေး ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးပေးထားတာကို သူက တုယွမ်ချင်းကိုပဲ ရွေးတယ် ဟုတ်လား”

“ဒါမှမဟုတ် တုယွမ်ချင်းက ဒေါသထွက်ပြီး ဒီထက်ပိုပေးလိုက်တာလား။”

“ဒါမှမဟုတ်ရင်... ငါတို့ထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့လူတစ်ယောက် ဝင်ပါနေပြီလား”

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။

ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ...