ဦးကြီး ချန်စုန့် ငါ့ဓားကို မြင်လောက်ပြီ!

ချန်စုန့် ကို အရင် စမ်းသပ်မယ်လား?!

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တကယ်ပဲ လုပ်မှာလား?

ဂျိချန်းဖန်က တာအိုရွှမ်း ကို မျက်စပစ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ နာခံတာအိုရွမ်း မင်နှင်းနတ်ဓားကို‌ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ကောင်းပြီ။

မင်း ချန်စုန့် ကိုအရမ်းယုံကြည်တယ်လား။

ဒါဆို ငါ မင်းကို စိတ်ဓာတ်မကျအောင် လုပ်ပေးလို့ မရဘူးလား?

ဒါဆို ကျန်းဆောင်းကို မင်းကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။

“ဆွစ်—“

ဓားလင်းတန်းတစ်ခု ဖြင့်၊

ဂျိချန်းဖန်က ဓားစီးပြီး တိုက်ရိုက် လုံရှိုးတောင်ထိပ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

တာအိုရွှမ်းက ကျုရှန်းဓား ကိုကိုင်ပြီး အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေကာ၊ ဂျိချန်းဖန် နောက်ကို အဆက်မပြတ် လိုက်နေသည်...

သူ မယုံနိုင်ပါဘူး။

သူက တိုင်ကျင်းနယ်ပယ်က ဆရာတစ်ယောက်၊ ဇူရှန်းဓားကို ကိုင်ထားသည်၊ တပည့်တစ်ယောက်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူးလား?!

ထိုနှစ်ဦးက လုံရှိုးတောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ဘယ်သူလဲ?!”

လုံရှိုးတောင်ထွက် တပည့်တစ်ဦးက ဝေးဝေးကနေ ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က မင်နှင်းနတ်ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ့ရှေ့က လုံရှိုးတောင်ထွက် တပည့်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်- “တကျူးတောင်ထိပ် က ဂျိချန်းဖန်၊ ဒီစီနီယာကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”

ဒါကို ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ သူက ထိုက်ကျိရွှမ်ရှင်းတာအို၏ စွမ်းအား အမှတ်အသားတစ်ခုကို သိမ်မွေ့စွာ ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို သက်သေပြဖို့အတွက်ပါ။

“တကျူးတောင်ထိပ်? ဂျိချန်းဖန်?”

လုံရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နာမည်က ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော်လည်း၊

သူက အဲဒီအကြောင်း သိပ်မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။

“တပည့်လေး၊ မင်း ငါ့လုံးရှိုးတောင်ထိပ်ကို ဘာလို့လာတာလဲ?” ဟု သူကမေးလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်၏ မုသားမှာ အလွယ်တကူ ထွက်ထွက်လာသည်-“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့အမိန့်အတိုင်း ဦးကြီး ချန်စုန့်ကိုကန်တော့ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပေးပါ။”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊

လုံးရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က ချက်ချင်း ရိုသေလေးစားမှု ဟန်ကို ပြလိုက်သည်။

“ဒါဆို ဒီကတပည့်က ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ လာတာလား? တပည့်ခဏ စောင့်ပါ၊ အခုပဲ ဆရာကို အသိပေးလိုက်မယ်။”

သူက တကျူးတောင်ထွက် တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဂျိချန်းဖန်ဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ လုံရှိုးတောင်ထိပ် ခေါင်းဆောင်ဆီ လာလည်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို သံသယ မဝင်ခဲ့ပါဘူး။

...

ကျင်းယွမ်ကလန် မှာ အပေါ်ကနေ အောက်အထိ ဆရာကို ရိုသေမှုကို တန်ဖိုးထားကြသည်။

‘ကလန်ခေါင်းဆောင်’ တစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်မိန့်ကို လုပ်ကြံပြီးပြောရန်မဝံရဲကြပါ

လုံရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က ချက်ချင်း သူ့ဆရာ ကျန်းဆောင်း ဆီကို သွားပြီး အစီရင်ခံသည်။

မကြာခင်မှာ၊ သူ ပြန်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ၊ သူက ဂျိချန်းဖန်ကို အလွန်အံ့အားသင့်သွားအောင် ကြည့်လိုက်သည်၊ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို သိသိသာသာ မှတ်မိသွားသည်...

သူက ညတစ်ညတည်းနဲ့ ယူကျင်း ပထမအဆင့် လေ့ကျင့်သင်ကြားသွားတဲ့ ထူးချွန်ပါရမီရှင်လား?!

မှတ်မိမယ်ဆိုရင်၊ သူက တပည့် လင်း နဲ့အတူ ကျင်းယွမ်ကလန်ကို ဝင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား?

ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီလဲ?

လပိုင်း‌ေတာင် မရှိသေးဘူးလား?

သူက ယူကျင်း စတုတ္ထအဆင့် လေ့ကျင့်သင်ကြားပြီးပြီ၊ ဓားနဲ့ ပျံနိုင်ပြီလား?

လုံရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က အလွန်အမင်း ချောက်ချားသွားသည်။

လင်ကျင်းရှုမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှိနေတာတောင်၊ သူက ယူကျင်း ဒုတိယအဆင့် မ ရောက်သေးပါ၊

ဒါပေမယ့် ဂျိချန်းဖန်က ယူကျင်း စတုတ္ထအဆင့် ရှိပြီး ဓားနဲ့ ပျံနိုင်ပြီလား?

ဟိစ်—

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ထူးချွန်ပါရမီရှင်ပါပဲ!

တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်!

လုံးရှိုးတောင်ထွက် တပည့်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရိုသေလေးစားမှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် ပြလာသည်။

“ဂျူနီယာညီ ဆရာက မင်းကို စောင့်နေတယ်။”

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ကျေးဇူးပါ အကိုကြီး၊ လမ်းပြပေးတဲ့အတွက်။”

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...” လုံးရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က ပြုံးပြလိုက်သည်။

နှစ်ဦး ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုံးရှိုးတောင်ထိပ် နောက်ဘက်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“တပည့် ၊ ဆရာက အတွင်းမှာပါ။”

“မင်း ဝင်လို့ရပါပြီ။”

လမ်းပြပေးနေတဲ့ လုံးရှိုးတောင်ထွက် တပည့်က ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။” ဂျိချန်းဖန် ပေါ့ပေါ့လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက ရှေ့ဘက်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် မပြဘဲ၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာနဲ့ အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

လှည့်ကြည့်ရင်း၊

သူက ခမ်းနားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ရှိတဲ့ တစ်ဦးသူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူက ကျောက်ဆောင်�ကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး၊ တောက်ပသော နတ်လက်နက်တစ်ခုက သူ့ဒူးပေါ်မှာ လက်ဝဲဘက်သို့ ယိမ်းထားသည်။

နတ်လက်နက်က စိမ်းလန်းနေပြီး၊ တောက်ပသော အရောင်တွေနဲ့၊ ဆောင်းဦးရေလို ကြည်လင်နေသည်။ ဓားပေါ်မှာ နဂါးပုံစံ အရစ်အဆင်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ နဂါးဝိဉာဉ်တစ်ခု ဓားထဲမှာ ပိတ်မိနေသလို ခံစားရသည်...

နဂါးသတ်ဓား!

ကျန်းဆောင်း လမ်းပြက သူ့ရှေ့က ကိုးကောင်းကင် နတ်လက်နက်ကို အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်မှုဖြင့် ကြည့်ရင်း၊ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် သိမ်မွေ့စွာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။

“ဆွစ်—“

ဦးရီးတော်ချန်စုန့် က နဂါးသတ်ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက သူ့ရှေ့က ဂျိချန်းဖန်ဆီသို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီရိုးရှင်းတဲ့ အကြည့်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့၊

သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဆင်တူတယ်၊ အရမ်းဆင်တူတယ်။”

ဦးရီးတော်ချန်စုန့် က သူ့ရှေ့က ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လူငယ်လေးက အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာနဲ့၊ သူ့ရဲ့တောက်ပသော မျက်လုံးထဲမှာ စူးရှထက်မြက်မှုရဲ့ အရိပ်အယောင်များက လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်...

ကျန်းဆောင်း လမ်းပြက ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက မင်နှင်းနတ်ဓားကို သတိထားမိပြီး၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ သူ့ကွယ်လွန်သွားတဲ့ မိတ်ဆွေနဲ့ ဆင်တူမှုကြောင့်၊

သူက အဆုံးမှာ တစ်ခုမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။

သူက ရိုးရိုးလေးပဲ မေးလိုက်သည်-

“မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လာတယ်လို့ ပြောတာလား ငါ့ကို ဘာကြောင့် တွေ့စေချင်တယ်ဆိုတာ မသိဘူး?”

စကားပြောပြီးတဲ့နောက်၊

ကျန်းဆောင်း ရဲ့ စူးရှသော ကြည့်ရှုမှုက ဂျိချန်းဖန်ကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်ပြီး၊ သူ့ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ၊

ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘယ်တော့မှ ကြောက်ရွံ့မှု မပြခဲ့ပါ။

ဟာသ ပြောနေတာလား?!

ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့နောက်မှာ ရှိနေတယ်၊ ကျူရှန်းဓား ကိုင်ထားသည်။

ဘာကြောင့် ကြောက်ရမှာလဲ?

ဂျိချန်းဖန် အခု အလွန်အမင်းယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။

အဆိပ်တစ်ထောင်ဂိုဏ်းမှ အဆိပ်နတ်ဘုရား လာခဲ့ရင်တောင်၊ သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ပြေးပြီး ရင်ဆိုင်မိမှာပါ။

ဂျိချန်းဖန် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ မာန်တက်ခြင်းမရှိဘဲ- “တပည့် ဂျိချန်းဖန် ဦးကြီး ချန်စုန့် ကိုနှုတ်ဆက်ပါတယ်။ တပည့် ဒီတစ်ခါ ဆရာကြီးကို လာတွေ့တာက၊ ဂိုဏ်းချုပ်က တပည့်ကို ဆရာကြီးဆီမှာ အကြောင်းအရာတချို့ မေးမြန်းခိုင်းလို့ပါ...”

“ဘာအကြောင်းအရာလဲ?” ကျန်းဆောင်း ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ခမ်းနားထည်ဝါမှုက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒါက ယုံကြည်မှု၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ မာန်မာနမရှိ‌‌ေသာ၊ ဝမ်ရီကျန်း လည်း ထိုအချိန်က ဒီလိုပါပဲ...

“တပည့်မေးချင်တာက ချောင်မြောင်ရွာ အမှုအကြောင်း။ ဦးကြီး ချန်စုန့် ဘာတိုးတက်မှုများ ရှိပါသလဲ?”

ဂျိချန်းဖန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းဆောင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါခေါင်းခါလိုက်သည် “ချောင်း‌ေမြာင်ရွာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လို သဲလွန်စမှ မရှိ သေးဘူး။”

“ဒါဲလား?” ဂျိချန်းဖန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်- “တပည့် မှာ သဲလွန်စတချို့ ရှိပါတယ်။ ဆရာကြီး စိတ်ဝင်စားပါသလား?”

“အိုး? ပြောပါ။”

ဦးရီးတော်ချန်စုန့်ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်အပေါ်စူး စိုက်ထားပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရဲ့ အရိပ်အမြွက် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။

“ခုနက ချောင်းမြောင်ရွာ အမှုမှာ၊ မကောင်းဆိုးဝါးကလန် ထူးချွန်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က ငါတို့ ကျင်းယွမ်ကလန် ရဲ့ နတ်မိုးကြိုးဓားထိန်းချုပ်အတတ်ကို သုံးခဲ့တယ်...”

ဂျိချန်းဖန် မပြီးဆုံးသေးခင်။

ကျန်းဆောင်း လမ်းပြက ချက်ချင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်- “မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးပြလိုက်သည်- “တပည့်စကား မဆုံးသေးပါဘူး၊ ဘာကြောင့် ဦးကြီး ကျန်းဆောင်း ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ? ဖြစ်နိုင်တာက...”

“မင်းက ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကလန် ထူးချွန်ပါရမီရှင်လား?”

“ဆွစ်—“

ချန်စုန့် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပြင်းထန်သော အလင်းတစ်ချက် လှုပ်ရှားလာသည်။

သူ့ရဲ့ အကြည့်က ဂျိချန်းဖန်အပေါ် တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ထားပြီး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရဲ့ အရိပ်အမြွက် သိမ်မွေ့စွာ သူ့အတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေသည်။

“ဘာ? ငါ မှန်းဆလိုက်နိုင်တာလား? ဦးရီးတော်ချန်စုန့် မင်းငါ့ကို တိတ်တဆိတ် သတ်ချင်လို့လား?” ဂျိချန်းဖန် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဦးရီးတော်ချန်စုန့် ရဲ့ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး၊ အခြားသူ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါ။

ကျန်းဆောင်း ရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်မဟုတ်စွာ လိမ်နေပြီး၊ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အရိပ်အမြွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး၊ သူ့ရဲ့ ကြည့်ရှုမှုက ဂျိချန်းဖန်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်-

“မင်း ငါ့ကို ဘယ်တုန်းက ရှာတွေ့တာလဲ?”

သူက နောက်ထပ် အယောင်ဆောင်မနေတော့ပါ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူက ဂျိချန်းဖန် ပြုံးနေတာကို သတိထားမိလို့၊ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ရှာတွေ့ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ။

တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ယဉ်ကျေးယောင်ဆောင်နေမယ့်အစားသတ်လိုက်တာကပိုကောင်းပါသည်။!

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အခြားသူ မရှိပါဘူး။

ဂျိချန်းဖန်က သူ့ဘာသာသူ လုံရှိုးတောင်ထိပ်ကို လာခဲ့တာ။

သူ့ကို သတ်ပြီးတဲ့နောက်၊ သူက ကိစ္စနဲ့ လုံးဝ ကင်းကွာသွားနိုင် ပေသည်။ အဆုံးမှာတော့၊ ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်တယ်...

“မူလက၊ ကျွန်တော် မှန်းဆနေတာပါ၊ ဒါပေမယ့် ဦးကြီး ချန်စုန့်က တကယ်ပဲ မကောင်းဆိုးဝါးကလန် က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုဖြစ်နေမှာ မျှော်လင့်မထားဘူး။”

ဂျိချန်းဖန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မှန်းဆတာလား?

မဟုတ်ပါဘူး။

ကျန်းဆောင်း က သူ့လက်ကို လှုပ်လိုက်သည်။သွေးအလံတစ်ခု ချက်ချင်း သူ့လက်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်။

အဆိပ်သွေးအလံ !

ဂျိချန်းဖန် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ အရိပ်အမြွက် မပြဘဲ၊ မိုရှူး နတ်ဓားကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဦးကြီး ချန်စုန့်”

“တပည့် ဒီနေ့ ဓားပညာအသစ်တစ်ခု သင်ယူထားတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးပါဦး။”

သူ့အသံ ကျဆင်းသွားတာနဲ့၊

ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့ဆက်လှမ်းခြင်း!

ရှေ့မှာ ဘယ်လို အခက်အခဲတွေ ရှိနေပါစေ၊

သူက သူ့နတ်လက်နက်ကို ကိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်မည်ပင်!

မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းဖို့ ဆိုတာ နဂါးသတ်ဓား နဲ့ပဲ လုပ်ရမယ်လို့ ပြောကြပေမယ့်၊ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး...

မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းဖို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက စွမ်းအားပါ၊ မတွန့်မဆုတ်တဲ့ စွမ်းအားပါ၊ ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းခြင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ပါ!!

စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို သဘောပေါက်ရုံပဲ၊

နဂါးသတ်ဓား မပါဘဲနဲ့တောင် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းနိုင်ပါတယ်!

ဂျိချန်းဖန်က သူ့လက်နဲ့ ဓားလှုပ်ရှားမှု�္ပံစံပြုကာ ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

သူက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်-

“မိုးမြေ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်သည် ထာဝရတည်နေမည်။”

“နတ်သတ်ဖို့ မရှာပါ၊ မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းဖို့သာ ရှာသည်!”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ကျန်းဆောင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

…

…