ဆရာမနဲ့ ဓားပြိုင်မယ်ဆိုလား? ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ဆိုတာ ဒါပဲ!
Vol. 1 Ch. 7
“တပည့် ဂျိချန်းဖန်၊ မင်းက ယူကျင်း အဆင့် ၁ ပဲ ရှိသေးတယ်ဆို...”
စူးရူရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတယ်။
ဂျိချန်းဖန် ပြောတာကို ကြားပြီး ငြင်းဖို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။
“ဆရာမကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ တပည့် ဒီနေ့ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့် ရောက်သွားပါပြီ။”
ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ နောက်စကားကြောင့် လူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“ဘာ?!...မင်း...မင်း ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့် ရောက်သွားပြီလား?”
စူးရူ ခဏလေး ငေးငိုင်သွားတယ်။ ပြီးတော့မှ...
“ဝီးးး-“
စူးရူရဲ့ ပုံရိပ်က တစ်ချက်တည်း ပျံ့သွားပြီး ဂျိချန်းဖန် ဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့လက်လေးက ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်တယ်။ အေးမြတဲ့ မှော်အစွမ်းတွေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ စူးရူရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းမြောက်တဲ့အမူအရာလေး ပေါ်လာသည်။ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့်! တကယ်ပဲ ရောက်သွားပြီ!
“ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ!” စူးရူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းဒုတိယအဆင့် ရောက်နေပြီဆိုရင်၊ ငါနဲ့ စမ်းသပ် ကြည့်မယ်။”
ပတ်ဝန်းကျင်က စီနီယာ တွေအားလုံး သတိပြန်ဝင်လာကြတယ်။
“ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့်? ဟီး... သတ္တမမြောက်ညီငယ် အတတ်ပညာ စလေ့လာတာ လဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား”
“လဝက်မပြည့်ခင်နဲ့ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့် ရောက်သွားတယ်ဆိုလား?”
“ဒါ...ဒါက ဘိုးဘေးတော် ကျင်းယီအင်ေမာ်တယါပြန်ပေါ်လာတာပဲ!”
“ဘိုးဘေးတော်ကျင်းယီရဲ့ စွမ်းရည်တောင် ငါတို့သတ္တမမြောက်ညီငယ်ကို မမီနိုင်ဘူးထင်တယ်!”
စုန့်ဒါရင်တို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေး နေကြသည်။
ကျန့်လင်းယာရဲ့ ပါးစပ်က ကျယ်နေပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ကျေကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်တယ်ဆိုလား? ဒါဟာ တကယ့် ပါရမီရှင်ဆိုတာ ဒီလိုမျိုးလား?!
ကျန်းရှောင်ဖန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာလည်း မယုံနိုင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။
“လာကြပါ၊ လာကြပါ! အလောင်းအစား ထပ်ကြမယ်၊ အလောင်းအစား ထပ်ကြမယ်”
ဒူးဘိုင်ရှု သည် ပတ်ဝန်းကျင်က စီနီယာများကို ခေါ်လိုက်တယ်။ “သတ္တမမြောက်ညီငယ် ဆရာမကြီးဆီမှာ ဘယ်နှချက်လောက် ခံနိုင်မလဲလို့ထင်ကြလဲ?”
“ဂျိချန်းဖန်က တစ်ချက်မှ မခံနိုင်ဘူး!” ကျန့်လင်းယာက ပထမဆုံး ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်ချက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က အကြီးတန်းလက်ထောက်တွေ၊ ညီငယ်တွေက အလျင်အမြန် အလောင်းအစားထပ်လိုက်ကြသည်။။ “ငါက သုံးချက်!” “ ငါက လေးချက်...”
ဂျိချန်းဖန်က ဘေးက သစ်အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး သူ့လက်ကို စုစည်းကာ စူးရူဆီ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာမကြီး၊ တပည့်တော် မကြာသေးခင်က ဓားသွားကျင့်စဉ်တစ်ခု ဉာဏ်အလင်းဖွင့်မိပါတယ်။ တပည့်တော်ကို အလင်းပြပေးပါ!”
“ဓားသွားကျင့်စဉ်လား?” စူးရူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။
“ရှောင်ကျီ၊ မင်းက အရင် စလိုက်ပါ။” စူးရူက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဆရာမကြီး၊ သတိထားပါ။”
ဂျိချန်းဖန်လည်း မတွန့်ဆုတ်ေပ “ဟှူး-“ သူ့လက်ထဲက အကိုင်းအခက်ကို ညင်သာစွာခုတ်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ! အံ့အားသင့်ဖွယ် ဓားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ ဝတ်ရုံထဲမြွေစိမ်းဓါး’ချင်းယီမြွေ ဓားရည်ရွယ်ချက်!
“ဟစ်-“ ဓားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဖျက်ဆီးခြင်းေအာ်ရာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်၊ထို့ေနာက်မြွေစိမ်းတစ်ကောင်လို ကြော့ရှင်းစွာ ကခုန်ကာစူးရူဆီကို ရိုက်ခတ်လာသည်။
“ဟွမ်းးးး “ ဒါကို မြင်ရတော့ စူးရူ ချက်ချင်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။ ဂျိချန်းဖန် လေ့ကျင့်နိုင်အောင် သူမရဲ့ အင်အားကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့်... ဒီဓားခတ်မှုနဲ့အတူ... သူမအင်အား ဖိနှိပ်ဖို့ စိတ်ကူးကို ဘယ်လိုဆက်ထိန်းနိုင်မှာပါလဲ?!
စူးရူက အမြန် သူမလက်ထဲက အကိုင်းအခက်ကို မြှောက်ကာခုတ်ချလိုက်သည်။
“ဘမ်း-“
ဓားချီနှစ်ခု တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုက်မိသောအခါ ချက်ချင်းပဲ အားကောင်းတဲ့ လေလှိုင်းတစ်ခုက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသည်။ စူးရူလက်ထဲက အကိုင်းအခက်က လုံးဝကြေမွသွားသည်။
“တပည့်ဂျိချန်းဖန်၊ ဒီဓားသွားကျင့်စဉ်... မင်းကိုယ်တိုင် ဉာဏ်အလင်းဖွင့်ခဲ့တာလား?!”
“မှန်ပါတယ်။” ဂျိချန်းဖန်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ “ဆရာမကြီး၊ ဒီဓားကို အမည်ပေးထားပါတယ်-
“ဝတ်ရုံထဲကမြွေစိမ်းဓါး”
“ဝတ်ရုံထဲကမြွေစိမ်းဓါး”
ဒီလို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့နာမည်ကို ကြားရတော့ စူးရူ မကျေမနပ်ဖြစ်သွား၏။ တစ်ခဏအကြာမှာ ဝမ်းမြောက်တဲ့အမူအရာလေး သူမမျက်နှာမှာ ပေါ်လာသည်။။ “ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီ! ကောင်းလိုက်တဲ့အမည်! ကောင်းလိုက်တဲ့ ဓားသွားကျင့်စဉ်!”
“ထမ်း-“ ရှိုကျင်းခန်းမအတွင်းကနေ ခြေသံတွေ ကြားလာရ၏။ ကျန့်ပူယီက လက်ကို ကျောနောက်မှာ ထားကာ လှမ်းထွက်လာတယ်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ဒီလောက်ဆူညံနေတာ”
“ပူယီ၊ တပည့် ဂျိချန်းဖန်က ဓားသွားကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တယ်!!”
“ဓားသွားကျင့်စဉ်လား?” ကျန်ပူယီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ခုနှစ်ေလး၊ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး? မင်းရဲ့အင်အားကို ငါကြည့်ချင်တယ်?”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး။” ဂျိချန်းဖန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဟှူး-“ သူ့လက်ထဲက အကိုင်းအခက်ကို နူးညံ့စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဓားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။
“ချင်းယီမြွေ ဓားရည်ရွယ်ချက်!”
ကျန့်ပူယီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ “ဟှူး-“ သူက သူ့လက်အင်္ကျီကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ ချင်းမြွေ ဓားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်! ကောင်းတယ်!” ကျန့်ပူယီက “ကောင်းတယ်” ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ဆက်တိုက် သုံးကြိမ် ပြောလိုက်၏။ “ဒီဓားသွားကျင့်စဉ်မှာ အမည်ရှိသလား?”
“ဝတ်ရုံထဲကမြွေစိမ်းဓါး”
သူ့ဘေးက စူးရူက ကြားဖြတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“မြွေစိမ်းလား? ဝတ်ရုံလား?” ကျန့်ပူယီက စဉ်းစားတွေးခေါ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့အမည်! ကောင်းတဲ့ ဓားသွားကျင့်စဉ်!”
ကျန်ပူယီရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်နေပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ဒီတပည့်ကို ပို ပိုပြီးတော့ ကျေနပ်လာေပသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က စီနီယာတွေအားလုံး လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
*ဘာဖြစ်တာလဲ? ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဓားသွားကျင့်စဉ်လား?! ပြီးတော့ ဆရာကြီးနဲ့ ဆရာမကြီးရဲ့ သဘောတူညီချက်ကိုတောင် ရထားသလား? ငါတို့ရဲ့ သတ္တမမြောက်ညီငယ်... သူဟာ တကယ့် အံ့ဖွယ်လူငယ် တစ်ယောက်ပဲ!*
“ခုနှစ်ေလး၊ မင်းရဲ့ ဒီဓားသွားကျင့်စဉ်...” ကျန်ပူယီက တစ်ခုခု တွေးမိသလိုရှိပြီး အလိုမကျဘဲ တစ်ခုခု ပြောချင်နေ၏။
ဒါကို မြင်တဲ့ ဂျိချန်းဖန်က နားလည်သွားသည်။ သူက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်...