ထျန်းဖုန်း ပျောက်ဆုံးခြင်း
Vol. 9 Ch. 100
ရှယ်ယာအရောင်းအဝယ်များမှာ ဆက်ဖြစ် နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မူလက သေချာပေါက် ရရှိမည်ဟု ထင်ထားသော အရောင်းအဝယ်အချို့ အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဝင်ပါနေပြီပဲ။”
ချီပင်းလည်း မျက်နှာ ပိုးသေသွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူ၏ မူလခန့်မှန်းချက်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါ... အဲဒီ လျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ်များလား”
ယခင်က ရှယ်ယာအချို့ကို လျှို့ဝှက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားကြောင်း သူ စုံစမ်းသိရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ သူ မသိပေ။
ထိုသူက သတ်မှတ်ထားသော ရှယ်ယာအချို့ကိုသာ လိုချင်သည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုမျှမကပုံရပေ။ ထိုသူက တုယွမ်ချင်းထံမှ လုယူထားပြီး နောက်ပိုင်း ထန်ထျန်းဘက်သို့ ပါလာသော ရှယ်ယာအချို့ကိုပါ ပြန်လည် လုယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“တတိယလူ ပါလာတာကတော့ တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာပဲ။”
ထန်ထျန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “နောက်လာမယ့် အရောင်းအဝယ်တွေ အားလုံးကို ဘယ်သူ့လူပဲဖြစ်ဖြစ် ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တန်းတင်လိုက်တော့။”
ချီပင်း ဆွံ့အသွားသည်။ “သခင်လေး... အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုကုန်မယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏက နည်းတဲ့အရေအတွက် မဟုတ်ဘူးနော်”
ရှယ်ယာ ၂၀ ထရီလီယံဖိုး ရရှိရန်အတွက်ပင် နောက်ထပ် ၁၀ ထရီလီယံ ပိုကုန်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အရှုံးပေါ်သည့် စီးပွားရေးဟု သူ မြင်သည်။
မဲပေးပိုင်ခွင့်ကို ရရှိလျှင်ပင် ဤမျှအထိ ရင်းနှီးရသည်မှာ မတန်ဟု သူ ထင်နေမိသည်။
သို့သော် ထန်ထျန်း၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။
ထန်ထျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ "သုံးစွဲရန်" သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
၎င်းကိုတော့ ချီပင်းအား ပြောပြ၍ မရပေ။
“ငါ့ပါးစပ်နား ရောက်နေတဲ့ အရာကို သူများ လုသွားတာ ငါ မကြိုက်ဘူး။”
“ပိုက်ဆံသုံးတာက ပျော်ဖို့ပဲ၊ ငါ မပျော်ရင် တခြားဘယ်သူမှလည်း မပျော်စေရဘူး။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ယခုအကြိမ် အမှောင်သေတ္တာ ဈေးပြိုင်ပွဲတွင် ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ကို တိုက်ရိုက် တိုးပေးလိုက်သည်။
ချီပင်း မျက်လုံးပြူးကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထန်ထျန်းက ဤမျှအထိ ဇွတ်တရွတ်နိုင်သော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် ၎င်းမှာ သူနှင့် မဆိုင်ပေ။ သူ၏ အမြင်တွင် များများရောင်းရလေ၊ ဈေးကြီးကြီးရလေ ပိုကောင်းလေ ဖြစ်သည်။
ဈေးပေးပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့ ရလာဒ်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ ရောင်းချသူမှာ ရှေ့ရှိ ဈေးနှုန်းများကို ကြည့်ကာ ခက်ခဲစွာ ရွေးချယ်နေရသည်။
“တုယွမ်ချင်း... ထားလိုက်တော့၊ ဒီလောက် အကျိုးအမြတ်ကြီးမားတာကို ဆက်ဆံရေးလေး တစ်ခုအတွက်နဲ့ စတေးဖို့ မတန်ဘူး။”
“ထန်ထျန်း... ဒီလူက ဘယ်လိုလူလဲ၊ ငွေကြေးအင်အားက ဒီလောက်တောင် တောင့်တာလား”
“စောစောက ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ပဲ ပိုပေးမယ် ပြောပြီး အခု ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တောင် တိုးပေးလိုက်တယ်၊ ဒါက ၁၀ ထရီလီယံကျော် ကွာသွားတာပဲ”
ရောင်းသူ၏ အကြည့်က တတိယမြောက် အမည်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ “ပြီးတော့ သူလည်း ရှိသေးတယ်...”
“သူက မူလဈေးနဲ့ပဲ ဝယ်တာဆိုပေမဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က အင်အားကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး...”
ရောင်းသူမှာ ဒွိဟဖြစ်နေပြီး ထန်ထျန်းနှင့် တတိယမြောက် ဝယ်သူကြားတွင် အကြည့်များ လူးလာတုံ့ပြန်နေကာ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်နေသည်။
မကြာမီ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ယခု မဆုံးဖြတ်လျှင် အရောင်းအဝယ်ကို စွန့်လွှတ်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ သွားကြိတ်ကာ “မင်းပဲကွာ” ဟု ဆိုကာ ထန်ထျန်း၏ အမည်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“အနာဂတ်က အရေးကြီးတာ မှန်ပေမဲ့ အိမ်က အရေးတကြီး ပြဿနာက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လိုနေတာပဲ”
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရှိလာရင် နောက်ခံအင်အားကို တခြားနည်းလမ်းနဲ့ ရှာလို့ရတာပဲ။
အားနာပါတယ်ဗျာ။”
ထန်ထျန်း ရှေ့ရှိ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်ကြောင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟက်... အလုပ်ဖြစ်သားပဲ။”
ထန်ထျန်း ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုယွမ်ချင်း၏ အခန်းအတွင်း လေထုမှာ အေးစက် တင်းမာနေတော့သည်။
လက်ရှိ အခြေအနေမှာ သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် အလွန်အမင်း ကွာဟနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အခြားသော သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ ကိုယ်လုံးသွယ်လျသော်လည်း အလွန်သန်မာသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ထန်ထျန်းသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေလျှင် ထိုသူကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ ထိုသူမှာ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ နာမည်ကြီး သခင်လေး ၅ ဦး ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ပင်မတောင်ထိပ်မှ ထျန်းယန်ရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။
“ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးတယ် ဟုတ်လား။”
“တုယွမ်ချင်းက ရူးသွားတာလား” ဟု ထျန်းယန့်ရှန်းက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
သို့သော် ဘေးမှ လက်အောက်ငယ်သားက ဦးညွတ်ကာ တင်ပြသည်။ “သခင်လေး... ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်နေတာ တုယွမ်ချင်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ လူတွေဆီက သတင်းအရတော့ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သခင်လေး ထန်ထျန်း ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ထျန်းယန့်ရှန်း ဆွံ့အသွားသည်။ “ထန်ထျန်းလား”
“ငါနဲ့ သူနဲ့က ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူးလေ၊ ဘာလို့ ငါ့အစီအစဉ် ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လာနှောင့်ယှက်နေတာလဲ”
လက်အောက်ငယ်သားက ခဏစဉ်းစားပြီး “သခင်လေး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လုချန်းကျီကိုယ်တိုင် ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝငကို သွားပြီး ထန်ထျန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ တော်တော်ကြာအောင် လျှို့ဝှက် ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်လို့ သိရပါတယ်။”
ထျန်းယန့်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် အရာအားလုံးက ယုတ္တိရှိသွားပြီ။
လုချန်းကျီက ထိုရာထူးကို ရယူရန် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် သူ၏ အဓိကနှင့် အခက်ခဲဆုံး ပြိုင်ဘက် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းနှင့် လုချန်းကျီတို့ သဘောတူညီချက် ရသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“သခင်လေး... ထန်ထျန်းက ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ထပ်တိုးဦးမလား”
ထျန်းယန့်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ၅၀% က များလွန်းတယ်၊ ငါတို့အတွက် မကိုက်ဘူး။
တုယွမ်ချင်းက လုချန်းကျီဘက်မှာ ရှိနေပြီးသား၊ အခု ထန်ထျန်းကပါ ပါသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် အစီအစဉ်က အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။
ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ပေးတယ်ဆိုရင် တုယွမ်ချင်းက တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းကို ရအောင်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။”
လက်အောက်ငယ်သားမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုဈေးနှုန်းမှာ သူတို့ ခန့်မှန်းချက်အတွင်း မရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။
“အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။
လုချန်းကျီက ငါ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်မှတော့ သူလည်း အေးအေးဆေးဆေး ရမသွားစေရဘူး။
ထန်ထျန်းကတော့...
ဒီလူက အပြင်ပန်း မြင်ရတာသလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိရပေမဲ့ အဲဒီရာထူးကို လာပြိုင်ဖို့ကတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ။
သူ့ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားက တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း တစ်ခုလုံးကို ဝယ်ပစ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ မရှိရင်တော့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။” ဟု ထျန်းယန့်ရှန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်သွားသော ထန်ထျန်းမှာမူ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိပေ။
သူ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းသို့ ရောက်သည်မှာ အချိန်တိုတောင်းသေးသဖြင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုပိုင်းတွင် နှစ်ရှည်လများ အခြေချထားသော လုချန်းကျီ သို့မဟုတ် ထျန်းယန်ရှန်းတို့ကို မယှဉ်နိုင်သေးသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော် သူ သိလျှင်ပင် ဤရှားပါးသော အရောင်းအဝယ် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာတင် သူက ရှယ်ယာ ၁၀ ထရီလီယံ ကျော်ဖိုးကို အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
သုံးစွဲမှုအမှတ် ဘီလီယံ ၁၀၀ မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
“ဆက်လုပ်ကြမယ်။”
ထန်ထျန်းက အရောင်းအဝယ် လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို ချင်းဟိုင်နှင့် ချီပင်းတို့ထံ လွှဲအပ်လိုက်သည်။
ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးသည့် ဆွဲဆောင်မှုကို မည်သူမျှ မတွန်းလှန်နိုင်ကြရာ ရှယ်ယာ အမြောက်အမြားကို ထန်ထျန်းက အောင်မြင်စွာ သိမ်းကျုံးယူလိုက်တော့သည်။
စနစ် အတွင်းရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသည်။
စုဆောင်းမိသော သုံးစွဲမှုအမှတ်များမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာရာ မကြာမီမှာပင် ၃၀၀ ဘီလီယံ အမှတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
ယခုဆိုလျှင် နတ်ဘုရားအဆင့် ပါရမီ နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ခန္ဓာ နှစ်မျိုးလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း လဲလှယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
အခြားသော အပြောင်းအလဲများ မရှိလျှင် နောက်ဆုံးတွင် အမှတ် ၄၀၀ ဘီလီယံ ခန့်အထိ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဈေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးပြီး ဝယ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှယ်ယာအစည်းအဝေး မှာ အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာသည်။
ချီပင်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသလို ခန်းမအတွင်းရှိ ဝါရင့် စီမံသူများမှာလည်း သိသိသာသာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ဤတစ်ခေါက် အရောင်းအဝယ် ရလာဒ်မှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး ထန်ထျန်း၏ ရက်ရောမှုက သူတို့၏ လက်ရှိ ငွေကြေးပြဿနာကို အကြီးအကျယ် ဖြေရှင်းပေးလိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းမှာမူ လောကကြီးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသည့် သူဌေးကြီးတစ်ဦးအလား အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆက်လက် ဝယ်ယူနေခဲ့သည်။
ရှယ်ယာအရောင်းအဝယ် ကိစ္စများ ပြီးဆုံးခါနီးအချိန်တွင် ချီယွမ် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူက ကျင်းယွီခန်းမ ဌာနချုပ်သို့ သွားကာ ထျန်းဖုန်းကို အချို့ကိစ္စများ မေးမြန်းရန် သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချီယွမ် ယူဆောင်လာသော သတင်းစကားက ထန်ထျန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။
ထျန်းဖုန်းက ရှယ်ယာအစည်းအဝေး မစတင်မီကလေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်