ကိုးကောင်းကင် နတ်လက်နက်! မှင် နှင်း နတ်ဓား!

အနီးအနားက လူကြီးတွေက ဆယ်ကျော်သက် နှစ်ယောက်ကြား သဘောတူညီချက်ကို မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ အပြုံးတွေ ပေါ်လာကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အပြန်အလှန် အားပေးကြသည်

ဒါက သတင်းကောင်းကြီးပါ!

ဆရာသခင် ရွှယ်ယွဲ့က လုရွှယ်ချီကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေတယ်၊ မျက်လုံးထဲမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သိသာနေပါ၏။

သူ့ရဲ့ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်ပေါ်ကို ကျသွားသည်၊ သူမက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်- “ချန်းဖန်၊ အချိန်ရရင် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို မကြာခဏ လာလည်ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ရွှယ်ယွဲ့ အဒေါ်” ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တပည့်တွေအားလုံး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဒါ... ဆရာမက ယောက်ျားလေး တပည့်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုစကား ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောတာထင်တယ်?!

စူးရူက ရွှယ်ယွဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်၊ သူမရဲ့ အသံက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေတယ်၊ “အစ်မ၊ ငါ့မှာ စီမံဖို့လိုတဲ့ အရာတွေရှိတယ်၊ အရင်ပြန်သွားဖို့လိုတယ်။ ဒီည ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ မနေတော့ဘူး၊ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာခဲ့မယ်...”

သူမလိုချင်တာ ဒီအချိန်မှာ တကျူးတောင်ထိပ်ကို ပြန်ပြီး ကျန့်ပူယီကို ဒီသတင်းကောင်းကို မျှဝေချင်တာပါ

ကောင်းကင်ခွဲ ဓားပညာ!

ချန်းဖန် မှန်မှန်ကန်ကန်နဲ့ ဓားပညာတစ်မျိုး ကျွမ်းကျင်သွားပြီ!

ဒါကို မြင်တော့ ရွှယ်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြီး မရယ်‌ေမာဘဲမနေနိုင် တော့ပေ။

“ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ဆက်မ‌ေခါ်ထားတော့ဘူး...”

“နောက်တစ်ခါ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လာရင် ချန်းဖန်ကို ခေါ်လာဖို့ မမေ့နဲ့”

ဒါပါပဲ။

ရွှယ်ယွဲ့က ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်‌ေနသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လွမ်းဆွတ်မှုရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒါက ကွယ်လွန်သွားသူတွေအတွက် လွမ်းဆွတ်မှုပါ။

“အွန်း” စူးရူက သူ့အစ်မရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူကို သတိမထားမိပါဘူး။

သူမက မြန်မြန်ဆန်ဆန် သူ့ရဲ့ မှော်အ‌သုံးအဆောင်ကို ခေါ်ယူပြီး တကျူးတောင်ထိပ် ပြန်လမ်းပေါ်သို့ ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ကျန့်လင်းအာကို ခေါ်‌ေဆာင်သွားသည်။

“ဟူး---“

မှော်ပစ္စည်းက လေထဲကတစ်ဆင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

ရွှယ်ယွဲ့က စူးရူ ထွက်ခွာသွားတာကို သူတို့ လုံးဝမြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကြည့်နေ‌ေပသည်၊ ပြီးနောက် သူမက ထွက်ခွာဖို့ လှည့်သွား၏...

“ဟမ်?”

ဒီအချိန်မှာပဲ လုရွှယ်ချီက သူ့လက်ထဲက တျန်ယား နတ်ဓားက မှိန်းမှိန်းဝါးဝါး အလင်းရောင်ထွက်နေတာ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။

“ဟူး---“

သူမက တျန်ယား နတ်ဓားကို နူးညံ့စွာ ဆွဲယူလိုက်တယ်။

အဖြူရောင် ဖျော့ဖျော့ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုက ဓားသွားအပေါ်မှာ လှည့်ပတ်နေတယ်၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ဆန်းကြယ်တဲ့ လေသံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဒါက……”

လုရွှယ်ချီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ထိုအသံက အနည်းငယ် ရင်းနှီးတယ်လို့ သူမခံစားရတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က အရမ်းနိမ့်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားလို့မရပါဘူး။

ရွှယ်ယွဲ့က လုရွှယ်ချီရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိထားမိသည်။

ထို့ကြောင့်သူမက လှည့်ပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

တျန်ယား နတ်ဓားကို ဝိုင်းရံထားတဲ့ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

“ဒါက……”

“ကောင်းကင်ခွဲ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား?”

“သူက တျန်ယား နတ်ဓားပေါ်မှာ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘာလို့ ချန်ခဲ့တာလဲ?”

ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမက လက်လှမ်းပြီး တျန်ယား နတ်ဓားကို ယူပြီး ၎င်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်သည်။

“ငါ သိပြီ……”

ရှောင်ကျူးတောင်သခင်မ ရွှယ်ယွဲ့က နားလည်သွား‌၏။

တျန်ယား နတ်ဓားမှာ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုသာမက ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ‘‌ေကာင်းကင်ခွဲဓား’ ဆိုတဲ့ ကျင့်စဥ်နားလည်သဘောပေါက်မှုကိုပါ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဓားသမားတစ်ဦးက ဒီဓားရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးဝနားလည်နိုင်မည်ဆိုရင် သူက ‘‌ေကာင်းကင်ခွဲဓား’ ဆိုတဲ့ ဓားပညာကို သင်ယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်...

ရှောင်ကျူးတောင်သခင် ရွှယ်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

သူမက တျန်ယား နတ်ဓားကို လုရွှယ်ချီဆီ ပြန်ပေးပြီး သူမကို မှာကြားလိုက်သည်၊

“ရွှယ်အာ အချိန်ရရင် တျန်ယား နတ်ဓားမှာ ကြွင်းကျန်နေတဲ့ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပါ။ ဒါက မင်းအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်...”

လုရွှယ်ချီက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အမ်?”

ဒီအချိန်မှာပဲ သူမက တျန်ယား နတ်ဓားပေါ်မှာ အပြာရောင် ဓားရည်ရွယ်ချက် တစ်မျှင်ပေါ်လာတာကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။

အပိုတစ်ခုလား?

ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

…

…

တကျူးတောင်ထိပ်ကို ပြန်ရောက်တော့...

စူးရူက ကျန့်လင်းအာနဲ့ ဂျိချန်းဖန်ကို ချက်ချင်း ထားခဲ့ပြီး လျိုကျင်းခန်းမကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး သတင်းကောင်းကို ကျန့်ပူယီနဲ့ မျှဝေလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ...

မကြာခင်မှာပဲ ရယ်သံတစ်ခု လျိုကျင်းခန်းမထဲမှ ပဲ့တင်သံထွက်လာသည်။

“ဟားဟားဟား!”

“ငါတို့ တကျူးတောင်ထိပ် ထိပ်ဆုံးကိုရောက်မဲ့အချိန်ရောက်ပြီ!”

လျိုကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်မှာတော့...

ကျန့်လင်းအာက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်- “မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်တာလဲ မသိဘူး၊ ငါတို့နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကွဲပြားနေတာလဲ?”

ဂျိချန်းဖန်က ပြုံးပြုံးလေးသာ‌ေနလိုက်သည်။

သူက ကျန့်လင်းအာရဲ့ ညည်းညူသံတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး လျိုကျင်းခန်းမထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်တော့ ဆရာမကြီး စူးရူက ကျန့်ပူယီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ စကားပြောနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူမရဲ့လက်က ကလေးတစ်ယောက်လို လှုပ်ရှားနေသည်...

“အဟွတ် အဟွတ်”

ကျန့်ပူယီက က ဂျိချန်းဖန်ကို သတိထားမိ၏၊ ထို့ကြောင့် သူက စူးရူရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိန်းထားရန် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်။

“ဟမ်?” စူးရူကအ နည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမက မဝေးလှတဲ့နေရာက ဂျိချန်းဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နည်းနည်းရှက်ရွံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။

“အဟွတ်အဟွတ်၊ ချန်းဖန် ရောက်ပြီလား?”

“ဆရာကြီး၊ ဆရာမကြီး” ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိ‌ေနသည်၊ စူးရူ တက်ကြွ‌ေနတာကို သတိမထားမိသလိုပါပင်။

သူက စူးရူရဲ့ စရိုက်ကို သိသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာပြည့်ဝပြီး ခန့်ညားတဲ့ ဟန်ပန်က မျက်နှာပြင်သက်သက်ပါ။

စူးရူက တကယ်တော့ စိတ်ဓာတ်အလွန်ခိုင်မာတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။

“ခုနစ်လေး ၊ ဘာကိစ္စလို့လဲ?” ကျန့်ပူယီက မေးလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်ကို ‘‌ေကာင်းကင်ခွဲဓား’ ဆိုတဲ့ နည်းပညာကို သူ့အတွက် သက်သေပြခိုင်းချင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ မာနက မေးခိုင်းတာကို တားဆီးနေသည်။

ဂျိချန်းဖန်က ကျန့်ပူယီကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် မကြာခင်မှာ တောင်ခြေကိုဆင်းပြီး မှော်ပစ္စည်း ဖန်တီးဖို့ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေ ရှာဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်...”

သူက အခု ယူကျင်းပဉ္စမအဆင့်မှာ ရှိနေ ပေပြီ။

သူ့အတွက် မှော်ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာရမည့်အချိန်ရောက်ပြီ။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန့်ပူယီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက တဒင်္ဂလောက် တွေးပြီး မေးလိုက်သည်- “ခုနစ်လေး ၊ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘာလဲ?”

“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် မကြာခင်က ယူကျင်း ပဉ္စမအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်သွားပါတယ်” ဂျိချန်းဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယူကျင်း ပဉ္စမအဆင့်လား?!

ကျန့်ပူယီနဲ့ စူးရူတို့က အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုကြတယ်၊ အချင်းချင်း အံ့အားသင့်မှု ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

ကံကောင်းတာက သူတို့ ကျင့်သားရ နေပေပြီ။

ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သူက ဘယ်အချိန်မဆို အဆင့်တက်နိုင်သည်။

ကျန့်ပူယီက ခေါင်းခါပြီး ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ တောင်ခြေဆင်းဖို့ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းဆန်ကာ၊ ပြောလိုက်သည်- “မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘယ်လောက်ကြာ ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ပြီးပြီလဲ? အများဆုံးအနေနဲ့ ခြောက်လထက်နည်းတယ်။ မှော်ပစ္စည်းရဲ့ ပြဿနာအတွက်...”

“မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး...”

ကျန့်ပူယီ စကားမဆုံးသေးခင်

ဘေးနားမှာ ရပ်နေသည့် စူးရူက ရုတ်တရက် ထလိုက်၏။

သူမက လျိုကျင်းခန်းမရဲ့ နောက်ဖေးသို့ သွားပြီး သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ညီမရယ်၊ မင်း...”

ကျန့်ပူယီက သေတ္တာကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ မတုန်ရီ ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဖော်ပြချက်တစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွား၏။

“မခက်ခဲပါဘူး” စူးရူက နူးညံ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သူ့လက်ထဲက သေတ္တာကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်သည်-

“ဒါက ကြာမြင့်စွာ စည်းတံဆိပ်ခတ်ခံထားရတယ်”

“သခင်တစ်ယောက်ရှာဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ”

“ပြီးတော့၊ ချန်းဖန်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင်၊ သူ့မှာ နတ်လက်နက်တစ်ခု မရှိရင် အရှက်ရစရာပါ...”

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက စူးရူရဲ့လက်ထဲက သေတ္တာပေါ်ကို ကျသွားတယ်၊ သူက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာမှန်းဆမိသည်...

စူးရူက သေတ္တာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တံဆိပ်ဖြုတ်လိုက်တယ်။

“ဟူး---“

တဒင်္ဂအတွင်းမှာ...

ဓားအလင်းတစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင်

ကျောက်စိမ်းနဲ့တူပေမယ့် ကျောက်စိမ်းမဟုတ်သည့် နတ်ဓားတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်၊ ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ။ ဓားက ဆောင်းဦးရေလို ကြည်လင်ပြီး ဖြောင့်တန်းတဲ့ အပြာရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု သူ့ဓားသွားကို ဖြတ်သွားသည်...

ကိုးကောင်း‌ကင် နတ်လက်နက် - မှင် နှင်း နတ်ဓား!

စူးရူက မှင် နှင်း နတ်ဓားကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။ သူမက သေတ္တာထဲကနေ ထုတ်ယူ ပြီးနောက် မှော်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်...

“ဟူး!”

တဒင်္ဂအတွင်းမှာ အပြာရောင် ဖျော့ဖျော့ ဓားအလင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

စူးရူက ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်နေတယ်၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နူးညံ့တဲ့ အသွင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ချန်းဖန်၊ ဒီနေ့ ငါက မှင် နှင်း နတ်ဓားကို မင်းကို ပေးလိုက်မယ်”

“နောင်လာမယ့် အချိန်တွေမှာ ၎င်းရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို မင်း ကိုယ်တိုင်အာမခံပါ!”