ချန်စုန့်၏ အပြစ်။

“ဝူး—“

အဆိပ်သွေးအလံ က သွေးလှိုင်းတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ချန်စုန့် က ဂျိချန်းဖန် ကို ဖိနှိပ်သတ်ဖြတ်ဖို့ လုပ်ဆောင်တော့မယ့်အချိန်မှာ၊ သူ့ကို လက်နဲ့ ဓားလှုပ်ရှားမှုန်ပုံစံပြုပြီး ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ရင်းနှီးနေတဲ့ ရွတ်ဆိုချက်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ရွတ်ဆိုနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“နတ်ဘုရားကိုသတ်ဖို့ မရှာပါ၊ မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းဖို့သာ ရှာသည်!”

ရှင်းလင်းသော အသံက ချန်စုန့် ရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤအချိန်မှာ၊ သူက လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဆွစ်—“

အဆိပ်သွေးအလံ မြေပြင်ပေါ် ကျသွားသည်။

ချန်စုန့် က ဂျိချန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဤအချိန်မှာ၊ သူ့စိတ်ထဲက ပုံရိပ်တစ်ခုဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူနဲ့ ထပ်တူကျလာသည်။ ကျန်းဆောင်း လမ်းပြက ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ဆီကို အနည်းငယ် ရောက်အောင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ၊ မျက်ရည်များ မျက်နှာပေါ် စီးဆင်းနေသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းတာလား? ဒါက တစ္ဆေသတ်နတ်ဘုရားဓားကွက်!?”

“အကိုကြီး ဝမ် …”

ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲပါ။

မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နတ်ဘုရားများကို နှိမ်နှင်းခြင်း ကို ထုတ်လွှတ်ပြီးတာနဲ့၊ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ မရပါဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မတွန့်ဆုတ်တဲ့ စွမ်းအားက ဆုတ်ခွာခွင့် မပြုလို့ပါ။

“ကလန့်—“

တောက်ပသော ဓားလင်းတစ်ချက် လှုပ်ရှားလာသည်။

မတွန့်မဆုတ်တဲ့ ဓားစွမ်းအင်တန်ခိုးမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လခြမ်းပုံစံ ဓားစွမ်းအင်တန်ခိုးတစ်ခုမှာ ချန်စုန့် ဆီကို ရုတ်တရက် ခုတ်လှဲလိုက်သည်။

“ရစ်—“

ခွဲဖြတ်ခံရတဲ့ ခံစားချက်က ချန်စုန့် ရဲ့ စိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်သည်။ သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝမ်းနည်းမှုကနေ ပြန်လည်နာလန်ထူလာပြီး၊ နောက်တော့ ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြေပြင်ကနေ အဆိပ်သွေးအလံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ဝူး—“

သွေးလှိုင်းတစ်ခု လှိမ့်တက်လာသည်။

သူ့ရဲ့ ရှန်ကျင်း နယ်ပယ်စွမ်းအားကို ရှင်းလင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြလာသည်။

ချန်စုန့် ရဲ့ သာမန်ရိုက်ချက်တစ်ချက်က ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ တစ္ဆေသတ်နတ်ဘုရားဓားကွက်ကိုပျက်ပြယ်‌ေစလိုက်သည်။

ဒါအားလုံး လုပ်ပြီးတဲ့နောက်။

ချန်စုန့် လမ်းပြက မတွန့်မဆုတ်ဘဲ သူ့လက်ထဲက အဆိပ်သွေးအလံကို ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ နောက်တော့ ဂျိချန်းဖန်ကို တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်လုံးများနဲ့ ကြည့်ကာ-

“ဂျိချန်းဖန်၊ မင်း…”

“မင်း တစ္ဆေသတ်နတ်ဘုရားဓားကွက်ကို ဘယ်ကနေ ရခဲ့တာလဲ?”

“သူ၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ မဟုတ်လား?”

“အကိုကြီး ဝမ် အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ မဟုတ်လား?”

ချန်စုန့် ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပဲ ရှိနေသည်။ သူက ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်-

“ တပည့် မင်းဘာပြောနေတယ်ဆိုတာ မသိပါဘူး။”

“ဒါပေမယ့်…”

“ဦးရီးက ဂိုဏ်းချုပ် သွားမေးလို့ ရတယ်။”

အသံ ကျဆင်းသွားတာနဲ့။

ချန်စုန့် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့နောက်ဘက်ကနေ သူ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အလွန်မှောင်မိုက်တဲ့ ကြည့်ရှုမှုတစ်ခုကို သူ ခံစားမိလို့ပါ။

ချန်စုန့် က တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တောက်ရွှမ်း က ကျူရှန်းရှန်းဓား ကိုကိုင်ပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကလန်တစ်ခုလုံးပြိုပျက်စေနိုင်သည် အမျက်ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားတာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ချန်စုန့် မင်း ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိလား?”

တာအိုရွှမ်း လေးနက်သော အသံက မေးမြန်းချက်ရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ချန်စုန့် လမ်းပြက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သူက တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့သည်၊ ဒါပေမယ့် သူ့အာရုံစိုက်မှုက ဒီအချိန်မှာ ‘တ‌ေစ္ဆသတ်နတ်ဘုရားဓားကွက်’ ဆီကို လုံးဝ ဆွဲဆောင်သွားသည်။

“အကိုကြီး ဝမ် ဘယ်မှာလဲ? အကိုကြီး ဝမ် မသေဘူးလား?!”

ချန်စုန့် လမ်းပြက တောင်းပန်ဟန်နဲ့ တာအိုရွှမ်း ကြည့်ကာ

”ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ၊ အကိုကြီး ဝမ် မသေဘူးလား? ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါ…”

တာအိုရွှမ်း သူ့နှလုံးသားထဲက အမျက်ဒေါသကို ဖိနှိပ်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်- “မင်း ငါ့ကို ကိုဂိုဏ်းချုပ် မှန်းသိသေးတယ်လား?!”

ကျူရှန်းဓား ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေသည်။

သူ့ရှေ့က လူက ချန်စုန့် မဟုတ်ရင်တော့၊ ကျင်းယွမ်ကလန် ကို သန့်စင်ဖို့ ဓားနဲ့ခုတ်ပြီး သူ့ကို ရိုက်ချပစ်ချင်နေပြီ။

“အကိုကြီး ဝမ် …” ကျန်းဆောင်း လမ်းပြက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ မျက်ရည်များ စီးဆင်းနေသည်၊ အကူအညီမရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

ဒါကို မြင်တွေ့ရသော အခါ၊ တာအိုရွှမ်း နက်ရှိုင်းစွာ လေရှူလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးခန်းမကို သွားပြီး ဒူးထောက်ပါ!”

“ဘိုးဘေးခန်းမလား?” ချန်စုန့် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ တစ်ခုခု တွေးမိသလိုပဲ၊ သူက ချက်ချင်းပဲ ဝမ်းသာစရာ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ဓားစီးပြီး တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဆီကို ပျံသန်းသွားသည်။

တာအိုရွှမ်းက မြေပြင်က အဆိပ်သွေးအလံကို သူ့လက်ထဲ ယူလိုက်ပြီး၊ နောက်တော့ မျက်နှာသုန်မှုန်စွာ လိုက်သွားသည်။

“ဂျိချန်းဖန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ယူကျင်းခန်းမ မှာ စောင့် နေပါ။”

တာအိုရွှမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ အသံက လေထဲကနေ လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “ဟုတ်ကဲ့၊ !”

ဒါကို ပြောပြီးတဲ့နောက်၊ သူက မိုရှူး နတ်ဓားကို ခေါ်ယူပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီကို ပျံသန်းသွားသည်။

‘အိုး၊ ဂိုဏ်းချုပ်၊ မင်း တကယ်ပဲ သိနားလည်တတ်တဲ့သူပါ။’

‘မင်း ချန်စုန်း သစ္စာဖောက်ဆိုတာ တစ်ကြည့်တည်းနဲ့ မြင်လိုက်တယ်…’

ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာလို ခံစားရသည်။

နောက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်တွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မှာလဲလို့ သူ တွေးမိသည်။

‌တာအိုရွှမ်း ဝမ်ကျန်းယီ တို့က ချန်စုန့်ကိုဘယ်လို ဆက်ဆံမှာလဲ?

ယုတ္တိရှိရှိပြောရရင်။

မကောင်းဆိုးဝါးကလန်နဲ့ ပူးပေါင်းတာက ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်တစ်ခုပါ။

…

…

တုန်းထျန်တောင်ထိပ် ဘိုးဘွားခန်းမ။

ချန်စုန့် ရောက်ရှိလာသည်။

သူက ချက်ချင်းပဲ တံမြက်စည်းကိုင်ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ပြက် အိုမင်းသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

အခြားသူက သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးသွားပေမယ့်၊ ချန်စုန့် က တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိလိုက်ရတာက ထိုသူက သူ့အကိုကြီး ဝမ် ဖြစ်သည်။

ဒါက ဝမ်ကျန်းယီ၊ သူ့အရွယ်မှာ အတုမရှိသူပါ!

“အကိုကြီး ဝမ်…”

ချန်စုန့် မျက်ရည်များ စီးဆင်းရင်း၊ ပြေးလာသည်။

သူက တိုက်ရိုက် ဝမ်ကျန်းယီရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ငိုကြွေးကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေသည်။

“တပည့် ချန်စုန့်? မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”

ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ ချန်စုန့် ကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ ဝမ်ကျန်းယီ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဟင်!”

“သူ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ!”

အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေတဲ့ အသံက ဝမ်ကျန်းယီရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ကြည့်လိုက်တော့၊ တောက်ရွှမ်း သွေးအလံတစ်ခု ကိုင်ပြီး လျှောက်လာကာ၊ နောက်တော့ ဒေါသထွက်ဟန်နဲ့ မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်တာ မြင်ရသည်။

“အဆိပ်သွေးအလံ?!”

ဝမ်ကျန်းယီ အလွန်အမင်း ချောက်ချားသွားသည်။

အဆိပ်သွေးအလံက မကောင်းဆိုးဝါးကလန်ရဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ပြုလုပ်နည်းက အလွန်ပြင်းထန်သည်၊ လူအနည်းဆုံး တစ်ရာရဲ့ သွေးကို အနည်းဆုံး လိုအပ်သည်။

ပြီးတော့ သူတို့ရှေ့က အဆိပ်သွေးအလံက သွေးစွမ်းအင်ထူထပ်စွာဖုံးအုပ်ထားသည်။

လူ အနည်းဆုံး သုံးရာ စတေးခံထားရတယ်လို့ ခန့်မှန်းရသည်…

ဝမ်ကျန်းယီရဲ့ မျက်နှာ အနည်းငယ် မှောင်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေက ချန်စုန့် စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ချန့်စုန့်၊ မင်း တကယ်ကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ?!”

“အကိုဝမ်၊ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ကျင်းယွမ်ကလန်အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး…” ချန်စုန့် မျက်ရည်များနဲ့ပြောလိုက်သည်။

သူက မကောင်းဆိုရွားကလန် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျင်းယွမ်ကလန်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူ့ရဲ့ အစီအစဥ်တစ်ခုလုံးကို ဝန်ခံလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမြင်ကွင်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဖြတ်—“

ဝမ်ကျန်းယီက ကျန်းဆောင်းကို မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ရိုက်လိုက်ပြီး၊ နောက်တော့ ချွန်ထက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်-

“၊ မင်း ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သိလား?”

“အကို ဝမ်၊ ကျွန်တော် မှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။”

“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်…”

ကျန်းဆောင်း က မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေပြီး၊ ဝမ်ကျန်းယီကို မပြတ် ဦးချကာ ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်နေသည်။ သူက သူ ခွင့်လွှတ်၍မရတဲ့ အမှားတစ်ခု ကျူးလွန်မိတယ်ဆိုတာလည်း သိနေသည်။

“ဟင်!” ဝမ်ကျန်းယီက အေးစက်စက် နှာ‌ေခါင်းရှုံလိုက်သည်။

သူ့ဘေးနားက တောက်ရွှမ်းကို ညွှန်ပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်- “မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ တောင်းပန်နေတာလဲ? သူက ဂိုဏ်းချုပ်ပါ!”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ ကျန်းဆောင်း က တောက်ရွှန်းကို နောက်တစ်ခါ ဦးချလိုက်ပြီး၊ နောင်တရကာ ငိုကြွေးနေသည်-

“ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော် မှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှားတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်…”

တောက်ရွှမ်းရဲ့ မျက်နှာက မဲမှောင်နေသည်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာပဲ သူ့ရှေ့က ကျန်းဆောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်- “တပည့် ချန်စုန့် မင်းမျက်လုံးထဲမှာ၊ ငါက ဒီမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလား?!”

ချန်စုန့် က မပြောဘဲ ငိုနေသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ တကယ်ပဲ ခံစားရတာက တာအိုရွှမ်း(တောက်ရွှမ်း ဟူ၍သုံး၏ အသံထွက်အမည်မှန်) ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး၊ ဒီရာထူးက အကို ဝမ် ပိုင်ဆိုင်ရမယ်…

တကယ်တော့၊ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။

တောက်ရွှမ်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်၊ ဝမ်ကျန်းယီက ခေါင်းခေါင် ဖြစ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့စရိုက်က အားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားမို့ပါ။

တောက်ရွှမ်းကသာ ခေါင်းဆောင်အတွက် သင့်တော်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။

“အား...၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး…” တောက်ရွှမ်း နူးညံ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူက ချန်စုန့် ဂရုမစိုက်သလို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်- “ချန်စုန့်၊ မင်း ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်သေးတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ မင်းကို မကောင်းဆိုးဝါးကလန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆက်နေစေပြီး အပြစ်ဖြေခိုင်းမယ်၊ ဒါပေမယ့်…”

“သေဒဏ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပေမယ့်၊ အသက်ရှင်ဒဏ်ကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး!”

“မင်း လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်ချက် ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ၊ နတ်သခင်ဘွဲ့ကိုပြန်သိမ်းမယ်။မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး၊ ဘိုးဘွားခန်းမမှာ ထိန်းသိမ်းကာ နောင်တရစေမယ်။”

“မင်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ တစ်ခုခု ရှိလား?!”

ချန်စုန့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်- “ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို လိုက်နာပါမယ်၊ တပည့်တော်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး!”

တောက်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- “ထို့အပြင်၊ ခုနက ချောင်းမြောင်ရွာ လူသတ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား?!”

ချန်စုန့်က ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်- “ အကို ဝမ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းလင်း‌ေပးပါ၊ ချောင်းမြောင်ရွာ လူသတ်မှုက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး!”

ဒါကို ကြားရသောအခါ၊ တောက်ရွှမ်း သံသယဝင်သွားသည်။

ဒါကို မလုပ်ခဲ့ဘူးလား?

ဒါဆိုရင်…

ဒါကို ဘယ်သူက လုပ်နိုင်မှာလဲ?!

တစ်ခဏအတွင်း၊ သုံးဦးစလုံး စဉ်းစားနေမိကြသည်။

…

…